Η μικρή λέξη αγάπη

by Αύγουστος Κορτώ

Έµαθα να βάφοµαι για να κρύβω τις µελανιές.
Η Μάντια διδάχτηκε τη βία από µικρή: την είδε στο πρησµένο πρόσωπο της µάνας της, την υπέµεινε απ’ το χέρι του πατέρα της, που ήταν νόµος στο σπίτι.
Μεγάλωσε ανυπεράσπιστη: στη γενέτειρά της, µια κωµόπολη της Ηµαθίας, ο κόσµος δεν ανακατευόταν στα οικογενειακά του άλλου.
Έτσι, όταν στα δεκαοχτώ γνωρίζει τον Άκη, φιλόλογο απ’ τη Σαλονίκη, αποφασίζει να το σκάσει, να αναζητήσει την τρυφερότητα, την ανεξαρτησία – να ζήσει ελεύθερη, χωρίς φόβο, πόνο και ντροπή.
Όµως η βία έχει πολλά πρόσωπα, και πριν κοπάσει ο έρωτας, η Μάντια γνωρίζει το χειρότερο απ’ όλα: αυτό που υποδύεται την αγάπη.
Στην άλλη όχθη της ζωής, αφηγείται τις δοκιµασίες και τις χαρές της, τα δώρα που της χάρισε και της έκλεψε η µοίρα. Μιλά για όσα έκανε κι όσα µετάνιωσε, για τη δύναµη που βρήκε µέσα της ακόµα και στις εσχατιές της απελπισίας.
Μια ιστορία για την αγριότητα της διπλανής πόρτας και για το κόστος της επιβίωσης.
Για την αγάπη, που θέλει θυσίες για να µην είναι µόνο µια λέξη.

Genres: Fiction

336 pages, Paperback

Published October 1, 2022

About the author

Ο Πέτρος Χατζόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ (English: Auguste Corteau), γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, νουβέλες, κριτικές και βιβλία για παιδιά.

Reviews

[Eleanna Kanellopoulou]

δεν είναι από τα βιβλία που μπορώ να βαθμολογήσω, αλλά κλαίω εδώ και δέκα λεπτά

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Αγάπη

Μια λέξη που αποτελείται από 5 γράμματα.
Μια μικρή λέξη με μεγάλη σημασία.
Κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί και την απολαμβάνουν απλόχερα. Κάποιοι άλλοι ψάχνουν να την ζήσουν, την κυνηγούν αλλά αυτή ξεγλιστρα σαν χέλι, τους φεύγει...κι εκείνοι την αναζητούν απεγνωσμένα...και δικαιολογούν καταστάσεις, δικαιολογούν συμπεριφορές, δικαιολογούν χαρακτήρες.

Έτσι κι η Μαντια, ψάχνει να γνωρίσει την αγάπη, να τη γευτεί, να τη ζήσει. Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη όπου όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δε μιλά, μια ζωή μες την κακοποίηση την οποία προφανώς και δεν αναγνωρίζει ως τέτοια, χωρίς φίλους και με μια γενικότερη απαξίωση ως προς το φύλο της, δικαιολογεί καταστάσεις κι αποφασίζει να ξεφύγει όταν της δίνεται η ευκαιρία. Κι όταν επιτέλους νιώθει ελεύθερη, έρχεται ο έρωτας και την κλείνει στο χρυσό κλουβί του. Κι εκείνη κελαηδα μόνο όταν της το ζητήσουν...αλλιώς στέκει βουβή και υπομένει.

Όλοι μας έχουν διαβάσει ή ακούσει μια παρόμοια ιστορία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και οι γυναικοκτονιες τείνουν να συμβαίνουν όλο και περισσότερο!
Ο συγγραφέας μπορεί να μην πρωτοτυπεί, αλλά καταλαβαίνω την ανάγκη του να μιλήσει για αυτά τα φαινόμενα.
Αυτό που εγώ εκτίμησα, είναι ότι με την πρωτοπροσωπη αφήγηση, με έκανε να μπω στη θέση της Μαντιας, να νιώσω τον πόνο, τον φόβο αλλά και παράλληλα τη δύναμη της ψυχής της.
Ένα μεγάλο μπράβο σε όλες τις γυναίκες που βρήκαν τη δύναμη να φύγουν από το δυνάστη τους....

" Κι η δυστυχία, όταν φτάνει στα άκρα, όταν γίνεται μόνιμη, μοιάζει με πλαστικό φυτό: δεν έχουν σημασία οι ρίζες της, αφού έτσι κι αλλιώς θα ζήσει περισσότερο από σένα."


"Τι είναι χειρότερο; Μια ψυχή που θυμάται, ή μια ψυχή που πονά; Μια ψυχή σαν μοναξιά, ή μια ψυχή σαν κόλαση;
Καλύτερα άψυχη.
Αν είναι να πεθάνεις, κάν' το σωστά. Μισές δουλειές είναι η ζωή."



3,5 αστέρια

[Emmanuel Kostakis · Rating 4 out of 5]

Ο Κορτώ ξέρει να πιάνει τον παλμό της εποχής. Η πρόζα του ρεαλιστική και το κείμενο σκληρό, γυμνό χωρίς πολλές φανφάρες. Αφήγηση που πληγώνει και θρέφει. Ο Κορτώ προσεγγίσει την κακοποίηση - ενδοοικογενειακή βία καταθέτοντας σωματικά αλλά και ψυχικά τραύματα, που καθίστανται βαθύτερα, μακρόχρονα και συχνά ανεξίτηλα. Το τέλος λυτρωτικό και επάρατο… ποιο είναι το τέρας τελικά;

3.75/5

[Book2chance · Rating 5 out of 5]

Επίκαιρο και σοκαριστικό το θέμα του καινούργιου βιβλίου του αγαπημένο μου Αύγουστο Κορτώ.

Ενδοοικογενειακή βία, καλά κρυμμένη πίσω από πόρτες, παράθυρα και μία βαριά κακοποιημένη λέξη: αγάπη...
Η λέξη αυτή είναι σαν να έχει φθαρεί από τα εκατομμύρια χρόνια της ύπαρξης της και να έχει μπλεχτεί με το κάθε υπερφίαλο εγώ και τις ανάγκες του...

Παρά τη σκληρή γλώσσα (και πώς αλλιώς να περιγράψεις όλες αυτές τις καταστάσεις?) Η αφήγηση εκπέμπει μία τρυφεράδα λες και ο συγγραφέας θέλει να αγκαλιάσει τις δυσμοίρες ηρωίδες του.

Έκλαψα πολύ, μπήκα στη θέση όλων αυτών των γυναικών ,κατάλαβα τις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν ,την ψυχοσύνθεσή τους, την ανασφάλεια τους, ένιωσα το φόβο τους , γεύτηκα το αίμα των πληγών τους και κατανόησα τις ανάγκες τους...
Χρησιμοποιεί αυτή τη φορά πιο απλή γλώσσα από ότι συνήθως πλησιάζοντας έτσι περισσότερο την ηρωίδα του, την καταγωγή της και το μορφωτικό της επίπεδο. Τονίζεται η επαναληπτικότητα των κακοποιητικών συμπεριφορών , λες και επιδιώκεις το γνώριμο...
Η ίδια η ηρωίδα γίνεται ή από μηχανής θεά της αρχαίας τραγωδίας και δίνει έστω και αργά κάποια έκβαση ως άλλος Άμλετ.
Ακόμα και το εξώφυλλο είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το κείμενο του.

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα απλά ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ...

[Ioulia Ilvanidou · Rating 3 out of 5]

3,5

[Maria Chekimoglou · Rating 5 out of 5]

Παρά το σκληρό και άγριο θέμα του βιβλίου, η γραφή του είναι τέτοια που επιτρέπει να καταβροχθίζεις τις σελίδες ψάχνοντας τη λύτρωση. Αγχωτικό, σε κάποια σημεία μέχρι και αποκρουστικό στις περιγραφές, αλλά κατά τη γνώμη μου αυτά είναι απαραίτητα στοιχεία για να δώσει στην αναγνώστη την πλήρη εικόνα και αίσθηση των σχέσεων που πραγματεύεται.

[Αθηνά Δ. Κάππα · Rating 2 out of 5]

Το βιβλίο «Η μικρή λέξη αγάπη» αποτελεί την πρώτη μου επαφή με τον Κορτώ. Φυσικά, έχω διαβάσει διάφορα βιβλία σε δικές του μεταφράσεις.

Οι 327 σελίδες κύλησαν γρήγορα με την πολυεπίπεδη αφήγηση να με συγκινεί.

Προσωπικά, ωστόσο, δεν προτιμώ τις βωμολοχίες στη γλώσσα όταν διαβάζω λογοτεχνία. Λόγου χάρη, δεν έχω κατορθώσει να ολοκληρώσω έργο του Bukowski για αυτόν τον λόγο.

Το συγκεκριμένο ανάγνωσμα πραγματεύεται ένα τόσο ευαίσθητο και, δυστυχώς σύγχρονο, κοινωνικό πρόβλημα, που δεν θα μπορούσε να μην είναι ώμο σε όλα του τα επίπεδα.

Αισθάνθηκα οργή γυρίζοντας τις σελίδες και αναρωτήθηκα ξανά τι μερίδιο ευθύνης έχουμε απέναντι στους κακοποιημένους ανθρώπους. Η σιωπή είναι συνενοχή.

Σας παροτρύνω να επισκεφθείτε το προφίλ του συγγραφέα όπου εξηγεί πως πριν από την κεντρική ηρωίδα, τη Μάντια, υπήρξε θύμα η παιδική του φίλη, Γιάννα.

Η αγριότητα της διπλανής πόρτας μας αφορά.

Καμία ανοχή και πολλές αγκαλιές σε κάθε Μάντια του κόσμου…

[Bookmarked_gr · Rating 5 out of 5]

Μαζί με το βιβλίο της Κατερίνας το καλύτερο του βιβλίο που έχω διαβάσει ως τώρα . Δυστυχώς η αλήθεια είναι πάντα σκληρή και συγκλονιστική και αυτό μας παρουσιάζει σε ο συγγραφέας.Αλλωστε δεν μας έχει συνηθίσει σε ωραιοποιημένα καταστάσεις σε κανένα βιβλίο του ,αλλά σε ώμο ρεαλισμο.

[Margaret · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό. Σκληρό. Ρεαλιστικό

[Maria Komelidou · Rating 5 out of 5]

"Η μικρή λέξη αγάπη"
Αύγουστος Κορτώ
Εκδόσεις Πατάκη-Patakis Publishers

Στις γυναίκες που επέζησαν
Στις γυναίκες που δεν επέζησαν
Η δύναμη σας
Η μνήμη σας
Ιερή
Αύγουστος Κορτώ

"Η μικρή λέξη αγάπη" είναι το τελευταίο βιβλίο του Αυγούστου Κορτώ.
Ένα βιβλίο για τη γυναικεία κακοποίηση.
Ένα βιβλίο τόσο δυνατό, που θα στοιχειώσει τον ύπνο σας.
Δεν είναι από αυτά που θα διαβάσει κάποιος, για να χαλαρώσει.
Η ιστορία της Μάντιας αλλά και της μητέρας της, Δώρας, είναι μια ιστορία κακοποίησης.
Από αυτές που ξέρουμε, από αυτές που έχουμε ακούσει, από αυτές που καταλήγουν στον φόνο.

Είναι η ιστορία της φίλης μας, της αδερφής μας, μιας γειτόνισσας που δεν μπορέσαμε να βοηθήσουμε, για να μην μπλέξουμε.
Γραμμένο χωρίς θυμό, χωρίς να σχολιάζει ή να ολισθαίνει σε στείρο διδακτισμο, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας βάλει στη θέση των γυναικών που κακοποιήθηκαν.
Ένα βιβλίο τόσο μέσα σε όλη την κατάσταση που βιώνει το θύμα, που κάνει το δέρμα να πονάει. Κάθε γροθιά πέφτει στον αναγνώστη, κάθε μελανιά τσούζει το δέρμα σου, κάθε σφαλιάρα ακούγεται και πονάει.
Η ιστορία είναι βασανιστική αλλά δε θες να αφήσεις το βιβλίο...

Από την άλλη δεν είναι ένα βιβλίο που προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα.
Δε θα σου υποδείξει τι πρέπει να κάνεις.
Διαβάζεις για τον πόνο, για τη φυλακή από την οποία δε θα ξεφύγεις εύκολα, για τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοείς.
Θα διαβάσεις για τη θέση της γυναίκας που δεν αλλάζει, όσο ακόμα υπάρχουν μανάδες που μεγαλώνουν άνδρες χωρίς σεβασμό, όχι μόνο απέν��ντι στη γυναίκα, αλλά προς κάθε ύπαρξη. Όσο ακόμα δικαιολογούμε μια βρισιά, μια σφαλιάρα, την καταπάτηση κάθε ελευθερίας σε μια σχέση. Όσο δε μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι είμαστε ίσοι, ότι η βία δεν είναι μαγκιά, δεν είναι δύναμη.

Το βιβλίο αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσω!
Μπορώ να πω πολλά ακόμη. Δε φτάνουν όμως.
Πολλά, πολλά συγχαρητήρια στον αγαπημένο συγγραφέα!
Για να νιώσει κάποιος το μεγαλείο αυτού του βιβλίου, δεν έχει παρά να το ανοίξει.

"Ο άντρας υπάρχει. Η γυναίκα υπάρχει για να..."

[Panagiotis · Rating 5 out of 5]

«Αυτό είναι το κακό με τα τέρατα: μπορούν να κάνουν ό,τι κι οι άνθρωποι: να ζητήσουν συγγνώμη, να σ' αγκαλιάσουν, να ρίξουν δάκρυ κορόμηλο.
Γιατί, στην τελική - εξ ου κι η φρίκη - δεν είναι τέρατα με δυο κεφάλια και τέσσερα χέρια. Το ίδιο στόμα που σε φίλησε, σε απειλεί. Το ίδιο χέρι που σε χάιδεψε, σε δέρνει.
Ώσπου τα χάνεις, μπερδεύεσαι, ψάχνεις να βρεις ποιος φταίει κι αναρωτιέσαι:
Μήπως το τέρας είμαι εγώ;»
Από την κτηνώδη αγριότητα του πατέρα της, η Μάντια πέρασε στην εκλεπτυσμένη βαναυσότητα του συζύγου. Έμαθε από πολύ μικρή την τέχνη να κρύβει τα σημάδια κάτω από μακιγιάζ. Ο Αύγουστος Κορτώ έγραψε μια ιστορία άγρια που κρύβει μέσα της όλη την φρίκη της ενδοοικογενειακής βίας, ως καλός ανατόμος θα μας την δείξει σε κάθε της διάσταση. Η Μάντια, ένας ακόμα εξαιρετικός γυναικείος χαρακτήρας από το σύμπαν του Κορτώ, θα γνωρίσει τον σωματικό και ψυχικό κατακερματισμό. Η κοινωνία, ο περίγυρος που ξέρει ή υποψιάζεται, προτιμά την σιωπή. Υπάρχουν σκηνές στο βιβλίο που πραγματικά σοκάρουν.
Μέσα στο έρεβος που βιώνει η ηρωίδα υπάρχουν δυο φωτεινές ακτίνες, η μητρική αγάπη και η γυναικεία φιλία και αλληλεγγύη.

[Amalia · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο οπως παντα. Το τελείωσα σε μια μερα. Σκληρό και ώμο, αλλά δυστυχώς αληθινό

[Hermione · Rating 5 out of 5]

Το 5ο αστέρι για τις τελευταίες 50 συγκλονιστικές σελίδες.

[Desp_gk · Rating 5 out of 5]

Η Μαντια μεγάλωσε σε μια επαρχιακή πόλη σε ένα κακοποιητικο περιβάλλον με ένα πατέρα μεθυσο που χτυπούσε την μητέρα της και ίδια βαφόταν να κρύψει τις μελανιές.Ολοι βλέπουν όλοι γνωριζουν αλλά κανεις δεν μιλα.
Όταν έκλεισε τα 18 της θέλησε να φύγει μακριά να γλιτώσει,να ζήσει ελεύθερη χωρίς πόνο και ντροπή,να πάει στη Θεσσαλονίκη να βρει τον καθηγητή που είχε γνωρίσει σε μια εκδρομή.Ομως η βία έχει πολλά πρόσωπα και είναι καλά κρυμενη πίσω από αυτά που δείχνουν όμορφα και υποδύονται την αγάπη.
Στο ‘δρομο’ της γνωριζει την Λενιω μια πονεμένη ψυχή απ τη ζωή που θα της σταθεί σαν μανα και αδερφή.Ο Ακης ομως την έχει πλανέψει τοσο πολυ που δεν βλέπει την πραγματικότητα και έχει αποκοπεί απ τον έξω κόσμο. Σημάδια της δόθηκαν απ την αρχή,τα ήξερε καλά τα είχε ζήσει από μικρή.Γιατι δεν έφυγε; Γιατί;

Διαβάζοντας την ιστορία αυτή σκέφτηκα ότι μοιάζει πολύ με ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πριν καιρό με παρόμοιο θέμα. Αλλά μετά σκέφτηκα σαμπως κ στην πραγματικότητα όλες οι ιστορίες ενδοοικογενειακής βίας δεν μοιάζουν; Κάθε γυναίκα υπομένει τον ξυλοδαρμό τον βιασμο γιατί φοβουνται γιατί έλπιζουν ότι θα αλλάξει γιατί πιστεύουν ότι τις αγαπάει πραγματικά ο σύντροφος τους και δε θα το ξανακάνει.
Ο συγγραφεας πιάνει ένα θέμα επίκαιρο, δυστυχως παντα,και σοκαριστικό θα λεγα.
Όσο κι αν η πρωτοπροσωπη αφήγηση σε κάνει να πονέσεις με την ηρωίδα να θυμώσεις,δεν μπορείς να μπεις στη θέση της και να καταλάβεις γιατί δεν έφευγε τι φοβοταν;Καμία μας δεν μπορεί να καταλαβει αν δεν το ζήσει και μακάρι να μη υπαρχει ΠΟΤΕ καμία γυναίκα σ’αυτη τη θέση.
Μια ιστορία για την αγριότητα για τις λάθος επιλογές για τα ψυχικά και σωματικά τραύματα που κουβαλά κάθε γυναίκα της διπλανης πόρτας.
Ο συγγραφεας προσεγγίζει το θέμα με ρεαλιστικό τροπο μπορεί να σφιγγεται το στομαχι σου αλλά αξιζει να το διαβάσετε γιατί η μικρή λεξη αγάπη δεν αποτελείται απλά από 5 γράμματα,η αγάπη θέλει θυσίες για να μην είναι μόνο μια λέξη!

[Dimitris Ktistakis · Rating 4 out of 5]

Βαρύ βιβλίο. Πολύ βαρύ. 300+ σελίδες και τα καλά που εξιστορούνται μέσα είναι ελάχιστα. Αλλά για κάποια άτομα, έτσι είναι η ζωή. Μία ατελείωτη και συνεχής πάλη μέσα στη βία, τις κακουχίες και τις αντιξοότητες.

Η έρευνα που έχει κάνει πάνω στην κακοποίηση και την εσωτερίκευση της φαίνεται πολύ αξιόλογη. Αυτά που γράφει, τα συναισθήματα, οι δικαιολογίες, η αίσθηση ασφυκτικού κλοιού που διέπει τα εν λόγω θύματα μοιάζει απόλυτα πιστευτή και συνάδει με μαρτυρίες πολλών κακοποιημένων θυμάτων που έχω διαβάσει.

Ευκολοδιάβαστο, τόσο σε λόγο όσο και σε "βάρος", παρόλο το θέμα με το οποίο καταπιάνεται, σου βγάζει οργή, αγανάκτηση, αλληλεγγύη, θλίψη, κατανόηση και πολλά ακόμα συναισθήματα. Παρόλα αυτά, κάτι στον τρόπο γραφής του με ξένισε. Αυτός ο καθημερινός λόγος, παρόλο που κυλούσε νεράκι, ταυτόχρονα με αποσπούσε ανά στιγμές.

Είναι το πρώτο του βιβλίο που διαβάζω. Με έπεισε να διαβάσω και τα υπόλοιπα αλλά βλέποντας τα θέματα που καταπιάνεται, θα αφήσω ένα εύλογο χρονικό διάστημα πριν το επόμενο.

[Foteini · Rating 5 out of 5]

Δεν είμαι καν σε θέση να γράψω κριτική αυτή τη στιγμή🫠

[Niovi Georgaki · Rating 4 out of 5]

3.75/5. Αν η Κόλιν Χούβερ ήξερε να γράφει, το it ends with us θα ήταν αυτό το βιβλίο.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 4 out of 5]

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει θεατές άπειρων περιστατικών έμφυλης βίας. Ένα από τα θύματα είναι και η Μάντια η ηρωίδα στο τελευταίο βιβλίο του Κορτώ.

Μία γυναίκα που έμαθε να σωπαίνει από την παιδική της ηλικία παρότι έβλεπε κακοποιητική συμπεριφορά από τον πατέρα της και πάντα ευχόταν να ξεφύγει και να ζήσει κάτι καλύτερο. Η φυγή την οδήγησε στο να γνωρίσει μία καλή φίλη και έναν άντρα που αν και εντυπωσιακός εξωτερικά σαν άνθρωπος υπήρξε σκληρός, προσβλητικός και νάρκισσος.

Πόσο εύκολο είναι μία γυναίκα να πάρει την απόφαση να φύγει από μία τέτοια σχέση; Το μεικ απ μπορεί να καλύψει τις εσωτερικές πληγές; Ποιο είναι το προφίλ του ατόμου που ζει σε έναν τέτοιο αρρωστημένο περιβάλλον; Μήπως η Μάντια βάφτισε την αγάπη με την βία;

Κάποιες από τις ερωτήσεις που ξεπηδούν όσο ο αναγνώστης γνωρίζει αυτήν την τραγική ηρωίδα που είναι μία γυναίκα της διπλανής μας πόρτας.

Μάθαμε τους έντονους καυγάδες να τους λέμε ότι εντάξει ζευγάρι είναι έχουν κάποια προστριβή μην ασχοληθούμε όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες γίνονται καθημερινά άπειρα εγκλήματα και όλοι σιωπούν.

Ο Κορτώ έγραψε ένα από τα πιο σκληρά μυθιστορήματά του που βάζει στο επίκεντρο όλες τις γυναίκες που δεν μίλησαν γιατί φοβήθηκαν.

Κλείνοντας και με αφορμή το τίτλο του βιβλίου θα ήθελα να πω ότι η αγάπη αν και είναι μικρή λέξη θα έπρεπε να λέγεται μόνο από όσους ξέρουν την σημασία και την χρησιμότητά της.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Konstantina Vergou · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο ήταν η πιο αφυπνιστική εμπειρία που είχα το τελευταίο διάστημα. Πάντα η πένα του Κορτώ θίγει κοινωνικά ζητήματα και είναι ευτυχές να αλληλεπιδρά κανείς μαζί τους μέσω της χαρισματικής του γραφής. Όμως κανένα βιβλίο του από όσα έχω διαβάσει δεν ήταν τόσο ρεαλιστικά ωμό και ανθρώπινο.

Η αναγνωστική διαδικασία ήταν επίπονη και δημιουργούσε πολλές φορές αποστροφή, όχι λόγω αστοχιών ή αδέξιας προσέγγι��ης, μα ακριβώς επειδή η πραγματικότητα αποτυπώνεται εκεί χωρίς ίχνος εξωραϊσμού.

Όμως, χωρίς ίχνος δισταγμού, μπορώ να παραδεχθώ πως αξίζει με το παραπάνω. Γιατί αυτό το βιβλίο, όπως και όλα τα βιβλία αυτού του συγγραφέα, δεν μπορεί να αρκεστεί στον στιγμιαίο κορεσμό του αναγνώστη. Σκάβει βαθιά μέσα του, τον προβληματίζει, τον κρατά ξάγρυπνο. Του κάνει καλό.

[Στέφανος Αλεξιάδης · Rating 5 out of 5]

Ωμό, σκληρό, ρεαλιστικό. Ένα βιβλίο επίκαιρο που μιλάει για τη γυναικεία κακοποίηση. Ένα βιβλίο που δείχνει πώς ένα παιδί γίνεται γυναίκα και πώς εύχεται να ξαναγίνει παιδί. Γιατί; Γιατί το τέρας που σου στερεί την παιδική σου ηλικία, μπορεί να μεταλλαχθεί και το τέρας που θα συναντήσεις αυτή τη φορά να σου στερήσει πολλά περισσότερα.

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

"Μερικές οικογένειες είναι σαν μεγάλα γυαλιστερά φέρετρα, με γύρω γύρω τα στεφάνια ξύλο λάμπει, ακριβό, κιμπάρικο,κι όλοι περνάνε και μιλάνε σιγανά και λένε τα καλύτερα, και διαβάζουν τις κορδέλες στα στεφάνια: Η οικογένεια είναι ιερή. Τα εν οίκω μη εν δήμω. Καθένας το σταυρό του. Οι πάντες ξέρουν ότι μέσα στο γυαλιστερό κουτί, το πτώμα είναι σάπιο, απαίσιο, παραμορφωμένο, αλλά κανείς δεν ανοίγει το καπάκι, εννοείται, για να μην ξεχυθεί η βρόμα, και πνίξει τον κόσμο.
Πως να ξεφύγεις ,όταν είσαι ένα με το κουφάρι; Πως να βγεις απ' το φέρετρο πριν σε θάψουν;

Νιώθω τρόμο και ένα σφίξιμο στη ψυχή όταν πλέον διαβάζω ιστορίες ενδοικογενειακής βίας σαν αυτή της ηρωίδας του βιβλίου και πια δε μου φαντάζει σαν μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας βγαλμένη από σενάριο κακογραμμένης σαπουνόπερας του 90. Είναι αληθινά τρομακτικό να μη σε ξαφνιάζει πια τίποτα, να μη σε σοκάρει και ακόμα πιο τρομερό και απογοητευτικό είναι ότι πλέον τέτοιες ιστορίες αποτελούν θέμα της ημερήσιας διάταξης από τα δελτία ειδήσεων μέχρι την κάθε γειτονιά με καθεμία πια να κρύβει τα δικά της ένοχα μυστικά. Πόσες φορές δεν υποψιαζόμαστε κάτι αλλά δεν τολμούμε να το πούμε γιατί δε θέλουμε να «μπλέξουμε»;
Ο Κορτώ χρησιμοποιώντας ωμή γραφή, δε χαϊδεύει αυτιά και αποτυπώνει μια ακόμα ιστορία βίας με τρόπο αληθινό που πονάει και πονάει γιατί κακά τα ψέματα η βία γεννά βία αλλά και όλοι εμείς που σιωπούμε απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις είτε από φόβο είτε από δειλία είμαστε εξίσου συνένοχοι.
Δύσκολο πράγμα η αγάπη. Η Μάντια, μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον γεμάτο βία με κάθε πιθανό τρόπο ονειρεύεται να σπάσει την αλυσίδα της βίας. Ονειρεύεται μια αγάπη τρυφερή χωρίς φόβο και ντροπή. Και είναι τόσο μεγάλη η λαχτάρα της που θ’ αγνοήσει τα σημάδια που υπάρχουν μπροστά της, σημάδια που θα τις αφήσουν ακόμα μεγαλύτερες πληγές και όσο και αν μάθεις να τις κρύβεις από τους άλλους με μια στρώση μακιγιάζ, δε θα φύγουν και θα ναι πάντα εκεί να κατατρώνε την ψυχή σου.

«Δε θα γινόμουν γελαστή φωτογραφία σε δελτίο».
Μεγάλα λόγια.

Τι είναι τελικά η αγάπη; Αξίζει μια τόσο μικρή λέξη να τη χρησιμοποιεί ο καθένας; Ανατρέχοντας στο παρελθόν, σαν άνθρωπος που πάντα αποζητούσα την αγάπη με τρόπο απεγνωσμένο πολλές φορές, συνειδητοποιώ ότι πολλές φορές αυτή μου η ανάγκη με έκανε να αγνοώ τα σημάδια. Η βία άλλωστε είχε και έχει πολλές μορφές. Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις, δεν είναι εύκολο ν΄αποδεχτείς μια ακόμα «αποτυχία» ή εγκατάλειψη. Μένεις και υπομένεις και χτίζεις τη δική σου φυλακή από την οποία δεν είναι πάντα εύκολο να ξεφύγεις.

" Κι η δυστυχία, όταν φτάνει στα άκρα, όταν γίνεται μόνιμη, μοιάζει με πλαστικό φυτό: δεν έχουν σημασία οι ρίζες της, αφού έτσι κι αλλιώς θα ζήσει περισσότερο από σένα."

Αν μου έδιναν αυτό το βιβλίο χωρίς να μπορώ να δω το συγγραφέα του δεν ξέρω αν θ’ αναγνώριζα ότι το έγραψε ο Κορτώ. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό αλλά σίγουρα είναι από κείνα τα βιβλία του που τα διαβάζεις με προσοχή και τοποθετούνται ψηλά σε αξία συγκρίνοντας το με άλλα έργα του κυρίως γιατί η τέχνη όποια μορφή και αν έχει εν προκειμένω η συγγραφή μπορεί να παίξει σπουδαίο ρόλο στο να μιλήσει για όσα όλοι οι άλλοι σιωπούν ή δε το τολμούν. 3*

[Elpida Theodorakopoulou · Rating 5 out of 5]

«Αυτό είναι το κακό με τα τέρατα: μπορούν να κάνουν ό,τι κι οι άνθρωποι: να ζητήσουν συγγνώμη, να σ΄ αγκαλιάσουν, να ρίξουν δάκρυ κορόμηλο.
Γιατί στην τελική -εξ ου και η φρίκη – δεν είναι τέρατα, με δύο κεφάλια και τέσσερα χέρια. Το ίδιο στόμα που σε φίλησε, σε απειλεί. Το ίδιο χέρι που σε χάιδεψε σε δέρνει.
Ώσπου τα χάνεις, μπερδεύεσαι, ψάχνεις να βρεις ποιος φταίει κι αναρωτιέσαι:

Μήπως το τέρας είμαι εγώ;»


Όσοι έχετε διαβάσει το παρόν βιβλίο του Κορτώ, θα καταλάβετε τον λόγο που αισθάνομαι ντροπή να γράψω για αυτό.
Ντροπή γιατί κάθε προσπάθεια θα ήταν σα να κρίνω μια πραγματικότητα άγνωστη σε εμένα, την οποία -από τύχη- δεν έχω γνωρίσει.
Ο Κορτώ γράφει για την Μάντια, μα το όνομα της έχει πολλά ονόματα.
Η ιστορία της απεικονίζει τη δραματική πραγματικότητα που βιώνουν πολλές γυναίκες παγκοσμίως. Μιλάει για εκείνες που βρέθηκαν στα χέρια ενός κακοποιητικού πατέρα, και μετέπειτα στην αγκαλιά ενός κακοποιητικού
συντρόφου, που παραλύουν από φόβο για την ασφάλεια τους και των παιδιών τους, που αδυνατούν να ξεφύγουν από τους φαύλους κύκλους της βίας.

Η ιστορία της Μάντιας με έκανε να καταλάβω βαθύτερα, να θυμώσω, να προβληματιστώ, να δω την άβαφτη εκδοχή της κακοποίησης σχεδόν να νιώσω τον πόνο -ψυχικό και σωματικό- που περιγράφει. Πολλές φορές τράβηξα το βλέμμα από τις λέξεις φοβούμενη τη συνέχεια...

Η «αγάπη» είναι λέξη μικρή μα πανίσχυρη, επειδή τη χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο. Και θα κάνουμε τα πάντα για αυτή.

'' Στο τέλος, το πέτυχε τον σκοπό του ο κερατάς: ήταν τόσο βαθύς και μόνιμος ο πόνος στη μελανιασμένη μου κοιλιά, που τις περισσότερες μέρες δεν άντεχα να φάω πάνω από δυο μπουκιές γιατί το στομάχι μου με θέριζε. Κι έτσι αδυνάτισα, έγινα πάλι κομψή, συλφίδα: «Όπως σε ερωτεύτηκα» ''

[nt1nt1n11 · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν, το βιβλίο "Η μικρή λέξη αγάπη" του Αυγούστου Κορτώ είναι μια εμπειρία από μόνο του! Όταν το διάβαζαν ήταν λες και με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε μια εμπειρία γύρω από τα συναισθήματα και τις σχέσεις δείχνοντας μου την ωμή αλήθεια τους.

Κάθε σελίδα με άφηνε άφωνη και ήταν σαν να διάβαζα τις σκέψεις μου, τις ανασφάλειες, τις απογοητεύσεις και καταστάσεις που είχα ζήσει στο παρελθόν κάνοντάς μου ένα τρελό reality check.
Το πόσο έκλαψα είναι απερίγραπτο! Μια συναισθηματική τρικυμία με «βασάνιζε» για ώρες. Ήταν τόσο ρεαλιστικό ανθρώπινο αυτό το βιβλίο, που με έκανε να αναρωτηθώ για την αξία της αγάπης στη ζωή μας και τις δυσκολίες που δεχόμαστε μόνο και μόνο για να την κρατήσουμε στην ζωή μας.

Μπορεί να είναι ένα δύσκολο βιβλίο για άτομα με εμπειρίες τέτοιες σαν της πρωταγωνίστριας, ωστόσο είναι η αλήθεια πολλών γυναικών ακόμη και στις ημέρες μας κάτι που δεν πρέπει να παραβλέψει κανείς όσο και σκληρή κι αν είναι αυτή η πραγματικότητα.

[Eleana Jan · Rating 4 out of 5]

Η ιστορία της Μάντιας είναι μια αλήθεια που πολλές φορές μένει κρυμμένη πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μεγαλωμένη μέσα σε έναν κόσμο όπου η βία είναι αόρατη και τα τραύματα συχνά αόρατα, ψάχνει την αγάπη και την ελευθερία, μόνο για να ανακαλύψει ότι μερικές φορές η αγάπη μπορεί να κρύβει πόνο και φόβο.
Ο Κορτώ μιλάει με ρεαλισμό και ευαισθησία, χωρίς να φοβάται να δείξει τις σκοτεινές πλευρές της ζωής, εκείνες που μας κάνουν να νιώθουμε το στομάχι μας να σφίγγει αλλά και την ανάγκη να δούμε την αλήθεια κατάματα.
Αυτή δεν είναι απλά μια ιστορία για βία ή αγάπη — είναι μια υπενθύμιση για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, για τις θυσίες που κάνουμε για να επιβιώσουμε και για το πώς η αγάπη δεν είναι ποτέ μόνο μια λέξη.
Ένα βιβλίο που σε αγγίζει βαθιά και σε κάνει να σκεφτείς πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε με αλήθεια και θάρρος.

[Christina Koutra · Rating 5 out of 5]

Και τι να πρωτοπώ για τον Κορτώ και το βιβλίο του; Ακόμη μια φορά που διαβάζω μονορούφι - μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο - βιβλίο του! Καταφέρνει ακόμη μια φορά και σε συνεπαίρνει με την αμεσότητα, την ευθύτητα και τον ωμό ρεαλισμό της γραφής του. Το θέμα πολύ δύσκολο, πολύ σκληρό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό, κυριολεκτικά μιλά για τη διπλανή πόρτα ή την απέναντι, και για ακόμη μια φορά σε «βουτά» στο συναίσθημα του κεντρικού προσώπου, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια· συγκλονίζουν ο πόνος και η αλήθεια της ηρωίδας. Δεν μπορώ να μην λατρεύω αυτήν την γραφή και αυτόν τον συγγραφέα που χωρίς υπερβολές στη γραφή προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα για ζητήματα τόσο δύσκολα που αποτελούν ταμπού για την «καθωσπρέπει», «Αγία» κοινωνία μας.

[Anthi Mastrogiannaki · Rating 5 out of 5]

Η Μάντια η ηρωίδα του βιβλίου με συγκίνησε και με έκανε να την συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή που αφηγήθηκε την ζωή της. Αρκετά σκληρό το βιβλίο αλλά συγχρόνως ρεαλιστικό. Θεωρώ ότι "Η μικρή λέξη αγάπη" είναι από τα καλύτερα βιβλία του Αύγουστου Κορτώ και πρέπει νομίζω να συζητηθεί σε μεγάλο βαθμό από τους αναγνώστες που θα το διαβάσουν. Είναι ένα βιβλίο ''γροθιά στο στομάχι'' που αναφέρει σημαντικά κοινωνικά θέματα όπως κακοποίηση, σωματική βία, σεξουαλική βία τα οποία αποτελούν στοιχεία της πατριαρχικής κοινωνίας και καλώς ο συγγραφέας τα τοποθετεί στο βιβλίο του. Για αυτό λοιπόν 5 αστεράκια.

[Eliza G · Rating 5 out of 5]

Ένα γράμμα προς τον συγγραφέα
Αχ μωρέ Αύγουστε, Πέτρο. Αχ και να ήξερες πόσο με άγγιξε το βιβλίο σου, πάλι. Όχι γιατί το έχω ζήσει, όχι ο φόβος ποτέ δεν με άφησε να αφεθω τόσο σε κανέναν, αλλά ένιωσα λες και η μικρή λέξη αγάπη βγήκε από μέσα σου για να κουμπώσει κάτι πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Αυτό το κράτημα της ανάσας, ότι έπαιζες στα δάχτυλα το συναίσθημα μου. Δεν ξέρω πως το κάνεις καλέ μου, αλλά αυτό που διαβάζω τα βιβλία σου μονοκοπανια με μισή ανάσα την φορά είναι ευεργετικό και θεραπευτικό. Και τρομερά οικονομικά ασύμφορο. Αλλά κυρίως ευεργετικό και θεραπευτικό.

[Ελευθερία Τριανταφυλλίδου · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο σκληρό σαν γροθιά στο στομάχι σαν αυτές που δέχονταν οι ηρωίδες του!! Το διάβασα σε ένα βράδυ! Το λάτρεψα όπως όλα τα βιβλία του συγγραφέα! Όπως σε όλα τα βιβλία του σε βάζει στη θέση της ηρωίδας σε κάνει να τη νιώσεις δικό σου άνθρωπο που πολλές φορές θα μπορούσε να ήταν με όλα αυτά τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας που μας περιτριγυρίζουν! Το μοναδικό και εξαιρετικό είναι ότι σου δίνει να καταλάβεις ότι η κακοποίηση προέρχεται ανεξάρτητα την καταγωγή, την ηλικία,το περιβάλλον,την οικονομική άνεση,τη μόρφωση κ με ποικίλους τρόπους! Ένα βιβλίο που θεωρώ ότι με σημάδεψε!

[Argy M. · Rating 5 out of 5]

Δε ξερω τι να πρωτογραψω για το βιβλιο αυτο! Γροθια στην ψυχη ειναι η περιγραφη του, τοσο ωμη, τοσο ρεαλιστικη που σου κοβει την ανασα και σου σφιγκει το στομαχι. Η ιστορια της Μαντιας ειναι η ιστορια καθε κακοποιημενης γυναικας, που υπομενει στωικα τη βια, διοτι εχει πειστει απο το θυτη οτι ειναι ανημπορη! Θεωρω πρεπει να το διαβασουν ολοι! Γιατι πολλες φορες τη διαστροφη τη βαφτιζουμε αγαπη. Στο ονομα της αγαπης λενε γινονται τα μεγαλυτερα εγκληματα. Το προτεινω ανεπιφυλακτα!

[Booklove_Mairilouland · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο γεμάτο ωμότητα και ρεαλισμό σε σοκαριστικό σημείο ,με ανατροπή στο τέλος του ! Κρίμα που τα τέρατα που κακοποιούν δεν διαβάζουν και για αυτό είναι αναίσθητα ...ας τα διαβάζουμε εμείς κι ας είμαστε alert για οποία γυναίκα, για όποιον άνθρωπο, έχει την ανάγκη για βοήθεια,ώστε να ξεφύγει από ένα κακοποιητικο περιβάλλον ...