Wanneer Rusland buurland Oekraïne binnenvalt en miljoenen mensen het land ontvluchten, reist Olaf Koens in tegengestelde richting, dwars door een land vol bittere en blijmoedige ontmoetingen. Hij spreekt familie en vrienden, hij reist langs frontlinies, veldhospitalen en mortuaria. In een uitpuilende evacuatietrein realiseert Koens zich dat hij de Oekraïners heeft onderschat. Hij begint hun namen en verhalen te noteren, legt uit wie ze zijn en wat ze drijft. Het zijn alle Oekraïners die hij kent. Uit de lange stroom ontmoetingen rijst een ruw, pijnlijk, hoopvol en vooral persoonlijk portret van een onrechtvaardige oorlog, van een land en een volk in verzet.
Olaf Koens is a journalist based in Moscow. He was born in France, lived over 18 years in the Netherlands, moved to Belgium in 2005 and is living and working in Moscow since 2007.
Olaf Koens laat wederom zien dat hij niet zomaar een journalist is. Met zijn aangrijpende en meeslepende schrijfstijl neemt Koens de lezer mee in de levensverhalen een groot aantal slachtoffers van Poetin's invasie. In korte maar tegelijkertijd pure portretten maakt de lezer kennis met een investeringsbankier die zich terugtrekt op een Pools landgoed, een elfjarige kankerpatiënt die met bewonderenswaardige strijdvaardigheid zijn oorlogstrauma's en ziekte te boven komt, papegaaien die Poesjkin citeren en vele anderen.
Een tragisch maar tegelijkertijd zeer hoopvol eerbetoon aan Oekraïne en haar inwoners die nog altijd gebukt gaan onder de ergste verschrikkingen. Een aanrader voor iedereen!
Het voorbije anderhalve jaar las ik heel wat boeken over Oekraïne. Zijn geschiedenis, de problematische relatie intern na de val van de Sovjet-Unie, de spanningen met Rusland en het relaas van de oorlog sedert 2015 al. ”Alle Oekraïners die ik ken” van Olaf Koens was voorlopig het laatste van de reeks. Ik beken dat ik er op voorhand niet zo veel van verwacht had, maar dat was een verkeerde inschatting. Het is een erg lezenswaardig boek. Waarover gaat het? Wanneer Rusland buurland Oekraïne binnenvalt en miljoenen mensen het land ontvluchten, reist Olaf Koens in tegengestelde richting, dwars door een land vol bittere en blijmoedige ontmoetingen. Hij spreekt familie en vrienden, hij reist langs frontlinies, veldhospitalen en mortuaria. In een uitpuilende evacuatietrein realiseert Koens zich dat hij de Oekraïners heeft onderschat. Hij begint hun namen en verhalen te noteren, legt uit wie ze zijn en wat ze drijft. Het zijn alle Oekraïners die hij kent. Uit de lange stroom ontmoetingen rijst een ruw, pijnlijk, hoopvol en vooral persoonlijk portret van een onrechtvaardige oorlog, van een land en een volk in verzet.
Wat een boek! Fijn geschreven en aangrijpend. Door alle persoonlijke verhalen is de oorlog in Oekraïne veel inzichtelijker geworden en minder op een afstand. Grote aanrader!
Verhalend geschreven boek waarin je de Oekraïense mensen die Olaf Koens kent ook een beetje leert kennen, door de uitgebreide omschrijvingen zie je ze ook daadwerkelijk voor je.
Het is wel een beetje verwarrend in welke periode of tijd Koens nu schrijft. Ik dacht bij een stuk dat het ging over de huidige oorlog in Oekraïne, tot Koens schrijft over een bijdehant meisje wie hij op zijn 29e verjaardag treft. Koens is uit 1985 dus een snelle rekensom leert dat dit in 2014 plaatsgevonden heeft moeten vinden, terwijl het lijkt alsof hij het meisje in 2022 treft. Het loopt allemaal een beetje door elkaar, wat ik verwarrend vind om te lezen. Het voelt een beetje rommelig. Vandaar de 3*.
Wel mooi om te lezen dat er ook aandacht is besteed aan hoe het nu met de mensen gaat die hij in het boek gesproken heeft. Al zijn sommige 'eindes' ook pijnlijk om te lezen. "*** Joeri reageert niet meer op mijn berichten" is een pijnlijke afsluiter die je goed doet beseffen dat de oorlog alleen maar verliezers kent. Ongeacht of Joeri nog leeft of niet - de zin suggereert van niet, maar er kan nog van alles mogelijk zijn.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een boek hoeft niet veel pagina's te bevatten om aantrekkelijk te zijn. Dit boek is er zo eentje. De Franse journalist/ schrijver heeft met dit boekje enkele merkwaardige verhalen neer geschreven die u meteen bij de keel grijpen. Hij spreekt Oekraïners aan en noteert wat ze te vertellen hebben. Hij bezoekt dodenakkers, frontlinies, hospitalen en schetst hiermee een gruwelijk beeld wat hier in Europa onder ieders neus aan het gebeuren is. Onbevattelijk voor wie er ver vanaf staat maar het is wel de gruwelijke werkelijkheid. Een nietsontziende oorlog tussen twee buurlanden waar de uitkomst totaal onzichtbaar is. En wat erna, ook dat zal nog een paar boeken opleveren.
Gelezen als luisterboek, waar dit boek zich uitstekend voor leent. Mooi portret - na inmiddels bijna drie jaar sinds de volledige inval van Rusland in Oekraïne, spijt het me enorm dat voor deze mensen de oorlog nog niet voorbij is. In mijn ogen zijn dit soort boeken dan ook heel waardevol: toegankelijke, persoonlijke verhalen die alleen maar empathie kunnen oproepen. Vooral de niet-beantwoorde appjes van een dochter aan haar vader die aan het front zat, raakten me. Gelukkig is er wel een goede balans: Koens schrijft ook met humor (waar de Oekraïners zelf - niet onverwacht - ook een flinke dosis van blijken te bezitten).
Boeiende journalistieke lectuur, bestaande uit veel interessante fragmenten uit gesprekken met Oekraïners, die opvallend openhartig getuigen van hun wedervaren en emoties. Weinig gestructureerd en somswat van de hak op de tak, maar wel met oog voor de gevoelens van de doorsnee mens in de oorlog, regelmatig pakkendd, zoals de excerpten uit het dagboek van een dochtertje van een omgekomen soldaat.
Het zijn verschrikkelijke verhalen. Maar toch blijven de mensen een beetje op afstand. Waarom? Ik kan er niet goed m’n vinger op leggen. Misschien omdat de schrijver zijn eigen gevoelens te weinig bloot geeft in het verhaal. Desondanks is Alle Oekraïners die ik ken de moeite waard om te lezen. Goed en met vaart geschreven. Hoe ziet oorlog er uit in de dorpen en de steden?
Olaf doet verslag van de oorlog door de ogen van Oekraïeners, wat ze kwijtraken, hoe ze de oorlog proberen te doorstaan. Koens heeft een prettige manier van schrijven, maar het zijn vaak korte verslagen, waardoor ze niet erg blijven hangen. Ik heb het gevoel dat ik veel van de verhalen al via tv-rapportages heb gezien. Dat waren indringende beelden die op mijn netvlies bleven staan.
Hartverscheurende verhalen afgewisseld met absurde situaties en een vleugje humor. Olaf Koens blijft een van mijn favoriete journalisten. Met zijn scherpe pen geeft hij vele slachtoffers van de oorlog in Oekraïne een stem.
Een fascinerende inkijk in Oekraïne en wat de oorlog met het land en de mensen doet. Goed verwoord, al ben ik niet bekend met het gevoel dat de mensen in het boek moeten hebben. Heel indrukwekkend en hierdoor heb ik alleen nog maar meer ontzag voor de dappere Oekraïners.
Ben erg fan van Olaf’s manier van schrijven. Dit boek bevat vooral korte, maar aangrijpende verhalen die de menselijke kant van de oorlog laten zien. Hoe Oekraïeners doen en denken. Hoe gruwelijk, oneerlijk en uitzichtloos de oorlog is.
Een heftig en hartverscheurend boek. Maar wel heel belangrijk. Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het voor al die mensen is maar dit geeft toch een kijkje. Heel goed sat er mensen zijn die deze verhalen vertellen!
Boek gaat over de ervaringen van Olaf Koens met Oekraïne. Olaf Koens ken ik wel, ik heb hem meermaals op TV gezien, het leek mij mooi om uit zijn boek zijn ervaringen te lezen.
Boek wordt pakkend geschreven. Maar dan vooral in de proloog, waar in een dramatisch verhaal heel beeldend wordt verteld. Maar helaas worden de vervolghoofdstukken een stuk minder pakkend. De hoofdstukken bevatten namen van Oekraïners, maar die komen niet echt duidelijk in het verhaal terug. Desondanks toch wel genoten van het boek. Verhalen zijn erg indrukwekkend en geven een goed beeld over het leven in Oekraïne tijdens de oorlog.
Indringende verhalen over Oekraïne, van ontmoetingen met slachtoffers van verwoesting en ontreddering door de oorlog. Wat een treurnis. Heel af en toe soms ook een lichtpuntje
Kort na de inval van de Russen, begint de reis van Olaf Koens door Oekraïne. Hij beschrijft zijn ontmoetingen met de bewoners van het land met veel compassie en interesse. Een aanrader.