วิหารความจริงวิปลาส

by นทธี ศศิวิมล

คนแปลกหน้า 8 คน ถือบัตรเชิญร่วมงานศพมาพบกันในโบสถ์กลางพายุฝนฟ้าทะมึน ท่ามกลางดงสายฟ้าแปลบปลาบ สะท้อนแสงสีภาพนักบุญทาบทับฉากหลังอันมืดมิด จะมีสถานที่แห่งใดเหมาะไปกว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์ ตรงเบื้องหน้ารูปพระบุตรอันเงียบงันที่คนทั้ง 8 เล่าเรื่องหลอนลวงหลอกแข่งกัน แต่ใครจะรู้ เรื่องหลอนทั้งหมดคือเรื่องจริง

วิหารความจริงวิปลาส คือเรื่องราวการรวมตัวกันของผู้ป่วยจิตเวช ณ โบสถ์คาทอลิกแห่งหนึ่ง อาการความจริงวิปลาส(Derealization Disorder) เป็นหนึ่งในอาการของบรรดาผู้รวมตัวเหล่านั้น เกมเล่าเรื่องหลอนที่แบ่งปันสู่กันฟังนั้นมีทั้งความจริงและเหนือจริงปะปนจนแยกจากกันไม่ออก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคือเรื่องจริงของผู้เล่าร้อยเปอร์เซ็นต์

วิหารความจริงวิปลาส นวนิยายหลอนเรื่องแรกของรางวัลชมนาด ผลงานสร้างสรรค์ของ นทธี ศศิวิมล นักเขียนเรื่องหลอนขวัญเขย่าประสาท

160 pages, Paperback

Published October 1, 2022

About the author

Associated Names:
Notthi Sasiwimon (English profile)

นทธี ศศิวิมล เป็นนามปากกาขอนทธี ศศิวิมล สุระเดชชะมงคล นักเขียนหญิงชาวไทย

ประวัติส่วนตัว
นทธีเกิดเมื่อวันที่ 8 พ.ย. 2524 บิดาเสียชีวิตตอนอายุแปดขวบ เนื่องจากสมาชิกครอบครัวฝั่งบิดาหลายคนประกอบอาชีพในวงการแพทย์ มารดาจึงผลักดันให้เรียนต่อสาขาพยาบาล หลังจากจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 นทธีจึงเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สวรรค์ประชารักษ์ จังหวัดนครสวรรค์ ทว่าหลังผ่านไปหนึ่งปีได้ตัดสินใจลาออกเพราะปัญหาความเครียด

ต่อมานทธีเข้าศึกษาที่คณะวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยรามคำแหง ทว่าเกิดภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่แตกขึ้นมากะทันหัน ส่งผลให้สถานะการเงินไม่เอื้ออำนวยจนไม่สามารถเรียนต่อได้ นทธีจึงเปลี่ยนมาเรียนคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาไทยแทน

ภายหลังเรียนจบได้เข้าทำงานเป็นครูภาษาไทย ก่อนจะย้ายไปทำงานที่ฝ่ายพิสูจน์อักษร สำนักพิมพ์นานมี หลังจากทำงานอยู่สามปีก็ได้ลาออกเพื่อมาเรียนต่อคณะจิตวิทยาคลินิก มหาวิทยาลัยรามคำแหง หลังสำเร็จการศึกษาก็เริ่มงานเป็นนักจิตวิทยาอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนรังสิต แต่เพราะปัญหาด้านสุขภาพและตั้งท้องลูกคนแรก จึงตัดสินใจลาออกมาอยู่บ้าน และเริ่มพึ่งพาการเขียนหนังสือเป็นอาชีพหลัก

นทธีสมรสกับจารี จันทราภาในปีพ.ศ. 2557 มีลูกด้วยกันสองคน

ผลงาน
ระหว่างที่ทำงานอยู่สำนักพิมพ์ นทธีลองส่งผลงานเรื่องสั้นเข้าประกวดรางวัลรายอินทร์อะวอร์ดตามคำแนะนำของบรรณาธิการ โดยผลงานเรื่องสั้น 'กระต่ายตายแล้ว' ได้เข้ารอบตีพิมพ์รางวัลนายอินทร์อะวอร์ด รวมเล่มตีพิมพ์ในหนังสือสมภารระดับ 8 (2550) ต่อมาเรื่องสั้น 'ดอยรวก' ได้รับรางวัลชนะเลิศนายอินทร์อะวอร์ดประเภทเรื่องสั้นปี 2551

นอกจากงานเขียนแนวผีสาง-ลี้ลับ ซึ่งทำให้นทธีเป็นที่รู้จักแล้ว นทธียังมีผลงานแนวอื่นอีกด้วย เช่น เต้นรำไปบนท่อนแขนอ่อนนุ่ม (2555) ที่กล่าวถึงบทบาทของผู้หญิงในหลายแง่มุม และจดหมายจากดาวแมว (2568) ที่แสดงถึงความรักความผูกพันระหว่างเจ้าของและสัตว์เลี้ยง

Reviews

[Phuwong · Rating 4 out of 5]

คน 8 คนเดินทางมาร่วมพิธีมิสซางานศพ แต่ด้วยพายุโหมกระหน่ำรุนแรงทำให้พวกเขาและเธอต้องติดอยู่ในโบสถ์คาทอลิกกับบาทหลวงและผู้ช่วย ทั้งหมดจึงฆ่าเวลาด้วยการผลัดกันเล่าเรื่องจริงหรือลวงของตัวเอง ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวภายในโบสถ์

นวนิยายชนะเลิศรางวัลชมนาดปีล่าสุด นำเสนอในแนวจิตวิทยาระทึกขวัญ ซึ่งก็ไปได้สุดทางมาก ผู้เขียนสร้างบรรยากาศระทึกขวัญและสามารถดึงอารมณ์ร่วมให้จดจ่ออยู่กับเหตุการณ์ได้ตั้งต้นจนจบ เหมือนดูละครเวทีอย่างที่ผู้เขียนตั้งใจไว้ ประเด็นเรื่องจิตเวชที่ต้องการนำเสนอก็เด่นชัดดีครับ คิดว่าคำประกาศเกียรติคุณที่นำมาลงไว้ในเล่มกล่าวไว้แล้วทุกอย่าง โดดเด่นด้วยวรรณศิลป์และชั้นเชิงการนำเสนอ แม้อ่านจบแล้วยังรู้สึกว่าต้องใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็จัดเป็นนวนิยายที่ท้าทายการอ่าน และดีงามสมรางวัลครับ

[Tatchie · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ดีเลย ปกติไม่ค่อยเห็นหนังสือไทยแนว psychological thriller มีประเด็น memory, trauma, catharsis ฉากก็ส่งเสริมบรรยากาศดี

[Bighead_Monster · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวเกิดขึ้นในระหว่างพิธีมิสซา (การเคลื่อนศพไปยังสุสาน) กับคนแปลกหน้าทั้ง 8 คน ต่างคนต่างที่มาไม่มีใครรู้จักกันมารวมตัวกันในโบสถ์แห่งหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศพายุฝนฟ้าคะนอง ทั้งหมดจึงติดกันอยู่ในนี้ บาทหลวงจึงชวนทุกคนมารวมตัวกัน และหนึ่งในนั้นเสนอให้เล่าเรื่องของกันและกัน รอเวลา

นิยายไทยขนาดสั้น แนวจิตวิทยาระทึกขวัญที่ชนะรางวัลชมนาด ประเภทนิยายประจำปี2565 มีบรรยากาศของโบสถ์คาทอลิก ความโกธิค พิธีทางศาสนา และเรื่องเล่าประหลาด ระทึก ๆ ของคนแปลกหน้าที่เพิ่งมาพบเจอกัน ซึ่งแน่นอนว่าเกี่ยวกับประเด็นโรคจิตเวช โรคหลายบุคลิก และประเด็นสังคมครอบครัว

เล่นประเด็น ความทรงจำ ความทรอม่าจากเหตุการณ์ในอดีต ถ่ายทอดประเด็นความสัมพันธ์ของครอบครัว อาการของโรคจิตเวชหลากหลายแบบที่ผู้คนในสังคมบางคนนั้นอาจต้องเผชิญ ตัวละครเต็มไปด้วยความเปราะบางทางจิตใจ มีผลต่อการแสดงอารมณ์ ซึ่งก็ดูได้จากเรื่องเล่าที่ผลัดกันเล่ามาก็ค่อนข้างสะเทือนใจ

โดยประเด็นเรื่องจิตเวชที่นำเสนอนั้นเด่นชัด (ซึ่งกิตติกรรมประกาศในหน้าต้น ๆ เองก็บอกแทบทุกอย่างละ) ภาษาดีแต่การนำเสนอ+การถ่ายทอดข้อมูลค่อนข้างหนักหน่วง ช่วงที่ตัวละครทั้งเด็กและผู้ใหญ่ผลัดกันเล่าเรื่อง มีความชอกช้ำและความซ้ำในอารมณ์เสียเยอะ ถาโถมเรื่องราวให้ขบคิดทดไว้ในใจให้จดจำมากไป

เป็นการเล่าแบบต่อเนื่องไม่หยุดพัก ระทึกในแบบที่ไม่ใช่ว่าคนคนนี้พูดจริงหรือโกหก เพราะเรารู้อยู่แล้วว่าใครสักคนหรืออาจเป็นตัวละครทั้งหมดนั้นเป็นผู้ป่วยจิตเวช จะเป็นโทนอารมณ์ที่สงสารมากกว่าการลุ้น ซึ่งเรื่องเล่าแต่ละเรื่องนั้นค่อนข้างหลอนจิตหลอนใจ แต่เล่าได้ชิลล์กันมาก (TW: เลือด ความรุนแรง)

อ่านไปรู้สึกว่าต้องทำความเข้าใจคิดตามอยู่มาก ซึ่งเซตติ้งดี แต่การเล่ารวม ๆ ยังไม่ค่อยน่าติดพันเท่าไหร่ เกลี่ยบทรวมทำความเข้าใจได้ยาก ตัวละครเยอะแต่ไม่ได้มีใครโดดเด่น เป็นส่วนผสมหลอนบีบคั้นผสมเฉื่อย ๆ แต่รู้สึกว่าผู้เขียนตั้งใจไว้แบบนั้น ต้องอ่านไปจนเฉลย เมื่อเคลียร์ปมจบครบองค์แล้ว ก็รู้สึกว่าเล่มนี้ลงตัวดี

[Nopadol Rompho · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่แฝงไปด้วยความรู้เกี่ยวกับโรคทางจิตต่าง ๆ ปูเรื่องได้น่าสนใจ และจบได้แบบหักมุมพอสมควร น่าอ่านครับ