¿Quién dijo que para ser feliz hay que pensar en positivo?Por fin un libro de autoayuda que se atreve a hablar alto y claro.
Parece que estamos en la época de la necesidad de que todos seamos felices. La terapia, la meditación, el yoga, la espiritualidad... cualquier camino parece bueno. La cuestión es que, si funcionaran bien, probablemente la gente en general sería más feliz y no necesitaría consumir todas esas cosas. Pero no es así. El pensamiento negativo aparece y permanece, a pesar de nuestros esfuerzos para no pensar en él. Es ahí donde podemos cambiar.
En este libro, el psicólogo Victor Amat desmonta uno a uno los mitos del pensamiento naif y nos muestra que podemos reivindicar nuestras capacidades mentales y aprovecharlas a nuestro favor, y que, a pesar de la paradoja, el hecho de permitirse ser negativo nos lleva a un estado de bienestar.
Libros de autoayuda hay muchos, de psicología para principiantes también, los leemos y seguimos igual de enfangados. Hacía falta un golpe en la mesa y Victor Amat lo da con humor y buen criterio. Me consta que le ha costado tiempo y esfuerzo escribirlo pero bendita falta hacía. Su punto de vista de profesional de la salud en primera línea aporta muchísimo valor al permitir a los lectores rescatar el necesario pensamiento crítico a la hora de enfrentar los problemas de la vida.
El libro se lee muy bien, el enfoque es práctico y ofrece pequeñas propuestas ante diferentes problemas y situaciones complicadas. Sin ser "autoayuda" ofrece ayuda, como los antiguos jarabes algo amargos pero eficaces.
Et parla amb la mateixa condescendència amb la què et parlen la resta de coachs, gurús i demés fauna d'aquest calibre, però ho vesteix amb un llenguatge descamisat per intentar empatitzar amb tu. Ni punk ni subversiu, una presa de pèl que no et servirà ni per falcar una taula.
Llibre força amè per totes les persones que estem fins a la figa de veure Instagrams rebossant felicitat i gent que somriu més que en un anunci de pasta de dents. Si portes anys de teràpia a l'esquena com jo, va bé per refrescar coses i si no, doncs va bé per aproximar-te a moltes idees bàsiques
Siempre que voy a una librería me voy a la estantería de libros de autoayuda para ver cuántas sandeces encuentro que se estén vendiendo y siendo un éxito, y de repente, esta Navidad, me encontré con esta portada. Este libro ha sido creado para romper con el pensamiento Mr Wonderful desde dentro del panorama de la Psicología. Nada más que decir, salvo que ha cumplido su objetivo y me parece una joya de libro. ¡Ojalá encontrar más libros de Victor Amat o incluso de otros autores pero de este mismo estilo!
Entretenido y fácil de leer. Va un poco en la línea de Tus zonas erróneas, pero me gustó más el de Dyer y Tú eres tu lugar seguro, no obstante, te ayuda a poner los pies en la tierra, a no exigirte en exceso pero también a espabilarte. Te gustará si lees divulgación de psicología y te da un contrapunto que a mí me ha gustado y animado.
Supongo que es un libro para adolescentes o personas que nunca se han relacionado con términos de psicologia y auto conocimiento. Es bastante básico y lo que te diría un amigo. Pero tiene gracia. Eso si, con un podcast de 20 minutos de esto te enterarías de la misa entera.
Abarca muchas situaciones distintas, de modo que todo el mundo termina sintiéndose identificado con algo. El problema ha sido ese: fuera de los capítulos relevantes para mí, el resto me ha parecido un poco meh. Eso sí, es el primer libro de psicología/autoayuda que me leo entero! xD
Me ha dejado un poco indiferente. No digo que esté mal, pero a mí personalmente no me ha descubierto nada nuevo. Va bien encaminado y tiene muy buenas reflexiones que comparto, pero no me han aportado nada nuevo. Hay una parte que me chirría ya que juega el típico "los demás se equivocan y yo ya perdí el tiempo con ellos, aquí tienes mi enfoque que es el bueno y te ahorro el tiempo de buscar y errar ahí fuera". Lo bueno es que es rápido de leer, lo malo que se me ha hecho un poco pesado ya que todo era muy obvio.
No encontrarás muchas recetas en este libro, pero al menos me ha parecido honesto, y eso ya es mucho. Sé de primera mano lo que es caer en la ingenuidad del pensamiento positivo, por eso me he sentido muy identificado con algunas de las historias que relata de buenismo bienintencionado que termina haciendo más mal que bien.
Hace mucho tiempo que sigo a Victor Amat, este gran colega de profesión. Siempre me ha hecho mucha gracia cómo va desmontando vendehumos y haciendo amigos...
Y este libro es exactamente eso. Un espacio para entrar en su cabeza y entender desde dónde se carga la psicología naif de barra de bar.
Recomendable para todo el mundo, incluso si eres un/a/i psicóloga/o/ui (incluso y especialmente si practicas la psicología naif).
infumable. Se repite una y otra vez, da ejemplos que son más bien anecdoticos porque no profundiza en ninguno... leída mas de la mitad y no lo termino porque no me va el masoquismo
En general me ha gustado, aunque los capítulos se me han quedado un poco cortos, como si se pudieran desarrollar un poco más. Me quedo con esas reflexiones que resuenan y que ayudan a ver las cosas desde otra perspectiva, aunque otras las haya sentido un poco contradictorias.
Bua me ha encantado!!! Me lo he leído en tres días. No sabía quién era el autor y tenía miedo de que el libro fuese muy simple pero el título me llamaba la atención y al final decidí leerlo.
A diferencia de muchos libros del estilo siento que todo fluye súper bien entre un capítulo y el siguiente. No te atascas, no te sientes perdido y aunque se traten diferentes temas no pierdes el hilo.
Es muy interesante y está súper bien explicado, Víctor es muy muy cercano. Siento que he aprendido bastante y que, además, he reforzado y reordenado cosas que ya sabía de haberlas hablado con mi psicóloga. Muy útil y entretenido la verdad 🥰
Este libro es muy bueno para toda aquella persona que no le gusta el pensamiento positivo en extremo, la lectura es muy amena y sencilla los capítulos son cortos, y la parte final que da pequeños tips para aplicarlos a nuestra vida se agradece mucho.
Como lo dice el prologo este libro no habla desde los privilegios sin tener presente el contexto, no tiene formulas mágicas, ni se basa en lo anecdótica siempre incita a la reflexión, a la critica y a no hacernos sentirnos mal por sentirnos así.
En autor afirma que se debe aceptar el hecho que tendremos experiencias negativas o malas en nuestra vida, no hay que imponer una emoción sobre otra, si sentimos miedo es normal no hay que sobreesforzarnos para imponer la felicidad por ejemplo, puesto que está última no es fácil de lograr sino se tiene en cuenta el contexto y privilegios de una persona, por ejemplo es muy fácil decir se feliz cuando aquella persona tiene grandes recursos, tenemos derecho también a mostrar nuestras molestias
Hay muchos problemas que entre más los intentemos solucionar más complicado se vuelve, muchas veces no es necesario usar la lógica sino mirar distintas formas de solucionar aquél problema y veces también es bueno no hacer nada para resolver aquel problema.
También es un auténtico problema sonreír por todo o estar tranquilo pese a que uno esté pasando por uno momento mal, muchas veces la motivación nos hace sentir aún más mal, dar consejos implica mucha responsabilidad y presupone que la otra persona tiene los mismos recursos y capacidades, no sabemos lo que tiene la otra persona en la cabeza, porque a mí me funcionó no implica que a la otra persona también le funcione.
La comparación es un mal que nos queja a nuestra generación y más con las redes sociales donde hay una constante comparación ya queremos ser otros, pero eso es un grave error, algunas personas nacen privilegiadas y otro no, no pretendamos ser otras personas que no somos, hay habilidades que podemos potenciar pero otras que no, debemos aceptar nuestra identidad no huir de ella. Las mejor forma de cambiar a veces es dejar de querer cambiar.
El miedo es algo natural en nosotros nos ha ayudado a lo largo de la historia pero muchas veces los evitamos, o usamos distracciones para huir de él, así como también la procrastinación y el pedir ayuda a ahorros hace que no enfrentemos a nuestros miedos, a los que deber hacer frente poco a poco
Hay que disfrutar entre los malos momentos, cada persona tiene su propio ritmo y pasado, por ello también hay que saber llevar bien los malos tiempos, no obligarnos a sonreír porqué si, es indispensable saber que no todas las batallas las podemos ganar.
Muchas veces somos poco empáticos porque no conocemos por lo que está atravesando la otra persona, hay que escuchar atentamente, debemos entender a la otra persona y no dar consejos si no lo piden, debemos estar allí para esa persona, nunca decir que haría en su lugar, más bien indagar más.
Querer ser perfecto es otro mal, porque siempre nos frutaremos sino somos perfectos en aquella cosa o sino tenemos aquello, es esa búsqueda de lo perfecto es bueno saber cuándo retirarnos cuando estemos satisfechos no buscar demás, así como en la vida muchas cosas son inciertas, no todo está bajo nuestro control, muchas cosas escapan de nuestro control. Sobre esto también mencionar no sobreimplicarnos en ciertas situaciones hay que hacer cosas para uno.
En el ámbito social no debemos tener muchas expectativas de nuestro compañero de trabajo, cada uno busca su propio interés no estamos obligados a amar alguien, haya dividir entre amigos, compañeros y perdona que tienen nuestros mundos objetivos, ahora bien, sobre el fracaso este es natural, no todo se puede conseguir con el esfuerzo, muchas veces hay que sumarle el factor del contexto y la suerte, una vez se fracasa hay que asimilar este dolor para así luego si sacar un aprendizaje.
Un peligro latente son los gurús en lo que recae toda la responsabilidad en nosotros mismos, todo lleno de frases muy motivacionales, y con un uso del lenguaje económico como la productividad o eficiencia, hay que reconocer nuestras limitaciones, podemos ser una persona normal, no siempre debemos ser nuestros propios jefes o reinventarnos cuando el trabajo es inestable.
En torno al perdón no siempre podemos perdonar a todo el mundo este concepto está sobrevalorado, el perdón nace y lleva su tiempo, primero hay que asimilar el dolor, no podemos perdonar por obligación a veces es necesario tomar distancia no siempre estamos obligados amar.
Por último no debemos ayudar a menos de que no lo pidan, no siempre la otra persona tiene que hacer lo que uno quiere, tampoco debemos dar consejos imposibles de seguir, uno de las peores cosas que podemos hacer es quitarle la importancia de lo que siente nuestro compañero, pero tampoco el puede depender siempre de nosotros. Siempre es bueno preguntar si se necesita ayuda y no hay que sobreproteger.
Un libro que me gustó mucho con grandes frases, el autor siempre nos invita a ser críticos y saber seleccionar que nos puede servir del libro para nuestra vida.
Aquest llibre de divulgació psicològica tracta aspectes quotidians des d'una perspectiva crítica, posant en dubte molts dels tòpics de la "psicologia naif" que impregna la nostra societat actual. En un moment en què sembla que el corrent psicològic dominant és la del superoptimisme, el moviment "happyflower", i un estoïcisme mal entès, ens trobem sovint amb la idea que hem d'acceptar tot el que la vida ens llança sense qüestionar-ho, adaptant-nos passivament a les adversitats. Aquesta mentalitat, sovint disfressada de resiliència, pot acabar fent més mal que bé.
L'autor del llibre proposa una alternativa a aquesta psicologia superficial, advertint-nos que seguir cegament aquestes idees pot ser contraproduent per al nostre benestar. El llibre té el mèrit de desmuntar part d'aquests mites i oferir una visió més equilibrada i crítica de com enfrontar-nos a la vida.
No obstant això, una de les principals limitacions del llibre és la manca d'una estructura clara i un fil argumental coherent que condueixi a una conclusió sòlida. A més, en alguns moments, la seva intenció de ser accessible al gran públic acaba provocant una sensació de falta de seriositat i profunditat en alguns apartats. Pel meu gust, el llibre podria haver-se beneficiat si hagués plantejat més arguments i tingués un enfocament més rigorós en determinats temes.
Estamos bombardeadas y bombardeados a través de las redes sociales que si quieres, puedes. Que todo puede estar en tu cabeza y si le echas ganas podrás conseguirlo. Y si quizás eso es sólo la perspectiva neoliberal de entender nuestra salud mental: sólo como una cuestión individual.
Víctor Amat intenta decirte, también desde una perspectiva individual, que muchas veces esa "basura" no sirve más que para hacerte sentir peor de lo que puedas sentirte. Con más de 20 años de experiencia clínica, y un ex pasado de deportista del kick-boxing, nos permite adentrarnos en que la vida siempre puede ser más difícil y que la positividad tóxica que nos entrega este tipo de literatura sólo nos deja en un loop constante de malas sensaciones.
Es un libro directo, breve, pero que no escapa del género de la auto ayuda, pero desde una perspectiva mucho más enfocada que a veces la vida por muy "ganas que le pongas" depende más de las circunstancias que te rodean que de tu mera voluntad individual.
El autor, psicólogo, cuenta con conocimientos, casos y experiencias propias, varios aspectos del comportamiento humano, señalando los peligros del buen rollismo naif positivismo permanente, que tanto en auge está.
Porque una cosa es que todo eso bonito, positivo, estimulante, relajante, etc. sirve para despejar, y eso está perfecto, crear un remanso de paz, pero otra es llevarlo al extremo, porque cuando hay que enfrentarse a algo y gestionarlo pues no puedes vivir exclusivamente en ese mundo happyflower, porque no te va a sostener, es ponerse una venda en los ojos para "arreglarlo", o crearte unas expectativas edulcoradas de lo que es la vida, frustrando.
También aborda la necesidad de dar valor a sentimientos menos "wonderful". El estar triste, enfadado, mal, etc, es completamente válido y necesario sentir si toca. También habla sobre la comunicación, la culpa y la empatía, entre otros aspectos.
No es un libro que resuelva problemas, solo expone actitudes para que entiendas, lo de resolverlo queda de mano de uno, con o sin ayuda. Al ser tantos casos en algunos verás reflejado a un amigo o familiar, estando de acuerdo con lo que dice el autor, y de repente ¡zas! llega un capítulo donde "eres" tú, así que eso ayuda a darte cuenta de que si estás de acuerdo con lo que comenta de otros, deberías analizar mejor tu parte.
Como parte negativa, creo que son muchos ejemplos, es un popurrí generalizado, y en mi caso que fue en audiolibro lo noté mucho, demasiado rápido, y además el lenguaje a veces es bastante de red social.
En definitiva denso pero llevadero e interesante. Lo recomiendo, y más sabiendo que pronto va a sacar un libro sobre autoestima.
Amb aquest llibre tinc “sentimientos encontrados”.
Sí que és veritat que estimula el pensament crític i d’alguna manera comparteixo molts dels conceptes que es tracten, com l’odi profund cap al pensament naïf, que no el positiu, perquè tots necessitem ser positius en algun moment de la vida.
M’han agradat molt les reflexions entorn a com ajudar a les persones que estimem (o més aviat com no fer-ho), a com a vegades hem d’abraçar el mal i sentir-lo en lloc d’evitar-lo a tota costa com si el poguéssim desaparèixer. Que no cal forçar ni el perdo, ni el canvi en les persones que ens envolten. Que s’ha de tenir a la gent a lloc i saber que esperar de cada persona, però sobretot saber estimar acceptant el pack tal i com ve.
I aquí va el meu conflicte, tot i que soc conscient de que la tria del llenguatge està enfocat a que sigui un llibre per a tots els públics que es faci entenedor, no he pogut evitar sentir “cringe” o vergonya aliena en català davant d’alguna que altre paraula com “gilipollers” referint-se al grup social dels gilipolles. Petita pega, però alguna n’havia de tenir.
En general contenta i prou d’acord amb la psicologia punk :)
Es un libro sencillo y rápido de leer, con un enfoque fresco y cercano sobre el malestar emocional. Abarca muchas situaciones distintas, lo que permite que cualquier lector termine sintiéndose identificado con algo. Sin embargo, ese mismo enfoque tan amplio puede hacer que algunos capítulos resulten poco relevantes o incluso prescindibles para quien no se vea reflejado en ellos.
Uno de sus mayores aciertos es que normaliza el “estar mal”, algo que suele evitarse en muchos discursos sobre salud mental. No busca soluciones milagrosas ni caer en la positividad forzada, sino que plantea una visión más realista y honesta.
El punto más flojo del libro es la falta de profundidad en los conceptos de Psicología. Aunque en la introducción ya se avisa de que no pretende ser un manual académico, los consejos que ofrece al final de cada capítulo resultan demasiado generales y poco desarrollados.
Este libro me ha cautivado y con el que abierto los ojos de la mente. Ahora veo todo desde otra perspectiva.
Víctor hace que te quieras tal y como eres, que abraces tus luces y tus sombras, que te entiendas, desmitifica los consejos y mensajes que vuelan a la velocidad de la luz sobre qué hacer para ser feliz y, que no consigues todos los días, cosa que puede que te frustre y hasta te puede hundir.
Lo explica con un lenguaje sencillo y fácil de comprender, sin usar tecnicismos; además es directo y sin pelos en la lengua. Tal cual es él y muestra en su cuenta de Instagram (le sigo con mi otra cuenta @lasaventurasdeeva).
De ahí nace su término «Psicología punk».
Un manual que deberíamos tener en el botiquín de primeros auxilios de nuestras casas.
Me lo recomendó una amiga, y me ha resultado útil para, después de haber leído "Happycracia", seguir entendiendo cuál es básicamente la finalidad de muchos de los libros y charlas de autoayuda que podemos encontrar a cascoporro en cualquier librería y en youtube o instagram, y el origen y la motivación de los gurús de la felicidad, así como las similitudes de esas teorías con la religion, y las consecuencias de la aplicación de las mismas a la hora de tratar a pacientes con problemas severos. Punto negativo para mí: el lenguaje callejero, a veces forzado desde mi punto de vista, y, en alguna ocasión, rozando lo soez. Y quizás lo veo un pelín deslabazado, intentando abarcar mucho en pocas páginas. Pero quizás eso es percepción personal... Por lo demás, me ha gustado mucho.
Sin ir de gurú salvavidas ni prometerte el oro y el moro, te desmonta con frescura y elocuencia las trampas y mentiras dulces de la psicología naif y el positivismo tóxico. Te aporta tips, perspectivas y consejos útiles. La vida es una lucha, un combate, un descanso más o menos largo entre adversidades, y no un camino de rosas que controlas irradiando luz y sonrisas de pega, ni autoexplotándote, por ejemplo 🤣
Ojo, no por ello cae en desmoralizarte e invadirte de rabia y pesimismo. Recomiendo tenerlo a mano y consultarlo siempre que estés mal, atascado o frente a un problema diabólico como él los llama!
"Me da igual cómo definas el éxito, yo estoy aquí para hablarte del fracaso". Victor Amat
Vindria a ser el resum del llibre. Un llibre entretingut i escrit amb un llenguatge proper i entenedor. La primera part del llibre se m'ha fet llarga i la segona, curta.
Vaig arribar aquí perquè vaig sentir a l'autor en un podcast i em va agradar com parlava sobre els problemes. M'imaginava els psicòlegs tractant a la gent amb un cert aire de superioritat i pedanteria, i escoltant el podcast, el Victor Amat no encaixava en aquesta idea. I que hagués estat boxejador, encara ho desquadrava tot més. Total, vaig acabar comprant el llibre i ara sé que no em vaig equivocar.
El vaig comprar per curiositat després de lleh gir per "obligació" altre tipus de llibre d'autoajuda (el primer que llegia). De facil lectura, podria dir que massa generic i en moltes ocasions sense una explicació relacionada amb les afirmacions. Tot i així me pareix un bon regal per algú que du temps "intentar ser un Iphone sent un Android"
Lo millor: Vocabulari real, fan entendre molt millor la forma de funcionar i actuar que tenim, ja que les frases no sonen forçades. En el meu me vaig fixar en dos episodis en concret. Lo pitjor: Pot ser massa generic en algunes de les afirmacions
Amat es el psicólogo que todas y todos necesitamos. Con humor y perspectiva feminista, el autor nos habla de lo importante de reconocer el estar mal, fracasar, a dejar de intentar lo que nunca funcionó. Nunca funcionará. A no pedirle peras al Olmo, a caminar y aceptarse con los dolores, defectos, errores, etc. Y no ocultarse tras un positivismo tóxico y mentiroso. Llevar lo malo de la vida, porque todos estamos jodidos en algún momento de la vida, pero podemos estarlo sabiamente. Y lo que más me resonó, el derecho a no perdonar, porque simplemente hay cosas imperdonables.
Opinión personal. La vida es experiencia. En esta lectura he podido ver reflejadas diferentes situaciones personales que me han hecho reflexionar sobre mis decisiones al respecto. En concreto una de ellas ha sido muy liberadora: “Entenderse es una put* casualidad”. Victor no dice nada nuevo, pero lo dice todo. Cada capítulo es una metralleta y no hierra el tiro. No puedo sino decir que si estás mal, lo leas; y si no estás mal, también léelo porque seguro que algo resonará en ti. El lenguaje es directo y sin mucha floritura (a mi me encanta); y es lo que hay. ¿Quieres verdades o paños calientes? Los paños calientes ya no hacen efecto, se enfrían con el tiempo. Tú verás.
Yo lo leí a través de eBiblio, pero luego me lo han regalado en papel porque para mi, merece la pena tenerlo y releerlo.
Un libro muy rápido de leer. Lo devoras,aunque conviene leerlo detenidamente para ir asimilando lo que dice. Un aire fresco en la lucha contra la positividad 😂, necesitamos más guerreros así. Aunque es verdad que alguna vez me ha parecido que quiere ir en contra de todo, como buen punk también ha de decirse. Me ha ayudado y gustado bastante. Perfecto para regalar y salvar a la gente que queremos del autopositivismo interno y externo que tenemos en muchas situaciones sin ni siquiera darnos cuenta. ¡Enhorabuena, Victor!
La primera vez que leo un libro de éstos, me llamó la atención el título y la curiosidad de ver qué podía contar y sí realmente te hace pensar en como nos dirige por el mundo nuestra cabeza...y sí lo hace! Recomendado sí te gusta ser tú mismo tal y como eres, con tus errores, defectos y aciertos, sí por el contrario crees en poderes, magias, fuerzas internas y piedras milagrosas...te va a dar la hostia necesaria para quitarte esos pájaros de la cabeza.
Un libro punk, escrito de forma rebelde para gente irreverente. Un académico punk es lo que le hacía falta a la academia para salirse un poco de la formalidad elitista y el autor, además, posee un humor extraordinario que cumple a cabalidad con los propósitos del libro.
Se puede llegar a sentir al autor decirte al oído: "¡Pelotudx, que la vida no es tan fácil!"
Como libro introductorio en el tema es excelente y muy recomendable.