Sterrenlichaam

by Roderick Leeuwenhart

In een toekomst waarin Japan het zonnestelsel heeft gekoloniseerd, reist een mijnwerkersteam door de ruimte om een mysterieuze grondstof te delven – een reusachtig buitenaards lijk.

Een catastrofaal ongeluk in diens kronkelende ingewanden dwingt exobiologe Joan, voorman Kev en de gehaaide carrièrejager Okyū om samen te werken om te overleven. Achterdocht en concurrentiestrijd vormen al snel een dodelijke cocktail. Maar wat ís het sterrenlichaam eigenlijk?

Genres: Science Fiction

300 pages, Paperback

First published October 25, 2022

About the author

Roderick Leeuwenhart schrijft al sinds 2001 voor AniWay, het grootste Nederlandstalige tijdschrift over Japanse popcultuur, en is daarnaast actief als game- en filmjournalist (zie zijn filmblog op www.filmadeus.com). Een geek in hart en ziel. Pindakaas en Sushi is zijn debuut en de eerste roman over het groeiende enthousiasme voor Japan onder Nederlandse jongeren. Om het hem nog ietsje moeilijker te maken heeft hij ook meteen een uitgeverij opgezet. Eentje die zich richt op geeks, een groeiende community waar Roderick al meer dan vijftien jaar deel van uitmaakt.

Reviews

[Mara Ness · Rating 3 out of 5]

Ik vond het een intrigerend verhaal met interessante personages, maar helaas kon ik er toch niet ten volle van genieten doordat mijn 'innerlijke natuurkundige' haar kop niet wilde houden en me steeds voorzag van commentaar over dingen die volgens haar natuurkundig en/of statistisch onwaarschijnlijk waren.

(Ik had hier een paar voorbeelden genoemd, maar die heb ik er vanwege paranoia over de spoiler tag toch maar weer uit gehaald.)

Van tevoren dacht ik dat ik dit een geweldig boek zou vinden, maar helaas bleek het dus niet mijn ding. Gezien de andere (overwegend zeer positieve) reviews ben ik daarmee in de minderheid, dus waarschijnlijk is dit een gevalletje 'het ligt niet aan het boek maar aan mij'.

Toevoeging: in de tussentijd heb ik er nog wat langer over na kunnen denken waarom dit boek niet ‘klikte’ bij mij en ik denk dat ik erachter ben. In een review elders wordt gesproken van ‘SF die flirt met literatuur’ (of iets van die strekking). En laat literaire SF/F nou iets zijn waar ik vaak moeite mee heb. Mijn (al dan niet correcte) beeld is dat in de meer literaire SF/F zaken als vorm en metaforen belangrijker zijn dan dat het (natuurkundig) klopt. En hoewel ik dan vaak de personageontwikkeling en de metafoor wel kan waarderen, struikel ik dan toch te veel over wat eigenlijk bijzaken zijn. ‘Maar hoe dan?’

Dat heb ik bijvoorbeeld ook sterk met ‘De jongen die geen schaduw wierp’ en ‘De vis in de fles’ van Thomas Olde Heuvelt. Prachtige verhalen, maar het feit dat iemand die geen schaduw heeft niet doorzichtig is (het licht gaat tenslotte blijkbaar door hem heen) en de omgekeerde zwaartekracht dan weer níét geldt voor oppervlaktewater (en überhaupt dat de aarde niet uit elkaar valt en nog steeds om de zon draait) zorgt voor een zodanige ‘does not compute’-reactie in mijn hoofd dat ik de verhalen niet ten volle kan waarderen.

En dat is met ‘Sterrenlichaam’ denk ik ook het geval. Ik zie alle elementen die door anderen geroemd worden wel, maar mijn brein blijft hangen op dingen waar het boek eigenlijk helemaal niet over gaat/die van ondergeschikt belang zijn aan het verhaal dat de auteur wil vertellen.

Dus mijn eerdere conclusie staat nog steeds: het ligt niet aan het boek, maar aan mij. Hoewel het dus niet mijn ding bleek, raad ik het wel van harte aan voor liefhebbers van SF.

[Sabrina · Rating 2 out of 5]

Overduidelijk geschreven door een man. In de toekomst alleen mannen werken op een spaceship en de enige vrouwen hebben obviously geen goede relatie met elkaar. Oh én objectivering van vrouwen en seksisme “grappen”. Mag hopen als we het zonnestelsel koloniseren dat we niet meer in zo’n maatschappij leven

[Devika · Rating 3 out of 5]

Sterrenlichaam is het nieuwste boek van Roderick Leeuwenhart. Het boek heeft een erg mooie en kleurrijke cover, die meteen de aandacht van de lezer trekt. De achterflap komt mysterieus over en maakte mij benieuwd naar dit verhaal. In dit boek maak je kennis met Joan, Kev en Okyū die elk hun eigen verhaallijn hebben. Elk van hen staat in connectie met het sterrenlichaam en moet zien te overleven. Ik heb dit boek gelezen met een gemengd gevoel.

Waarom? Lees het nu mijn volledige recensie op mijn blog Boekensteeg

[Maarten · Rating 3 out of 5]

3,5/5

Rtc

[Jeanine · Rating 5 out of 5]

‘Sterrenlichaam’ – Roderick Leeuwenhart 

Japan is het eerste land dat technologisch dermate is ontwikkeld dat het het zonnestelsel heeft gekoloniseerd. In de ruimte is een enorm en mysterieus buitenaards organisme gevonden en een mijnwerkersteam onder leiding van voorman Kevin (Kev) Langedijk wordt naar een gestuurd om grondstoffen uit het lijk te delven. Het team bestaat uit twee ploegen, maar de leider van het andere team moet aan Kev verantwoording afleggen. Ook Exobiologe Joan Fairmould en de vertegenwoordiger Okyū van het bedrijf Mitsuyari gaan mee. Joan vanwege wetenschappelijk onderzoek en Okyū moet voor het bedrijf, dat de rechten heeft op het vreemde organisme, de voortgang in de gaten houden. De tocht naar het sterrenlichaam duurt twee jaar, de bemanning brengt deze reis in stasis door. 

Om de stoffen te ontginnen moet het team het vreemde organisme via een soort mond betreden. Het lichaam heeft enkele kenmerken die overeenkomen met een menselijk lichaam, maar exobiologe Joan komt er al gauw achter dat het lichaam meer mysteries bevat dan men van te voren had kunnen vermoeden. Het ontginnen van de grondstoffen is gevaarlijk en beangstigend. Dan gebeurt er een catastrofaal ongeluk en de bemanning moet samenwerken om te overleven. 

Het verhaal is goed opgebouwd. Je komt te weten in wat voor een soort toekomst de mensheid leeft. De Japanners zijn de eersten die het zonnestelsel hebben weten te koloniseren, ze hebben hierdoor een monopoliepositie, zowel op aarde als in de ruimte op andere planeten. Alles is in handen van het Japanse bedrijf Mitsuyari. Het is een hard bedrijf dat niets en niemand ontziet. De Japanners noemen zich door de machtspositie “kinderen van de zonhoeders van de mensheid” en voelen zich verheven boven de rest van de mensheid, wat leidt tot klassenonderscheid.  

De hoofdpersonages zijn uitgebreid beschreven en je leert Joan, Kev en Okyū via korte flashbacks goed kennen. Zo kom je te weten hoe hun leven er uit zag voordat ze besloten aan de missie deel te nemen en wat hun beweegredenen zijn om juist aan deze missie mee te doen.

Vanaf het moment dat de bemanning het vreemde sterrenlichaam betreedt heerst er al direct een beklemmende sfeer. Je voelt gewoon dat er iets niet klopt aan deze missie. Er gebeuren meerdere ongelukken en niemand weet of het toeval is of opzet. De missie blijkt levensgevaarlijk te zijn en Kev heeft het als voorman absoluut niet gemakkelijk iedereen heelhuids uit het organisme te krijgen. Er is een concurrentiestrijd gaande tussen de twee ploegen en Kev heeft het niet gemakkelijk de bemanning onder controle te houden. Er moeten moeilijke keuzen gemaakt worden om te kunnen overleven. De schrijver weet uitstekend over te brengen hoe de menselijke psyche op de proef wordt gesteld in een buitenaardse, extreme omgeving waarin ook nog eens vanuit onbekende hoek gevaar dreigt. 

Kleine details die mij tijdens het lezen niet direct opvielen blijken aan het einde van het verhaal een grotere rol te spelen dan ik had verwacht. Zo valt het bijvoorbeeld de exobiologe Joan op dat de technologie op het ruimteschip decennia achterloopt in vergelijking met de technologie in haar eigen laboratorium, het is echt een cultuurschok voor haar. Maar dit is een van de details die juist van groot belang blijkt te zijn voor het verloop van het verhaal, mijn complimenten hiervoor aan de schrijver. Ik vond het fascinerend om te lezen hoe goed ales aan het einde van het verhaal samenvalt. De schrijver wist mij in de epiloog ook nog eens te verrassen met een mooie plottwist. Het maakte voor mij het verhaal helemaal af. 

Ik ben erg onder de indruk van 'Het sterrenlichaam' van Roderick Leeuwenhart. Het is een fascinerend en origineel verhaal met bijzondere invalshoeken. Ik geef het dan ook graag 5 sterren. 

Genre: sciencefiction  
Uitgeverij: Iceberg Books 
ISBN: 9789083267401 
Uitvoering: paperback 
Pagina’s: 300 
Verschijningsdatum: oktober 2022  

 Met dank aan uitgeverij Iceberg Books voor het recensie-exemplaar. 

[Marlie Verheggen · Rating 4 out of 5]

Lekker nuchter nederlands, maar behoorlijk yukkie! Blind erin was daarom wel het beste. Leuke afwisseling!

[Frank Van · Rating 5 out of 5]

Een boek bol van alles

Sterrenlichaam staat bol. Het staat bol van overdruk omdat het een groot, dood, afgesloten, rottend lichaam is. Het staat bol van mysterie, actie, intrige, vreemdheid, politiek, strijd, avontuur, horror, erotiek, waanzin, geweld en symboliek. Het staat bol van originele vondsten, verrassende filosofische gedachten, inzichten in de harde menselijke natuur en een zwarte toekomst voor de mens. En, zoals het hoort in een echte roman, het staat bol van diepgravende karakterontwikkelingen.

Het bestaan van iets als het sterrenlichaam en de manier waarop dit boek op minutieuze wijze dit kolossale raadsel van een organisme orgaan voor orgaan in de kern verkent, roept van de eerste tot de laatste bladzijde vele vragen op. Wat is het sterrenlichaam? Waar komt het vandaan? Wat doet het in de Oortwolk? Waarom is het dood of stervende?

Een van de karakters die binnen het sterrenlichaam door krankzinnigheid wordt bevangen, denkt dat het sterrenlichaam God is. Maar het sterrenlichaam is dood. Een verwijzing naar Nietzsche? God is dood… en mensen worden gek van dit gemis.

Of is het Sterrenlichaam toch niet dood? Komt het vanuit de vrijwel onmogelijk te bereiken kern opnieuw tot leven? Is het sterrenlichaam niet alleen een veel grotere vorm van leven dan de mens, maar ook een veel hogere vorm van leven, met een begrip van en rol in het universum waarbij de activiteiten en ambities van de mensheid in het niet vallen als het gekrioel van hersenloze wormen? Dus toch een soort godheid?

Ik heb genoten van de beschrijvingen van omgevingen en belevingen. Aangrijpende inkijkjes in het innerlijke menselijke leven en vervreemdende verbeeldingen van wild tierend buitenaards leven en de waanzinnige interactie tussen die twee entiteiten die eigenlijk helemaal niet kunnen samengaan. Heftig evocatief allemaal. Je ziet, hoort en voelt het gebeuren en regelmatig vliegt het je naar de keel. Soms dreigen manische horrorscenes te ver en te lang door te draven, om je dan als lezer net op tijd met een plotwending weer in een andere werkelijkheid te gooien, waardoor je op adem kan komen en weer verder kan met de wonderlijke verkenning van het fysieke, emotionele en intellectuele labyrint dat het sterrenlichaam is.

Als bioloog heeft de science in deze sciencefiction roman me een paar keer naar een pen doen grijpen om een fragment te onderstrepen, zodat ik het later nog eens kon nalezen, om het nieuwe inzicht dat het me gaf niet te vergeten. Zoals op pagina 50: Het leven vult elke lacune in het bestaan op, met in zijn hand het machtige wapen Evolutie. Het woekert tot het overal te vinden is. Van bacteriën in mijn petrischaaltjes tot kilometers aan gekoppelde zwammen begraven onder oerbossen. … En waar het zich niet meer aan kan passen, organiseert het intelligentie, dat uiteindelijk ruimteschepen bouwt om de Melkweg te koloniseren.
Die laatste stap die Roderick Leeuwenhart hier beschrijft, daar had ik nog nooit zo naar gekeken. Prachtig. Het geeft hoop dat interstellaire verspreiding van het leven, door de mens of andere wezens, uiteindelijk onafwendbaar is en dus zal gebeuren of al gaande is.

De reflecties en associaties tijdens de vele explosieve interacties zijn scherp, venijnig, bruut en soms, in mijn ogen, briljant. Een voorbeeld van een scene op pagina 236, waarin een van de mannelijke hoofdpersonen aan de vrouwelijk hoofdpersoon bekent dat hij zojuist op haar bewusteloze lichaam heeft gemasturbeerd en als boetedoening met een mes al zijn tanden uit zijn mond heeft gehakt. Haar reactie is als volgt. Joan wist niet goed wat ze moest doen met deze biecht. In elke andere situatie zou ze zich aangetast hebben gevoeld, op een bepaalde manier vies gemaakt, maar hier in het sterrenlichaam was het hooguit de zoveelste lichaamsvloeistof die had geprobeerd haar pak binnen te dringen. Op een gegeven moment kon het je maar weinig schelen.

De climax-scenes zijn niet alleen mooi en kundig beschreven, ze komen ook onverwacht om de hoek kijken. Dat is knap, want de hoofdpersonen overkomt niets dat niet eerder of later in het verhaal wordt ingeleid of verklaard. Alles wordt logisch verbonden met de levensgeschiedenissen, ambities en karakters van de drie hoofdpersonen, ieder een archetype uit tegenoverliggende uithoeken van het spectrum van menselijke persoonlijkheden.

Sterrenlichaam is een complex, levend netwerk van verhaallijnen en levenslijnen die geen losse eindjes laat liggen, behalve een dikke kabel op het einde. Het open einde stemde mij weer eens tot nadenken over het ondoorgrondelijke van het bestaan. Wat heeft het bestaan van het universum mogelijk gemaakt? Waarom is er leven? Waartoe dient het bestaan van de mens? Wat zou het bestaan van iets als het sterrenlichaam mogelijk kunnen maken?

Sterrenlichaam heeft op vele vlakken indruk op me gemaakt. Het meeste nog omdat deze sciencefiction roman zo anders, origineel en eigen is.

[Paul Groos · Rating 3 out of 5]

Een verhaal met een sterk concept, dat, zoals goede speculatieve fictie doet, vragen stelt. Dit boek stelt vragen over ouderschap, over leven en niet-leven en herleven en overleven, over hoe wij mensen met andere levende wezens, grondstoffen en elkaar omgaan. Over corporate power. Wat lange tijd een betekenisloze McGuffin lijkt te zijn (“de kern”) blijkt niet alleen de kern van het sterrenlichaam, maar ook van het verhaal. De plek waar al die thema’s samenkomen. En bovendien is het hele concept van een reusachtig, kosmisch lichaam dat door een niets ontziend bedrijf rücksichtlos wordt geëxploiteerd erg goed gevonden en fijn smerig, goor, hallucinant en naar. Dat mag ik graag lezen.
Tot zover het goede nieuws.
Want wat had dit verhaal een veel betere schrijver verdiend. Schrijftechnisch faalt Leeuwenhart eigenlijk overal. De personages zijn ofwel bordkartonnen figuranten (vrijwel het gehele team), ofwel flinterdunne flat characters (Mahmoud, Silke), of ze maken enorme, razendsnelle en dus volkomen ongeloofwaardige mentale veranderingen door (Okyu, Joan, Kevin). Het taalgebruik is een soort quasi-stoere taal van iemand die niet weet hoe stoere taal klinkt, voorzien van te veel anglicismen (gebruikelijk in dit genre, helaas), slecht passende beeldspraken, mislukte pogingen tot neologismen of spitsvondig idioom, houterige dialogen vol met zinnen die niemand ooit zo uitspreekt, ook niet in een scifi-toekomst. Beschrijvingen zijn inconsequent en regelmatig moeilijk te volgen. En als het sterrenlichaam voor het eerst in beeld komt, maakt de schrijver zich ervan af door te zeggen dat het zo enorm is, dat het niet in woorden is te vangen. Hallo, iets onbeschrijflijks in woorden vangen, dat is nou juist jouw táák! (Met accentjes op táák, wat Leeuwenhart ook regelmatig doet, want anders zouden we de klemtoon wel eens op het verkéérde woord in de zin kunnen leggen. Irritante gewoonte.)
De reveals (wat is Wander, de epiloog, de ware aard van de kern, de ware aard van Mitsuyari) zijn weliswaar redelijk onverwacht, maar ook behoorlijk oninteressant. Het verdere verhaal verloopt wel aardig langs een aantal achtbanen met ups en downs en hier en daar een onverwachte looping, die het interessant genoeg houden om tot de laatste bladzijde door te lezen.
Ik heb het genoegen (gemeend! Zonder sarcasme!) gehad om Leeuwenhart te horen spreken, hij heeft mijn boek gesigneerd en hij komt over als een bijzonder vriendelijk persoon met een speculatief hart op de juiste plaats. Uit dit boek blijkt daar een al even slim speculatief brein bij te horen. Wat hij probeert te doen voor de Nederlandse SciFi (en verdere speculatieve fictie) kunnen we alleen maar toejuichen. Ik hoop dat hij zich qua schrijfstijl flink gaat ontwikkelen en meer gaat schrijven zoals hij spreekt: zonder opsmuk, zonder het voortdurende verlangen stoer, origineel, slim of grappig te formuleren. Dan lees ik een volgend boek van hem met plezier. (En ach, de vroege werken van Thomas Olde Heuvelt waren ook niet veel soeps en kijk nu eens! Dus ik heb grote hoop voor Roderick Leeuwenhart.)

[Joachim Heijndermans · Rating 4 out of 5]

Ik heb eerder Leeuwenhart's boek, de Heren XVII gelezen, waarbij ik het als een trap in de goede richting voor Nederlandstalige science fiction beschreef. Met Sterrenlichaam gaat de schrijver veel verder en interessante richting op.
Een spannend verhaal over een bemanning dat probeert te ontsnappen uit een rotten reuzenlijk dat in de ruimte zweeft, Roderick Leeuwenhart geeft veel persoonlijkheid aan zijn hoofdkarakters en schroomt zich er niet voor om in de meest onsmakelijke details van de gruwelijke omgeving waarin ze zich bevinden te omschrijven. Het is 'the Poseidon Adventure' in een Body Worlds museum. Een blue-collar worker cast dat zich in een van de 'Area X' boeken van Jeff Vandemeer bevind, met een omgeving dat mij aan het tekenwerk van manga artiest Katsuhiro Otomo doet denken.
Speaking of Otomo, ook met dit boek komt de kennis van Leeuwenhart over de Japanse cultuur weer duidelijk naar voren, waarbij de culture-clash tussen de Japanse en Nederlandse karakters sterk word afgebeeld. Alle karakters zijn erg sterk uitgebeeld, met ieders wensen, reacties en daden helemaal hun eigen en geloofwaardig. Het is hierdoor wel een verhaal zonder helden, met een roterende focus op een van de drie hoofdpersonages dat per hoofdstuk roteert zonder focus te verliezen op het gehele verhaal.
Een pakkend boek dat Nederlandse sci-fi nodig heeft, omdat het niet bang is om vlijmscherp te zijn en je tot het bot zal raken.
Aanrader.

[SpontaneousCombustion · Rating 1 out of 5]

Sterrenlichaam offers a resounding affirmative response to the question of whether a novel can be both undercooked and overwritten. Initially presenting itself as a simplistic but effective homage to Alien, it quickly devolves into a series of lurid and pompous passages filled with redundant descriptions, ultimately lacking any meaningful substance. The characters, mere sketches at best, are devoid of complexity, as the author mistakenly equates their lack of unequivocal heroism or villainy with depth (stereotypical portrayal of a Japanese salaryman veers dangerously close to being offensive). Regrettably, the ending falls flat in its strained attempt to impress. Avoid this joyless slog.
(read in Dutch in June, 2023)

[Nicolle · Rating 5 out of 5]

Sterrenlichaam is een fascinerend boek. Op een soms morbide manier combineert Leeuwenhart science fiction en body horror met een vleugje Lovecraft. Het is Hollandse SFF met Japanse invloeden - een culturele mengelmoes, maar het werkt. Het is een roman vol goede twists en sterke personages, zoals de vrouwelijke wetenschapper Joan en de ruige Kev. De sfeer is duister en boeiend, maar ook iets waar je van moet houden. Dit is een soort Cronenberg film op punten. Je leest dit boek gespannen tot de laatste bladzijde. Een gigantisch lijk wordt gemijnd, maar waarom? Ik zal niets verraden in deze review want tot de laatste pagina's blijft dit werk verrassen. Ik kan het aanraden.

[Alexander · Rating 4 out of 5]

Een leuk boek dat af en toe echt aanvoelt als een goed Engelstalig boek dat voor een Hugo genomineerd had kunnen zijn. De karakters voelen geloofwaardig aan, net als de worldbuilding (al is alles voor mijn gevoel wel nét iets te hetero voor een wereld die in de toekomst plaatsvindt), en het plot komt op een mooie manier samen. Over het algemeen dus leuk, wel had ik zeker aan het begin moeite met alles bijhouden. Leeuwenhart is dol op Japan, ik deel die fascinatie helaas niet waardoor ik aan het begin even niet meer wist wie wie was. Desondanks, leuk boek.

[George Hal · Rating 4 out of 5]

Deze Nederlandse ruimtehorror is 'Rendezvous with Rama' door de lens van David Cronenberg. Vleselijk, ontegenzeggelijk walgelijk, maar volstrekt intrigend. Bevolkt door afstotelijke en onsympathieke personages, die dankzij de thematische en psychologische diepgang van het verhaal toch de aandacht vasthouden. Werkt toe naar een bevreemdende, nachtmerrieachtige climax die de lezer zeker zal bijblijven.

[Yv Mo · Rating 1 out of 5]

I picked this up in Chinese as I love scifi and used to live in Netherlands 1993-1999 so was very interested. Unfortunately Star Body is neigh on unreadable in Chinese. I don't know if it is the writing or if they 'cheaped out' on the translation, but it seems parts of the story are cut out and other parts are hard to follow or understand, or they don't add up. Maybe others have better luck with English verion. I could not make heads or tails of this 'Star Body' I'm afraid!

[Peter · Rating 4 out of 5]

Aanrader!

Iets meer bodyhorror dan me lief is, en ik kan zelf vrij weinig met alle Japanse elementen. Ik lees ook liever verhalen waar ik meer sympathie voel voor de hoofdfiguren.

MAAR, en daar gaat het natuurlijk om, het is gewoon een goed boek. SF met grote ideeen, een spannend plot en geweldige omschrijvingen.

Met Roderick Leeuwenhart is Nederland zeker een toptalent rijker in de sf-scene.

[Astrid]

DNF

[Eline · Rating 3 out of 5]

Sterrenlichaam is een sci-fi verhaal. Helaas is Sterrenlichaam voor mij geen intrigerend verhaal, mede omdat ik niet snapte waar Roderick Leeuwenhart heen wilde met het verhaal, ook omdat de personages mij totaal niet aantrokken en ook kon ik het verhaal mij helemaal niet inbeelden. Kijkend naar andere recensies heb ik wel het idee gekregen dat je Sterrenlichaam of leuk vindt of totaal niet begrijpt. Helaas zit ik bij de laatste groep, maar er zijn gelukkig wel andere personen die Sterrenlichaam wel leuk hebben gevonden. --> Vanaf 17 december is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com