‘Ik heb geen wetboek nodig! IK ben de wet!’, aldus Roland Freisler tijdens de nazi-processen waar volstrekte wetteloosheid heerste. De Duitse jurist Freisler (1893 – 1945) was de meest gevreesde rechter in nazi-Duitsland. Hij combineerde een sublieme wetskennis, uiterste scherpzinnigheid en een indrukwekkende retoriek met trouw aan de partijlijn en een onmenselijke ideologie. Freisler werd de personificatie van de bloedjustitie. Zo leidde hij de groots opgezette showprocessen tegen leden van de verzetsgroep Die Weiße Rose en tegen de plegers van de aanslag op Hitler van 20 juli 1944. Beraadslagingen in de raadskamer leidde hij in met ‘die kop moet eraf’. Tijdens Freislers bewind werd het maximale aantal doodsvonnissen uitgesproken. Deze processen liet hij filmen. Freisler schreeuwde echter zo hard dat de technici grote problemen hadden om de woorden van de verdachten verstaanbaar te maken. Wie was deze moordenaar in toga die zo’n fanatiek werktuig werd van de nazi-ideologie? Hoe ontwikkelde hij zich van overtuigd communist tot meedogenloze nazi-beul? Op basis van omvangrijk onderzoek en gesprekken met o.a. familie van Freisler, reconstrueert Helmut Ortner de levensgeschiedenis van deze beruchte jurist.
Belgesel olması daha uygun olan, kitap olaraksa biraz fazla detaylara girilmesini ve bazı konuların fazla uzamasını saymazsak Nazi dönemi “adalet sistemini” güzel aktaran bir kitap. Sokakta arkadaşınıza Hitler’in savaş politikasını eleştirirseniz ve buna biri tanık olup adalet divanına bildirirse hüküm belli; sembolik bir mahkeme ve sorgulama, peşi sıra idam. Çoğu kez böyle olmuş. Savaş zayiatları Almanların aleyhine artmaya başladıkça, savaşın kaybedileceği netleşmeye başladıkça Nazi adaletinin balyozu daha sert vurmaya başlamış ve kendi ırkından olan vatandaşlarını daha çok idam sehpasına götürmüş. Nazi rejimi sona erdikten sonra da adaletsizlik şöyle devam etmiş; baştan sonra yeniden inşa edilmeye çalışılan kamu kurumları, konu adalet olunca maalesef yine aynı acımasız hakimlere, bu sefer farklı görevler vererek çözüme kavuşturulmuş. Tüm bunları, başta belirttiğim üzere, daha kısaltılarak anlatmaya ihtiyaç hissettiren şekilde paylaşıyor kitap.
Este livro, muito bem documentado, não é “apenas” a biografia de Roland Freisler, presidente do Tribunal do Povo no regime nazi de Hitler entre 1942 e 1945 (“o mais sinistro, mais brutal e mais sanguinário juíz de toda a história da administração alemã da justiça”), mas um livro muito mais abrangente: do que ele trata é de “culpa e expiação, de fracasso e de cobardia, de coragem e de honradez, de criminosos e de vítimas, de repressão e de negação”. Recorda, enfim, o que foi o Direito e a “Justiça” no regime nazi, assim como se concretizou a criação dele, pelos legisladores, e a aplicação dela pelos Juízes, particularmente os do Tribunal do Povo. Apesar da tradução satisfatória, só não dou 5 estrelas a este livro devido à “descuidada” revisão de Paulina Amaral. As gralhas são às centenas e algumas delas irritantes e iletradas (para não dizer analfabetas): residente em vez de resistente, aplicar em lugar de aplacar e psicodrama por psicograma são alguns exemplos. Lamentavelmente exemplares.
Well there was obviously no such thing as justice in Nazi Germany, especially with a man called Roland Friesler, a ruthless judge that over the years build a ladder to be the most dangerous judge-president in People’s Court in Nazi regime.
It really was eye opening to Germans, when this book was on the market, his actions that took away many people’s lifes with an ideology that was seen post war as unhuman and irrational.
It’s a non-fiction well documented. I recommend this book ! 4.5 ⭐️
The title of the book is rather misleading. I was expecting a biography on Roland Freisler and, instead, most of the book focuses on the entire German judiciary during the III Reich. It's an interesting read for the most part... Until the final chapter when the author throws away the impartiality he used throughout the book and goes on rants against the way the "denazification" process went etc.