มาการงก็คือมาการง

ビストロ・パ・マル #3

by Fumie Kondō, 近藤 史恵, กนกวรรณ เกตุชัยมาศ (Translator)

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ “บิสโทรปามาล” ร้านอาหารฝรั่งเศสสไตล์โฮมคุกกิ้ง ให้บริการโดยเชฟมิฟุเนะกับสต๊าฟช่างสังเกต ที่ไม่ได้เพียงแค่ปรุงความเอร็ดอร่อยให้กับเมนูคาวหวาน หรือสรรหาสารพัดไวน์มาแนะนำให้ลิ้มลองเท่านั้น แต่พวกเขายังเพิ่มเติมสีสันและอรรถรสด้วยบทสนทนา อีกทั้งยังช่วยคลี่คลายปมปัญหาที่บรรดาคุณลูกค้าพกพาเข้ามาในร้านด้วย...

เล่มสุดท้ายในนิยายชุด BISTRO PAS MAL ผลงาน cozy mystery ยอดนิยมของ ฟูมิเอะ คนโดที่มียอดขายกว่าสามแสนหกหมื่นเล่มในญี่ปุ่น และถูกนำไปสร้างเป็นทีวีซีรีส์ญี่ปุ่นในชื่อ "Chef wa Meitantei"

Genres: Japanese Literature

288 pages, Paperback

First published December 16, 2016

About the author

also known as:
Japaneses Profile: 近藤 史恵

Reviews

[Makmild]

เพลินๆ ชอบเล่มนี้สุดในบรรดาเซ็ทปามาล

มาการงก็คือมาการง
ปามาลก็คือปามาล
คอนโดะก็คือคอนโดะ

คือ เรื่องในเล่มก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่างค่ะ 555555 เชฟมิฟุเนะทำอาหาร ไขปริศนาต่างๆ โดยมีลูกมือคอยคิด วิเคราะห์ และลูกค้านำปัญหามาให้เสมอๆ แต่เพราะความเดิมๆ นี่แหละที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้กลับไปกินอาหารรสชาติที่ชอบ รสชาติที่สบายใจ มันทำให้อิ่มท้อง ไม่ต้องกินเยอะ ค่อยๆ กิน ค่อยๆ ลิ้่มรส อิ่มใจแน่นอนค่ะ (แต่หิวเพราะต้องไปเสิร์จรูปอาหาร) นี่แหละคือเสน่ห์ของบิสโทรปามาล

ในเล่มนี้ปริศนาอาจไม่โหดเท่าเล่มที่แล้ว ไม่มีเรื่องชวนหัวเหมือนเล่มแรก แต่เล่มนี้เป็นปริศนาที่ชวนให้ใจฟูๆ แฟ่บๆ เพราะเรื่องราวของลูกค้าแต่ละคนที่บางท่านก็ชวนยิ้มส่ง บางท่านก็ชวนยิ้มแห้งกลับ แต่คิดว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คอนโดะใส่มาในเล่มทำให้เราหลงเสน่ห์

การบริการ คือ ความพอดี แต่ความพอดีคืออะไร? ความใส่ใจที่พอดีอยู่ตรงไหน? ในเล่มมีตอนหนึ่งที่ลูกค้าลืมของ บางร้านอาจโทรแจ้งลูกค้า (ถ้าจำได้ว่าของลูกค้าคนไหน) แต่บางร้านกลับไม่โทรแจ้ง เพราะ บางทีคนที่มาทานข้าวที่ร้านอาจจะมาแบบลับๆ หรืออาจจะมาแบบไม่ได้ให้ใครรู้ ถ้าของสำคัญอย่างไรลูกค้าก็ต้องโทรกลับมาเพื่อมาเอาคืน แต่ถ้าไม่จำเป็นเท่าไรแต่ทางร้านดันโทรไปแจ้ง แล้วบังเอิญของสิ่งนั้นยังเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้ใครรู้อีกละ? เรื่องแบบนี้ก็เอากลับคืนมาไม่ได้ เพราะงั้น การไม่โทรไปบอกจึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสม (ดีหรือไม่ดีนั้นเป็นเรื่องที่ต้องตัดสินใจเองแล้วแต่บุคคล) เราอ่านแล้วแบบ โอย ความพอดีนี้ ความใส่ใจนี้ และหนังสือคอนโดะมีความใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทุกเล่มเลยค่ะ :)

ใครที่ยังลังเลอยู่ จะอ่านแบบเล่มสามย้อนไปเล่มหนึ่งก็ได้นะคะ เพราะบิสโทรปามาลจะอ่านแบบไหนก็ยังทานอร่อยเหมือนเดิมค่ะ

[nananatte]

เล่มที่ 3 ของชุดบิสโทรปามาล คนโด ฟูมิเอะ ยังคงรักษาบรรยากาศ cozy mystery ภายในร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี ความรู้สึกสบายใจในการได้กลับไปกินร้านประจำก็คงเป็นแบบนี้

เพราะเป็นเรื่องสั้นจบในตอน เลยอ่านง่าย อ่านก่อนนอนคืนละ 1-2 ตอนก็รู้สึกได้พักผ่อนชาร์จพลังตัวเอง

อีกจุดที่เราชอบในเล่มนี้คือ ได้เห็นมุมมองของคนญี่ปุ่นเวลาไปร้านอาหาร ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายที่เหมาะสม(เพราะเราจะกลายไปเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศร้านในสายตาลูกค้าท่านอื่น)​ มารยาทของการนำเครื่องดื่มไปดื่มที่ร้านเอง (ลำบากทางร้านมากกว่าที่เราคิด)​ ช่วงเวลาเหมาะสมในการโทรศัพท์ไปที่ร้านอาหาร หรือกระทั่งวิธีคิดเงินลูกค้า

เล่มทาร์ตตาแต็งกับแว็งโช จะให้ความรู้สึกเบาๆ ฟูๆ แลดูผู้หญิงๆ แต่เล่มมาการงฯ เนื้อหาจะรสชาติเข้มข้นขึ้นนิดหน่อย มีความ seinen มากกว่าเล่มก่อน

มุมมองการเล่าทั้งหมดในเล่มนี้ มาจากทาคัตสึกิ(บริกร)​ เป็นวิธีการมองโลกแบบเด็กหนุ่มที่มองไปยังลูกค้าลักษณะต่างๆ ที่มาที่ร้าน บางทีก็อดน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ เพราะเขาทำอาชีพบริการ ซึ่งเงินเดือนไม่ได้มาก ชั่วโมงการทำงานก็ยาว และไม่ได้หยุดในวันนักขัตฤกษ์

ได้เห็นมุมมองของทาคัตสึกิก็ชวนคิดหลายอย่าง เพราะคนทำงานบริการต้องให้บริการลูกค้าหลากหลาย เป็นต้นว่า คู่รักที่ไม่ได้มากับภรรยาตัวเองแน่ๆ ภรรยามีเรื่องปิดบังสามี เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ แม่สามีกับลูกสะใภ้ที่กะทำให้อีกฝ่ายถึงแก่ชีวิต(?)​

เราขำฉากเปิดเรื่องของ 'บูแด็งนัวร์ในความทรงจำ' คิดมาได้ไง!

ชอบที่สุดก็ต้องตอน 'ขาหมูสมรู้ร่วมคิด'​ น่ารักมากๆ

ส่วน 3 เรื่องสุดท้าย 'มาการงก็คือมาการง'​'กับดักสเต็กทาร์ทาร์'​'มิตรภาพกับไวน์วินเทจ'​ ทิ้งความรู้สึกให้คิดต่ออีกหลายอย่าง เพราะมนุษย์มีอารมณ์ซับซ้อน และการที่เราเป็นสัตว์สังคม หลายๆ อย่างก็ซับซ้อนจังเลย

[suwa]

ใครอ่านเซ็ทบิสโทรปามาลแล้วไม่เกิดอยากกินอาหารฝรั่งเศสขึ้นมานี่ขอนับถือเลย อ่านจบคือถึงจะยังจำชื่อแต่ละเมนูไม่ได้หมดแต่อยากโทรจองร้านทันที

ส่วนตัวคิดว่าคนที่ชอบสไตล์นี้ของฟุมิเอะ คนโดะอ่านแล้วก็น่าจะชอบไปเลย ความรู้สึกโดยรวมคือเหมือนเล่มก่อน ๆ หน้า (ทั้งปามาลทั้งคาเฟ่ลูส) บรรยากาศ เนื้อเรื่องมันก็จะคุมโทนนี้ไปหมดคือ ชิล สบาย ผ่อนคลาย อ่านง่าย แฝงปริศนาเข้ามานิดหน่อย แต่ก็อาจมีคนอีกประเภทที่ถ้าชอบอะไรแปลก ๆ ต้องการความใหม่ตลอดเวลาก็จะเบื่อได้เหมือนกัน เพราะต้องยอมรับว่าเราก็แยก impression ระหว่างที่เราอ่านแต่ละเล่มในเซ็ทด้วยกันเองไม่ออกขนาดนั้น

ใด ๆ คือสำหรับเราขอยกหนังสือของนักเขียนคนนี้เข้าโซน comfort books ไปแล้ว ใครต้องการหนีความจริงจากโลกอันวุ่นวายปวดหัวของตัวเองควรอ่าน มันคือจุดรวมกันระหว่าง 2 แฟ็คเตอร์คลายเครียดที่ลงตัวมาก (2 แฟ็คเตอร์คลายเครียด = การกิน: ได้อ่านถึงของกินอร่อย ๆ + การนอน: นอนเอกเขนกอ่านเล่มนี้ในวันหยุด 🤣)


ป.ล. อาจงงว่าก็ดูชอบแล้วทำไมไม่ให้ดาวสูงกว่านี้ มีเหตุผลเดียวเลยคือเราติดตรงการไขปริศนาต่าง ๆ ของเชฟนิดหน่อย ตอนเฉลยท้ายบทของแต่ละเรื่องมันจะแบบรู้สึกแอบไม่เชื่อตลอดว่าคนปกติจะโยงมาแบบนี้ได้ เชฟเชื่อมโยงกับตีความเก่งไปอะบางที

[ดินสอ สีไม้]

เราชอบการเล่าเรื่องของผู้เขียนจัง
ที่เริ่มต้นด้วยความน่าสงสัยในเรื่องที่ผิดสังเกต
ใส่รายละเอียดกับมันทีละน้อย
ก่อนที่จะเฉลยปริศนาโดยที่ไม่โฉ่งฉ่าง
ถ้ามีหักมุม ก็เป็นหักมุมที่นุ่มนวล
และโดยมากตอนจบดีต่อใจ
บางครั้ง ผู้เขียนก็แทรกประเด็นที่น่าสนใจ
เราว่าเธอทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เนียนขึ้นเรื่อยๆ
ชอบเล่มนี้มากที่สุดในสามเล่ม

[Dreammmt]

น่ารักดีน้า อ่านได้เรื่อยๆ เลย ชอบเรื่องมาการงก็คือมาการงที่สุด

[Anness]

มาการงก็คือมาการง เล่มสุดท้ายของซีรีส์บิสโทรปามาล นิยายแนว slice of life ที่ว่าด้วยการไขคดีแบบ cozy mystery ของชาวครัวปามาล ถึงจะเป็นเล่มจบแต่โครงเรื่องหลักก็ไม่ได้คืบหน้าอะไร เป็นรวมการไขคดีผ่านอาหารที่แฝงการสะท้อนประเด็นสังคมเฉยๆ

คือในตัวเนื้อหาก็ทำได้ดีงามสมฝีมือคุณฟูมิเอะ ส่วนตัวชอบตอนมาการงฯ มากๆ แต่ถ้าใครอยากรู้ว่าบิสโทรจะเป็นยังไงหรือได้รู้จักคนในร้านมากขึ้นจากเล่มนี้ก็ขอบอกว่าอย่าคาดหวัง (แบบที่เราคาดหวัง) คิดซะว่าอ่านเพลินๆ และบ๊ายบายชาวปามาลไปแบบให้จินตนาการต่อว่าพวกเขาคงทำงานหนัก ไขคดี และพร้อมต้อนรับทุกคนที่บิสโทรปามาลบนชั้นหนังสือเสมอ

[ManyMilds]

รักมาก ร้านประจำที่อยากไปกินบ่อยๆ

[Le Gongdong Blur]

เล่มสุดท้ายของ BISTRO PAS MAL

ถึงจะชอบน้อยกว่าเล่ม กระเป๋าเดินทาง
กับเล่ม คาเฟ่ลูส
แต่ฟูมิเอะ คนโด ชื่อนี้ก็ยังไว้ใจได้เสมอ

เล่มนี้ยังเป็นเรื่องของลูกค้าที่แวะเวียนมาร้าน
แต่ละคนมีเรื่อง มีปัญหา สืบเอย แก้ปัญหาเอย
(และอย่าลืม ต้องมีแวะดื่มแว็งโช 555)
เหมือนกับ 2 เล่มก่อนหน้านี้เลย

ถือว่ายังอ่านได้เพลินๆ
ตอนจบก็ไม่ได้มีบทสรุปของร้าน รึตัวละครหลัก
จนแอบสงสัย ว่านี่เล่มสุดท้ายแล้วจริงดิ
ในอนาคตจะมีเล่มอื่นๆ ต่ออีกมั้ยละนิ
แต่ใดใดคือ อ่านแล้วหิวมากกกกกอีกแล้วววว
ยิ่งอ่านตอนดึก + google ชื่ออาหารไปด้วย
ยิ่งทรมาน ฮืออออออ

[Mo Melody]

ใจฟู และอิ่มเอมใจทุกครั้ง ที่ได้อ่านงานเขียนคนโปรด 💕 ฟูมิเอะ คนโดะ ใครชอบแนว cosy mystery และชอบเรื่องอาหาร แนะนำค่ะ （＾∇＾）

[Supon Jirasoonthornchai]

อร่อยเหมือนเดิมครับ

[Thisisabook_TH]

เล่มที่สามของชุดบิสโทรปามาล ต่อจากทาร์ตตาแต็ง และแว็งโซ

ยังคงเป็นเรื่องราวของผู้คนที่เข้ามาเป็นลูกค้าลิ้มลองอาหารจากบิสโทรปามาลแห่งนี้ เมนูอาหาร กับความสัมพันธ์และความเป็นไปของผู้คน ที่บิสโทรปามาลได้เห็นและคาดเดาผ่านเรื่องราวที่ผ่านเข้ามากับอาหารที่สั่งไป

ิเล่มนี้ยังหยิบยกตอนหนึ่งในเล่มมาเป็นชื่อเรื่อง ซึ่งเมื่ออ่านจบก็รู้สึกเห็นด้วยที่หยิบชื่อเรื่องนี้มาใช้ เพราะเป็นตอนที่โครงเรื่องและองค์ประกอบฉีกมาก ทั้งความซับซ้อนและประเด็นละเอียดอ่อนอันมากกว่าแค่เรื่องความสัมพันธ์ของคนที่ผู้อ่านน่านำไปพิจารณาต่อมากที่สุด ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมและประสบการณ์ของผู้อ่านในแต่ละวัย แต่ละพื้นเพ แต่ละประเทศ

แต่เช่นเคยว่ายังคงเป็นหนังสือที่ให้ความรู้สึก Cozy เป็นหลัก แม้ทุกตอนจะมีประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ แต่ก็ไม่ได้หนักหนา แต่ให้อ่านสบายและให้ผู้อ่านได้ใคร่ครวญในเบื้องต้น ว่าบางครั้งเราก็ตกหล่น หลงลืม คาดไม่ถึง หรือมองไม่กว้างในเรื่องความสัมพันธ์กับผู้คนได้ง่าย ๆ

[Kanyada Kongtrakool]

เล่มสุดท้ายของซีรีห์ Bistro Pas mal ฟิลลิ่งเหมือนอ่าน 2 เล่มก่อน ให้ความรู้สึกสบายๆและสนุกเหมือนเดิม ไม่มีจุดพีคหรือจุดดิ่ง มีแต่ความ smooth เหมาะกับนักอ่านที่ไม่ชอบเรื่องเครียดๆ

แนะนำให้อ่านทั้ง 3 เล่มต่อกันจะอินยิ่งขึ้นค่ะ เพราะมีหลายรายละเอียดที่ผู้เขียนใส่ลงมาโดยเชื่อมโยงกับเล่มก่อนหน้าอยู่หลายอย่าง

[Nuchyma]

เป็นเล่มสุดท้ายในชุดบิสโทรปามาล นักเขียนยังเขียนออกมาให้ผู้อ่านหิวเหมือนเดิม ยิ่งอ่านตอนกลางคืนก่อนนอนแล้วก็ทำให้รู้สึกอยากลงไปเข้าครัวหาอะไรมากินอยู่ดี เล่มนี้เนื้อเรื่องค่อนข้างเรียบง่ายแต่ก็มีอารมณ์ท่วมท้น หลายตอนจบแบบปลายเปิดไปนิด แต่ข้อดีก็คือให้เราไปคิดต่อได้เอง และเล่มนี้ยังเขียนให้เห็นถึงวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นมากขึ้น

[Aom Tungkananukulchai]

3.75/5 - รู้สึกว่าหลายๆตอนจบแบบปลายเปิดมากเกินไปหน่อยสำหรับเราค่ะ ทำให้รู้สึกเหมือนอ่านแล้วมันยังไม่จบ ค้างๆหน่อยอ่ะ อยากให้ขมวดท้ายอีกนิด แต่โดยรวมก็ยังสนุกกับการอ่านอยู่ บรรยายอาหารได้น่ากินแบบเดิม และยังชอบตัวละครหลักและบรรยากาศของร้านอยู่

[Khattiya Homthong]

เล่มสามแล้ว คุณเชฟละเอียด ใส่ใจดีจัง ชอบการเล่าเรื่องแบบเดิมผ่านผู้คนและอาหาร อบอุ่นดีจัง อ่านไปหิวไป

[Ampassacha Rakkhumkaeo]

ประทับใจเหมือนทุกที

[Kamons]

เซ็ทบิสโทรปามาลสามารถลากยาวได้ไปอีกหลายเล่มเลยนะ เป็น cozy mystery ที่อ่านง่าย ทำอาหารเสริฟลูกค้าอยู่ก็มีปริศนามาให้ไขสนุกๆ แล้วพื้นเพตัวละครก็ยังบอกไม่หมด เล่นได้อีกนาน อาหารเยอะดี

[niyada waiyaburi]

อ่านสนุกดี อ่านแล้วอยากไปลองกินอาหารฝรั่งเศสเลย บางทีก็ไปเปิดดูรูปอาหารในกูเกิ้ลประกอบ เห็นว่ามีเป็นซีรีย์ด้วย อยากลองดูเหมือนกัน ทำให้อยากหาอีก 2 เล่มในชุดเดียวกันมาอ่าน

[WaterLily]

ยังสนุกแบบโคซี่ สบายๆ และก็ไม่น่าเบื่อเช่นเคย งานของ ฟูมิเอะ ยังคงอ่านง่ายในขณะเดียวกันก็อบอุ่นเสมอ

[Nanappp]

เริ่มชิน เลยไม่ว้าวอะไรแล้ว

เป็นเซ็ตที่อ่านได้เรื่อยๆ อ่านง่ายมรวดเร็ว แก้เบื่อได้ดี เป็นนขเฟมินิสต์ที่สื่อความออกมาได้นุ่มนิ่มแต่ก็กล้าหาญคนนึงเลย

[Book Beforebed_]

เป็นหนังสือแนวกึ่งสืบสวนแบบเบา ๆ ไม่หนัก ไม่มีคนตาย 5555 แบ่งเป็นตอน ๆ แต่ละวัน ฟิลแบบสอบหาความจริงว่าทำไมลูกค้าถึงทำแบบนี้ ทำไมลูกค้าสั่งอาหารนี้ บลา ๆ อะไรก็แล้วแต่ที่สื่อถึงความไม่ชอบมาพากล แล้วก็ปิดจบเรื่องราวแบบอบอุ่น น่ารัก ไม่ค่อยเครียดค่ะ

อาจจะอ่านยากหน่อยตรงชื่ออาหารหรือขนมที่เป็นภาษาฝรั่งเศส แต่ก็ทำให้รู้จักอาหารเยอะขึ้นดี ได้ความรู้เทคนิคต่าง ๆ ในการทำอาหารมากขึ้นด้วยค่ะ

[Yuki]

It feels like reading Miss. Marple stories as this series of short mystery don't consist of any bloody events. A small French restaurant offering cosy atmosphere, friendly staff and a chef, trivial happenings in ordinary lives of customers..., I like the setting.

[P. N.]

จะบอกว่าดี ก็ไม่รู้จะบอกว่าดีตรงไหน
คือเป็นหนังสืออ่านเพลิน อ่านจบไวมาก แต่หลังจากอ่านจบ เราไม่รู้สึกอะไร
ผ่านไป 1 เดือน เราก็จำอะไรเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แล้ว