Sinds het verlies van haar geliefde Italiaanse grootvader is Marisa Rossi overweldigd door verdriet. Ze hadden een hechte band en ze snapt dat iedereen anders rouwt, maar het lijkt alsof het leven voor de rest van haar familie gemakkelijker doorgaat. Zij is zichzelf niet meer, ze heeft agorafobie ontwikkeld, vindt geen plezier meer in het koken van Italiaanse gerechten en wil zich het liefst afsluiten voor de rest van de wereld. Wanneer haar huisgenoot haar uit huis zet, stelt hij voor dat ze in één van de vakantiehuisjes van zijn steenrijke oom Reuben trekt, en ongemerkt bewijst hij haar daarmee een grote dienst.
Als ze aankomt op Mount Polbearne kan ze de schoonheid van het eiland en de vriendelijkheid van de bewoners nog niet waarderen, ze is op zoek naar rust en stilte maar wordt dag en nacht gestoord door haar nieuwe buurman Alexei, een enorme en erg luidruchtige Russische pianoleraar. Wanneer haar therapeut haar aanspoort om met kleine stapjes de buitenwereld weer te betreden, gaat dat met vallen en opstaan, maar er komt een omslag wanneer Marisa gaat skypen met haar Nonna, die haar liefde toont door het sturen van pakketjes met de heerlijkste Italiaanse ingrediënten. Samen bereiden ze maaltijden die je laten watertanden, die wel eens de sleutel kunnen vormen tot het smeden van nieuwe vriendschappen en die wellicht zelfs Polly kunnen helpen, die moeite heeft om het hoofd boven water te houden nu de bakkerij kampt met geldproblemen.
Wat was het een aangename verrassing dat Jenny Colgan haar lezers nog een keer meeneemt naar Mount Polbearne voor een nieuw avontuur, want door de vorige boeken ben ik een beetje gaan houden van dit prachtige getijdeneiland en zijn bewoners. Het leven is er niet altijd gemakkelijk, maar iedereen zorgt voor elkaar, houdt de moed erin en gebroken harten kunnen er worden geheeld. Een boek van haar voelt voor mij vaak als een warme deken en dat is nu niet anders, ook dit vierde deel in de serie over de kleine bakkerij is een ontzettend fijne, sprankelende feelgood!
De personages worden erg mooi en levendig omschreven, hun karakters en de zaken waarmee ze worstelen worden sterk en realistisch uitgewerkt, je gaat met hen meeleven en de dialogen zijn scherp, grappig en soms serieus, waardoor je ze nog beter leert kennen en er soms onverwachte onthullingen naar boven komen. Vooral de nieuwe relatie die tussen Marisa en haar grootmoeder ontstaat is hartverwarmend en zorgt voor meer begrip, connectie en vertrouwen waardoor ze extra stappen kan zetten. Iedereen heeft eigen hordes die overwonnen moeten worden, zelfs de mensen die alles perfect voor elkaar lijken te hebben, maar met de hulp van (nieuwe) vrienden, familie en de gemeenschap kom je een heel eind.
Dit is een vlot, beeldend en meeslepend geschreven verhaal, met aandacht voor de kleine details die alles nog meer tot leven brengen, een heerlijke terugkeer naar de geliefde personages terwijl je Marisa en Alexei ook snel in je hart sluit. De sfeer, de saamhorigheid, de warmte en de fantastische lekkernijen die al je zintuigen op scherp zetten zorgen ervoor dat dit een boek is om te verslinden, een verhaal om van te genieten!