'Het verdwenen woud' is een spannende young adult fantasy-roman van Nederlandse bodem, een episch avontuur in een fascinerende wereld.
Op Nomos, een wereld vol zwevende eilanden, veroorzaakt de 15-jarige Sascha een serie steeds heftigere rampen. En dat doet hij met opzet. Zijn acties brengen de hele samenleving tot aan de rand van de afgrond. Een samenleving die nog kampt met de gevolgen van een mysterieuze explosie die eeuwen geleden de mensheid bijna wegvaagde. Maar niemand weet dat Sascha met zijn onbezonnen acties vecht tegen een groter gevaar dan Nomos ooit heeft gekend. Om zijn wereld te redden onderneemt de jongen een gevaarlijke reis en onthult een groot geheim.
Sinds een enorme, mysterieuze explosie Nomos in stukken scheurde leeft mensheid op de zwevende steenwolken. De vijftienjarige Sascha woont met zijn familie op een van deze steenwolken, op Waterwoud. Als zijn vader overlijdt wordt Sascha de nieuwe woudmeester en krijgt hij de leiding over heel Waterwoud. Dit is een belangrijke functie omdat Waterwoud alle andere steenwolken van water voorziet. Tijdens zijn werk vindt Sascha tot zijn verbazing een onbekende steenwolk. Hij doet daar een beangstigende ontdekking. De toekomst van de mensheid loopt gevaar en Sascha neemt een beslissing met vreselijke gevolgen. De bewoners van Nomos nemen hem dit niet in dank af, zij weten echter niet dat Sascha dit juist doet om hen te beschermen.
De schrijver heeft met ‘Het verdwenen woud’ een fascinerend verhaal geschreven. Hij heeft met Nomos een overtuigende wereld neergezet. Je maakt onder andere kennis met de manier van leven, de sociale structuur van de maatschappij en de geschiedenis van deze wereld. Het verhaal wordt geschreven vanuit het perspectief van diverse personages.
Je leest de belevenissen van Sascha op twee verschillende manieren: via het verhaal zelf wat in het boek wordt aangeduid met “Het verhaal van Sascha” en via dagboekfragmenten die worden aangeduid met “Dagboek van Sascha". Helaas hebben deze vrijwel dezelfde schrijfstijl. Het enige (buiten de namen van de hoofdstukken) waaraan je merkt dat je in een dagboek leest is dat het in de ik-vorm is geschreven. Het dagboek had van mij wat persoonlijker mogen zijn. Ik was af en toe in de war of ik nu las wat Sascha op een bepaald moment daadwerkelijk beleefde of dat ik in zijn dagboek las over zijn belevenissen.
Op het moment dat Sascha het personage Twee ontmoette, begon het verhaal mij te intrigeren. Twee gaf mij vanaf het begin af aan een onheilspellend gevoel, maar ik wist lange tijd niet of dit gevoel terecht was of niet.
'Het verdwenen woud' is een uitgebreid verhaal met diepgang, maar helaas worden zaken met soms te gedetailleerd beschreven. Zo lees je bijvoorbeeld tot in detail hoe je een steenwolk bestuurt met zeilen. De schrijver komt hier zelfs nog enkele keren op terug en dit haalde voor mij de vaart uit het verhaal. Daarnaast zitten er af en toe stukken in het verhaal die naar mijn mening weinig toevoegden aan het verhaal zelf.
Ondanks mijn punten van kritiek heb ik zeker genoten van dit verhaal. De plot is goed en het spannende verhaal heeft een fascinerend einde met een mooie plottwist. Ik geef 'Het verdwenen woud' van Matthew X. Dyer graag 3 sterren.
Genre: Young Adult (fantasy) Uitgeverij: Iceberg Books ISBN: 9789083167695 Uitvoering: paperback Pagina’s: 480 Verschijningsdatum: november 2022
Met dank aan uitgeverij Iceberg Books voor het recensie-exemplaar.
3.5/5 ⭐️ 'Het Verdwenen Woud' neemt je mee naar Nomos, een wereld vol met zwevende eilanden. En met zo'n wereld is een stevig staaltje wereldopbouw nodig. Gelukkig weet de schrijver dit ook goed neer te pennen. Je krijgt als lezer ontzettend veel informatie mee over de hele wereld en zijn geschiedenis, verpakt in dialogen, gedachten en gebeurtenissen. De opbouw van het hele verhaal is ook aangenaam door de afwisseling van heden, verleden en de dagboeken. De tijdlijn is fijn opgebouwd en zorgt voor een extra spanningsboog. De personages voelen voor mij daarentegen niet zo authentiek als de wereld. Ze zijn niet geschreven naar hun leeftijd en blijven voor mij eerder vaag. Alsof ik niet helemaal goed hoogte van ze kan krijgen - maar misschien is dit met opzet zodat je net niet alles meteen doorziet. De schrijfstijl kwam op mij ook eerder zwaar/beladen over waardoor je wel eventjes in het boek zit. Over het algemeen vond ik dit een zeer interessant boek. Een unieke wereld die goed is uitgewerkt met een sterk plot.
Het verdwenen woud is een super toffe YA, toen ik dit boek voor het eerst zag dacht ik hmm, aan de kaft lijkt het niet op een boek dat ik graag lees. Tot ik de achterkant last en dacht dit lijkt me een super gaaf boek! En het is een super gaaf boek, en super spannend en meeslepend. Een boek waar je in begint en verder moet lezen !
Ik heb enorm genoten van dit boek, er gebeurd best veel waardoor het boek toch spannend blijft. Wel waren er een paar dingetjes voor mij lastig, ik had soms wat moeite met de afstanden. Want dan wel weer mooi is is dat er in het boek een uitleg staat hoe dit werkt. Ik moest echter wel erg vaak terug bladeren naar het begin hierdoor. En ik vind dat de auteur de dagboek stukken net wat persoonlijker had kunnen maken! Verder was het gewoon een enorm gaaf boek. Ik had steeds het gevoel dat ik verder moest lezen, wat ik erg tof vond was de duistere kant in ieder persoon. Je wist gewoon niet meer wie je wel en niet kon vertrouwen. Dat maakt het nog eens extra spannend.
De schrijfstijl vond ik ook erg fijn, het boek leest erg vlot en de hoofdstukken zijn niet te lang. Ook de mooie kaart in het begin maakt je meteen super nieuwsgierig naar dit boek!
Het verdwenen woud is de eerste fantasy uitgave bij Iceberg Books. Deze uitgever staat centraal om het op de kaart zetten van science fiction boeken, maar maakt nu een uitstapje naar het fantasy genre in samenwerking met Matthey X. Dyer. Fantasy is een van mijn favoriete genres en ik was dan ook erg benieuwd naar dit boek. Hoe zal ik deze fantasy ervaren?
Lees het nu mijn volledige recensie op mijn blog Boekensteeg
Voor mijn gevoel is dit een boek dat een goed en een minder goed deel heeft.
Het begin vond ik moeilijk door te komen. Het las voor mij alsof de schrijver zelf geen goed beeld had van de wereld, de personages en wat er gebeurde. Bijna had ik het boek op mijn 'niet uitgelezen' stapel gelegd, maar die cover was zo sterk, ik wilde gewoon meer weten over dat beeld.
Pas na pagina 100 was het alsof de schrijver alles voor zichzelf helder had, zo voelde het voor mij althans. Minder wollig, stroperig, duidelijker waar het heen ging. Daarna had de schrijver me te pakken! Een goed bedachte wereld met interessante personages, goed en slecht kwam bij iedereen bovendrijven en het was smullen tot de laatste bladzijde.
Mede door het laatste stuk ben ik toch nieuwsgierig naar een nieuw boek van de schrijver.
Matthew X. Dyer heeft duidelijk ruime ervaring in de game-industrie, want de wereld van Nomos voelt levensecht door alle unieke details. Ik zou dit verhaal zelfs graag als game willen spelen. :) Wat ik daarnaast erg fijn vind aan dit verhaal is dat het echt een aantal bijzondere elementen bevat en daardoor niet vervalt in generieke thema's en plotlijnen binnen het fantasy genre.
Op de een of andere manier kwam ik wel moeizaam door het verhaal heen. Sommige scenes waren naar mijn smaak te langdradig, terwijl sommige ontknopingen of climaxen juist geskipt werden. Ook voelde ik weinig binding met het hoofdpersonage. In het verdwenen woud volg je hoofdpersonage Sascha, wiens perspectief af en toe wordt afgewisseld met een aantal andere personages. Sascha bleef voor mij wat vlakker en daardoor minder interessant.
De ontknoping van het verhaal vond ik dan juist weer wel érg spannend. Door het verrassende einde en de unieke wereld zou ik een nieuw boek van deze auteur zeker weer oppakken.
Hoe kun je de waarheid vinden als je niet alle opties openhoudt?
Ik blijf achter met een dubbel gevoel na het lezen van dit boek. Het begon naar mijn gevoel heel sterk, maar voornamelijk in de tweede helft had ik het gevoel dat de auteur te veel informatie in één verhaal wilde stoppen. Ik denk dat het beter was geweest om dit over twee of drie boeken te spreiden.
De wereldopbouw vond ik heel sterk, maar dat ging voor mij wat ten koste van de uitwerking van de personages. Na een kleine vijfhonderd pagina's met Sacha opgetrokken te hebben, heb ik niet echt het gevoel dat ik hem ken, dat ik weet wat zijn drijfveren zijn, ...
Op de achterflap lees ik dat de auteur een veteraan is uit de game-industrie en dat merk je naar mijn gevoel wel in het verhaal. Net als in een game flits je van het een naar het ander, zonder echte uitdieping of achtergrond. In een game vind ik dat prima, in een boek wil ik toch net ietsje meer.
Het verdwenen woud is een spannend, geheimzinnig en intrigerend verhaal. Hoofdpersonage Sascha brengt met zijn acties zijn bevolking in de problemen, maar ondertussen probeert hij ook te dealen met de grote problemen die niet iedereen ziet. Toch bewandelt Sascha regelmatig zijn eigen weg en die is dan ook niet zonder hindernissen. Soms vond ik het ietwat lang duren voordat duidelijk was wat diverse personages nou bijdragen aan Het verdwenen woud, maar uiteindelijk weet Matthew X. Dyer toch alles bijeen te krijgen. Daarnaast zijn de andere perspectieven naast Sascha ook echt van toegevoegde waarde aan Het verdwenen woud, want heirdoor krijg je soms ook een andere blik op het verhaal. --> Vanaf 10 januari is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
Wat een heerlijk boek, zo genoten van deze unieke wereld(werelden?) Mensen leven op verschillende stukken land die boven de wolken zweven. Er is 1 heel belangrijk stuk land, waterwoud. Dit stuk land moet alle overige eilanden voorzien van water!
Duik mee in dit verhaal en laat je verassen met deze unieke wereld. Het boek gaf mij Branden Sanderson vibes, maar ook Thea Beckman.
Stel je een wereld voor die bestaat uit losse zwevende eilanden. De vijftienjarige Sascha krijgt leiding over één van die zwevende wereldbrokken en stort zijn eigen wereld in het gevaar in Het Verdwenen Woud. Een young adult fantasy in dagboekvorm geschreven vol spanning en bedrog.
het was een erg interessant boek, maar argh wat een afschuwelijk egoïstisch hoofdpersonage! Ik vond Sol en Maya het leukste, maar op het einde raakte dat spoor helemaal kwijt..