Shallow Soil

by Knut Hamsun

Novel from the late 19th and early 20th century Norwegian author who was awarded the Nobel Prize in Literature in 1920. Hamsun was a leading Norwegian author who saw humankind and nature united in a strong, sometimes mystical bond. This connection between the characters and their natural environment is exemplified in the novels Pan, and the epic Growth of the Soil, for which Hamsun received the Nobel Prize in literature in 1920.

Genres: Fiction, Classics, 19th Century, Novels

222 pages, Paperback

First published January 1, 1893

About the author

Novels of Norwegian writer Knut Hamsun (born Knud Pedersen), include Hunger (1890) and The Growth of the Soil (1917). He won the Nobel Prize for literature in 1920.

He insisted on the intricacies of the human mind as the main object of modern literature to describe the "whisper of the blood, and the pleading of the bone marrow." Hamsun pursued his literary program, debuting in 1890 with the psychological novel Hunger.

Reviews

[Shauny Free Palestine · Rating 3 out of 5]

Shallow Soil is Knut Hamsun’s fourth novel after Hunger, Mysteries and Editor Lynge. So far, I’ve read the first two. I wanted to read them all in order but I didn’t know Lynge existed until recently because many of the bibliographies omit it for some reason. To follow his career is a mess because a few of his stories haven’t been translated or have only been until recently and he’s hardly in fashion (I supposed it doesn’t help he was a nazi sympathiser). Nevertheless, he is an extraordinary writer, comparable to Dostoyevsky, and is worth exploring.

I really enjoyed Hunger and Mysteries. Both are great and different from each other and once again, Shallow Soil subverted my expectations by being something unique. Instead of focusing on one individual, Hamsun tries to juggle numerous characters that, at first, was quite confusing, but overall, successfully paints a picture of life in late 19th century Norway.

After introducing a number of artists and businessmen that mingle on a street corner of Kristiania (now known as Oslo), the story eventually focuses on two couples.

The first half of the novel is poorly cobbled together and apart from a few great pieces of dialogue, it was a chore to get through. I was shocked to find myself disliking the experience. There are so many characters with similar names and vocations that I was forced to take notes.

Despite being a writer himself, Hamsun clearly detested his contemporaries. The lack of patriotism, disregard for responsibility, and the habit of openly sponging from opulant and dupable individuals no doubt disgusted him and is probably in his mind one of many reasons why he believed Norway was weak and inferior to other European cultures. It’s an interesting topic but it leaves a bad taste in the mouth.

Fortunately, the story is rescued once it focuses on less characters and the heart of the matter is in full swing. A whole range of emotions are suddenly on display, such as jealousy, bitterness and regret and it’s here where the strengths of Hamsun’s writing lies. the way he describes the consequences of infidelity, and the heartbreak that follows is devastating.

Shallow Soil wasn’t the easiest read. Perhaps he needed a better editor, or listened to them more because it would’ve been considered improved it some of the unimportant characters were removed. However, in the end, it all comes together, and even though it’s not as good as his first two books, it’s another example of why he was a writer of immense talent.

[Bettie · Rating 2 out of 5]

Gutenberg comes up trumps: http://www.gutenberg.org/ebooks/7537

TRANSLATION FROM THE NORWEGIAN BY CARL CHRISTIAN HYLLESTED

Prologue: A faint, golden, metallic rim appears in the east where the sun is rising. The city is beginning to stir; already can be heard an occasional distant rumble of trucks rolling into the streets from the country, large farm-wagons heavily loaded with supplies for the markets--with hay and meat and cordwood. And these wagons make more noise than usual because the pavements are still brittle from nightly frosts. It is the latter part of March.

e book
norway>Christiania(Oslo)
spring 2013
tbr busting 2013
under 50 ratings
novella
filthy lucre
translation

Germination: Ole returned from Toralus the 5th April. He introduced his fiancée at once to the clique, presented her to his friends, and spent all day in her company.

Ripening: Irgens had published his book. This superior soul who never took anyone into his confidence, had, to the great surprise of everyone, put out a charming volume of poems just when spring was in full blow.

Sixtyfold: A party of ladies and gentlemen had gathered on the jetty on the day of the excursion.

Finale: Milde and Gregersen walked down the street together.

'Ny Jord', the original title, means New Earth and as Norway was heading towards independence from Sweden (and a fair amount of the political debating of the time is included in this book), it seems an appropriate title. So why 'Shallow Earth'?

This was the book Hamsun wrote after Hunger and Mysteries, and his increased wallet-width shows in this bohemian entry. The writing style is choppy, staccatoed, and the arrogance of the newly-famous seeps through onto the page. Too many characters were unlikeable and even those that were palatable, I found hard to care about. Can't recommend this other than to completists.

5* Hunger(1890)
4* Mysteries(1892)
2* Shallow Soil (1893)
5* Pan (1894)
3* Look back on Happiness (aka Last Joy) (1912
3* Growth of the Soil (1917)
4* Wayfarers(1927)

TBR Busting 2013

[Mat · Rating 3 out of 5]

I read all Hamsun novels back to back and this was by far, the most....unique. While most novels center around a rural life style this novel takes place in Christiania (Oslo) as did Hunger. However, this read is a much different focus than the down and out first hand account in Hunger. Shallow Soil is based on a group of friends and artists that seems to be a never ending cycle of money lending and infidelity. If you've read much Hamsun before this, don't be expecting anything you're use to. I didn't overly enjoy it...

[Greg · Rating 3 out of 5]

Between 1890-1894 Knut Hamsun published three novels—Hunger, Mysteries and Pan—which pioneered the themes of social alienation that pervaded much of 20th century literature. Snuggled between the latter two, Hamsun wrote Shallow Soil, a mostly forgotten novel which, at first glance, doesn’t seem to fit into his literary canon. It is a personal statement, one that slowly reveals Hamsun’s frustrations which unfolded to form his personal philosophy. Indeed, I would argue this story could easily be interpreted as a parable of modern political and social conservatism.

The setting is pre-independence Kristiania, Norway; the plot revolves around group of loosely knit friends: writers, artists, a journalist, an attorney, and two businessmen, one married, the other engaged to a girl from the country. Together they represent the bourgeoisie Hamsun detested. They are observed by and occasionally interact with Coldevin, a tutor who, as Hamsun’s altar ego, is not shy about passing judgment on them. Hamsun reveals a bit of himself—as well as Coldevin’s motivation—in a dialogue with Jehovah “written” by one of his characters which ends with:

“Beauty was lovely and Love was very sweet; and if I choose Truth, it is like the stars, eternal.”

And Jehovah spake once more and asked me:

“Have you chosen?”

And my thoughts were many, my thoughts warred mightily within me, and I answered:

“Beauty was like a morning glow.” And when I had said this I whispered and said: “Love was also sweet and glorious like a little star in my soul.”

But then I felt Jehovah’s eye on me, and Jehovah’s eye read my thoughts. And for the third time Jehovah asked and said:

“Have you chosen?”

And when He said for the third time: “Have you chosen?” my eyes stared with terror, yes, all my strength had left me. And when He said for the last time: “Have you chosen?” I remembered Beauty and Love and remembered them both, and I answered Jehovah:

“I choose Truth!”

Hamsun leads the plot toward his view of the Truth. The writers and artists in Shallow Soil are superficial and have demanding expectations; they take it for granted that others will support them. Their goal is to produce works that will be recognized with government grants. They rely on the businessmen in their cliques even as one of them seduces each one’s wife and fiancé. Women, in Hamsun’s worldview, are essential to keep the family as the center of social cohesion. But that is the limit of their value, however important it is. On the other hand, they are easily swayed and seduced to go down the wrong path, as both of his female characters do in this story. At least one, however, is redeemed in the conclusion.

Hamsun’s unconditional admiration rests with the “men of commerce.” They are the ones who drive the national spirit, they take the risks, they reap the reward that benefit everyone. He would have been very comfortable with the American political conservative term “job creators.” They are also the victims of the shallow morals that constantly threaten societal stability.

This 1913 English translation—four years before the publication of his masterpiece, Growth of the Soil—of Shallow Soil is somewhat stilted and dated. It was among the first of Hamsun’s novels available to an American audience. I would only recommend this those who have read at least five of his novels and enjoyed them, who are intensely interested in him or in Norway’s late 19th/early 20th century history. If you’re one of those folks then, like me, you might find it surprisingly interesting and an insightful view into Hamsun’s character and an important clue to his late biography.

[Tuva Kongshaug · Rating 2 out of 5]

Noen interessante refleksjoner og betraktninger om verden, men pakket inn i en kjedelig handling

[Reece · Rating 5 out of 5]

Med min fjerde Hamsun-roman begynner jeg å sannelig forstå meg på litteraturen hans, eller så tror jeg i det minste. Dette eventyret gjennom hans romaner begynte som en øvelse med hovedmålet av å forbedre min norsk, og nå blir det til noe meget større – en massiv interesse i både norsk vokabular, selvfølgelig, men også i hvem Hamsun egentlig var som et menneske. Man innser umiddelbart viktigheta av det antisosiale i romaner som Sult og Mysterier fra begynnelsen av, og fortsetter å gjenkjenne Hamsuns politikk ved å lese Redaktør Lynge, der han identifiserer en ekte journalist midt i det forandrende Stortinget som vesenet av en nøkkelroman. Men viktig også er økinga av det sosiale i denne romanen – Lynges egoisme befinner seg i det mørke antisosiale, jo, men det er tross at han står sentralt i et samfunn der den unge norske skriveren fetisjeres av alle: spesielt når han spiller en rolle i politikk. Så omgis Lynge av de ærgjerrige i Oslo med hensikt til å bli berømt, større, omtalt. Kynismen regjerer over hele byen, og det er Hamsuns spesialitet å undersøke forholdet mellom den oppriktige, naive nordmannen og den andre, hans nabo, som innehar ambisjoner så uhyre at det er ingen råd men å kaste bort alle rundt ham som ikke kommer til å nytte ham. Og ved den fjerde romanen får disse slike unge skriverne sine pass påskrevet av Hamsun, like overfor deres ærligere kamerater som får intet men et skudd inni hjertet fra deres såkalte venner, disse ærgjerrige dikterne og forfatterne. Det er dette intrikate og særdeles skjøre forholdet som gjør Ny jord så forundrende å gjennomlese.

Sentralt til Ny jord er det vidt holdte perspektivet av folket med hensyn til kunstnerens geni. Når ei gruppe diktere, forfattere og malere går gatelangs snur alle de andre personene seg stirrende med gapet munn. De begynner å hviske om deres bøker, uten å mangle å sladre om deres personlige liv og. Han gifter seg med henne! sier en, mens en andre lurer på hvorfor ens kone idelig blir hjemme i stedet for å gå ut med mannen. Kunstnersklikkene har klikkene just et lag nedenfor, som deltar i spetakkelet. Alt dette foregår som et sirkus; imens er disse kunstnerne bare forfengelige menn uten det nødvendige talentet som er behøvd for å sannelig fortjene tittelen av «geni». Ofte er disse karakterene blant forfatterne og malerne snyltere som nytter handelsmennene og konene deres for å få nok penger til å overleve ei uke til. Og handelsmennene, de fremstilles som oppriktig folk – kloke i forretningen, men ærlige tullinger angående kjærlighetsforholdene sine. Sånt går det bare med de to forretningsmennene som mesteparten av romanen dreier seg om: en gift Andreas Tidemand og hans gode venn, en forlovet Ole Henriksen. Det er disse to, og måten de blir utnyttet på, som maler Hamsuns portrett av den unge, ærgjerrige Norge.

Tidemand og kona, Hanka, har lite interesse i hverandre – hun ber om penger, dem gir han henne, så drar hun av sted. Hun ber om skilsmisse, han sier nei, men ha disse hundre kronene i stedet. Så drar hun av sted på nytt. Hvor skal hun, spør man? Det er enkelt: til dikteren Irgens, som trenger penger uten å fortjene dem selv ved å enten arbeide eller utgi dikt. Og denne Irgens går ut blant klikken, også med Tidemand, der han ber den stakkars forretningsmannen om han bare kunne betale regninga? Han har jo ikke penger, se! Og Tidemand, rolig som alltid, besvarer jaja, det klarer han, ingen årsak. Irgens har seire over Tidemand, men hva for en utvei er det for Tidemand? Nei, det er vel ingenting, han begir seg ned til lageret sitt og fortsetter å jobbe flittig uten å tenke over saken. Og Ole, hva med ham da? Han har en ung forlovede, frøken Aagot Lynum, som er forlibt! De arbeider sammen uten å klage over noe, de er glade mennesker. Sånn, hva har disse to damene til felles? At de idoliserer forestillingen om genialitet. Begge to blir betatt og invadert av Irgens til sist, denne utrolige dikteren, som ingenlunde skaper noe til nytte. Han stjeler Aagot fra Ole snart nok, like under hans nese, mens han samtidig må stole på henne for penger. Uavhengig av disse avhengighetene elsker Aagot Irgens, mens Hanka forsøker å komme seg tilbake til Tidemand. Til slutt er Hanka og Tidemand sammen igjen, men åpenbart skadet, skjønt Ole aldri får Aagot tilbake. Nei, han ser dem endelig en kveld ute på gatene før han tar livet sitt senere den natta, totalt alene i det mørke kontoret sitt.

I Ny jord er Hamsun temmelig opptatt av den destruktive makten av ærgjerrighet, spesielt i et land som Norge i løpet av 1890-tallet der mange groende, unge personer ville bli viktige forfattere. For den ene å oppstige må en andre vel falle ned. Det er denne kraftige kynismen som gjør romanen så djevelsk interessant. Er den så ensom som Sult? Nei vel, og den er jo ikke så merkelig som Mysterier heller. Allikevel står den fullstendig alene som en av Hamsuns flotte tidlige skrivninger. Det brutale lever gjennom hele boka, forundrende som det er motbydelig.

[Fatma · Rating 5 out of 5]

Kitap Isak ismindeki bir köylünün önceden bilmediği ve başka insanların da daha önce uğramadığı topraklara gelmesiyle başlıyor. Ve bir insanın hayata sıfırdan başlaması, o toprakların hakiki anlamda yeşermesi hikayesini okuyoruz. Açıkçası özellikle başlangıçta yani gerçekten Sellanraa'da Isak ve Inger'den başka kimsenin olmadığı zamanlarda Isak-Inger-doğa üçlüsü beni çok etkiledi. Kitaba başlamama yakın bir zamanda da Kalandar Soğuğu filmini izlemiştim. Filmdeki aile ve Isak'ın ailesi arasında çok fazla benzerlik buldum. Aynı doğa şartları, benzer zorluklar, benzer acılar ve sevinçler. Hatta kaybolan keçi bahsinin boğa versiyonu filmde de vardı. Ayrıca Isak ve Inger arasındaki ilişki de benim okuduğum en "dokunulmamış" kadın erkek ilişkilerinden bir tanesiydi. Belki de içinde bulunduğumuz modern dünya sebebiyle böyle düşündüm, bana garip geldi bilemiyorum ama karşılıklı hareketlerinde, sözlerinde hep en basit reflekslerin etkili olduğunu gördüm.


Bir süre sonra Sellanraa yakınlarına yerleşen başka başka aileler tanıyoruz. Bir yandan onların hikayelerini de okuyoruz. Isak'ın ailesine de 2 erkek çocuk daha katılıyor. Bunlardan bir tanesi bir şekilde okuma ve köye yerleşme, köyde çalışma imkanı buluyor. Diğeriyse toprak adamı oluyor babası Isak gibi. Okuyan çocuğa ümitsiz bir yaklaşım olduğunu düşünüyorum kitap boyunca. Bir şekilde beceriksiz, yaşını başını hatta mesleğini almış olmasına rağmen hala ailesinden para alan hatta neredeyse tamamen onlardan geçinen bir yetişkin. En sonunda da ailesini terk ediyor ve bir daha geri dönmüyor, böylece kendisi bir tür kaybeden oluyor kitaba göre. Babasının yolundan giden diğer çocuksa ekmeğini taştan çıkartan, babasına her daim destek olan bir karakter. Belli ki Sellenraa'nın bir sonraki Isak'ı o olacak. Bir de Geissler isminde, kitaptaki baş karakterlerin aksine bilgili, görgülü, devlet işlerinde çalışmış bir karakter var kitapta. Bu karakter her zaman için Isak ve ailesine yol gösteren aynı zamanda da gayet başına buyruk bir adam. Kitabın sonlarında da kendisini oradan oraya gezen bir sis bulutu olarak tanımlıyor zaten.


Kitap boyunca Knut Hamsun'un doğaya ve özellikle toprağa olan bağlılığını en çok anlatan karakter Geissler'di. Hatta belki de yazar kendisinden en çok Geissler'e bir şeyler gizledi çünkü hayat hikayelerinin benzer olduğunu düşünüyorum. Kitabı genel olarak beğendim ve etkileyici buldum, tavsiyemdir. Benim okuduğum basım Hayat Neşriyat'tan 1969 basımı idi, çevirmen Vahdet Gültekin. Aynı çevirmenin başka kitaplarını da okuduğum için çeviri bana garip gelmedi fakat "hınğ" gibi bir kalıbı niçin bu kadar çok kullandığını anlayabilmiş değilim. :) Ve Geissler'in şu sözleri ile yazıma son veriyorum. :)
"Elinizde kılıca ihtiyacınız yok sizin; hayatta, büyük bir iyi yüreklilik ortasında, başınız açık, alnınız açık gidiyorsunuz. Bak, tabiat burada işte, sizler zevkini süresiniz diye. İnsanla tabiat birbirine ateş etmezler, birbirleriyle iyi anlaşırlar; birbirlerine karşı çıkmazlar, yarış etmezler, bir arada giderler. Siz Sellanraa'lılar, orada yaşarken, tabiatın içindesiniz. Yamaçlar, orman, fundalıklar, çayır, gökyüzü, yıldızlar..."

[Philip Kret · Rating 5 out of 5]

This is my 14th Hamsun book in the past three months. This one is perhaps the pinnacle of his art. Not so much about wanderers and wayfarers this time around but art vs. commerce laced with morality and immortality. His biggest touch points have been the constant wrestling match of men and women and in this one he’s encapsulated the trials and tribulations of what men and women want. Diametrically opposed and at odds with communal living, couples exist in states of either passion or economic contract. The outcomes that years affect in relationships in this novel are brought to resolutions both tragic and life-affirming. Lots of love triangles in this one. A real page turner. Fantastic.

[elif gün · Rating 5 out of 5]

ekim ayında, en sevdiğim yerde okundun.
şarkının da dediği gibi:
'' ağzımda bal gibi tatlı bir türkü''
sakincik, olduğu gibi, unuttuğumuz gibi bir hayat.
dünyaya geldi, toprağı tanıdı, ondan karnını doyurdu, aile kurdu ve kendiliğinden yaşadı. ne kolaymış bu isak, biz bunu şimdi ne kadar zorlaştırdık.
has balın tadını bir çocuk bilmeyecekse ne zaman, hayatının hangi döneminde ona denk gelecek de bunu şans sayacak.
geç de olsa balın tadını keşfedenlerdenim, daha ne çok şey var değil mi isak, duysan şaşar kalırdın.

[Ida Aasebøstøl · Rating 3 out of 5]

Til tross for noen lovende kommentarer om cognac og gaupejakt i første kapittel; det begynner ikke før på de siste førti sidene. De siste førti sidene bør leses.

[Igor · Rating 5 out of 5]

What the fudge did i just read?! Hamsun superb as always!

[Eren · Rating 4 out of 5]

Nobel Ödülü almış bir yazarın, bu ödülü almayı hak etmiş kitabıyla tanıştım bu ay. Knut Hamsun, adını başka kitaplarıyla duyduğum bir yazardı. Özellikle Açlık kitabıyla akıllarda yer edinmiş bildiğim kadarıyla. Ben yazarla bu kitabı sayesinde tanışma fırsatı bulabildim ama kitabı okumam çok uzun sürdü zira yine reading slumplarımdan birini yaşadım. Kitap, Nobel almış bir eser olduğu için; haliyle beklentim de oldukça yüksekti ama yine bu yayın evinin pek de iyi sayılamayacak çevirisiyle okuyabildim ancak.
Toprak Yeşerince kitabı bir emeği anlatıyor aslında. İşleyen demir pas tutmaz misali bir kurguyla karşımıza çıkıyor yazar. Isak, adında oldukça fakir baş karakterimiz; dağların tepelerin ardında ıssız bir yer keşfediyor ve günlerce,aylarca çalışıyor burada. Ağaç söküyor, odun kırıyor, elinden ne geliyorsa onu yapıyor ve kendine minik bir ev inşa ediyor. Bunları yaparken toprağı düzeltiyor, ekiyor, biçiyor, hayvancılığa yavaştan atılıyor; adeta kendi yerini oluşturuyor. Bunları yaparken kendine yardımcı olacak bir kadın da istiyor ve en sonunda Inger adında genç bir kadın onun yanına yardımcı olarak geliyor. Kısa süre sonra bu ikisi evleniyor ve çoluk çocuğa karışıyorlar ama çalışmaktan bir gün bile vazgeçmiyorlar. Bu çalışkan çift, yokluk içinde yaptıkları her şeyin ekmeğini günler, aylar hatta yıllar geçtikçe yemeye başlıyor ve toprakları bu süre zarfında gittikçe güçleniyor. Önce bir koyun varken sonra bir çok koyunları,inekleri,atları oluyor. Hayvancılıkla, tarımla hatta madencilikle bile uğraşarak kendi çiftliklerini bu kırsal hayatta inşa ediyorlar. Daha sonra bunla da yetinmeyip başka yerlere de inşaatlar yaparak oralara da başka insanları getirtiyor ve kendi köylerini oluşturuyorlar resmen.
Kitabın konusu aslına bakılacak olursa, çok da farklı ve sıradışı bir duruş sergilemiyor bize. 400 küsür sayfada çok farklı veya enteresan olaylar yok denecek kadar az. Peki kitap bize ne veriyor diye soracak olursak, çalışkanlığı ve emeği gösteriyor her şeyden önce. Azmin ve kararlılığın elinden hiç bir şeyin kurtulamayacağını, çalışkanlığın önemini, kendimizi geliştirmenin önemini ve gerekliliğini, yerimizde sayarak hiçbir şey yapamayacağımızı çok güzel izah etmiş yazar. Öyle ki Isak bomboş bir araziden kocaman bir çiftlik inşa etti. Pes etmeden,azimle,kararlılıkla ve özveriyle çalıştılar ve hedeflediği şeyleri yerine getirdiler. Bazen başarısızlıklarımızda pes ediyoruz belki bizler de ama Isak gibi üstüne gide gide, vazgeçmemek lazım belki de. Azmin zaferi o zaman daha tatlı oluyor belki de. Yazarın dili çok ahenkli değildi ama yer yer sıkabilecek durumdaydı. Bazı yerlerde çok boğuk bir yazım vardı ama genelde normal, okunabilir bir dille yazılmıştı kitap. Sonunu farklı bekliyordum aslında ama bu haliyle de beni tatmin etti diyebilirim. Nobel'i kazanacak kadar mükemmel bir kitap mı? Tartışılır belki ama iyi bir kitap olduğu yadsınamaz bir gerçek diye düşünüyorum.
Ben bu kitabı özellikle gençlerin okumasını öneririm. Çok güzel mesajlar alabilecekleri bir eser bu. Kişisel saygı ve güven için bence bu tarz azimle dolu karakterlerin olduğu kitaplar okunmalı.

[Terje · Rating 3 out of 5]

[3.25/5.0]

Lydbok, Cappelen Damm 2024, lest av Anders Ribu, Operasjon Hjernerystelse.

En flott byroman med friske spark mot kunsteriske døgenikter, selvhøytidelige forfattere og journalister uten integritet, men med i overkant mye fokus på 1890-tallets politiske situasjon.

Utifra boktittelen kan kanskje tro at dette er nok en landsens historie om markens grøde, men den nye jorda det er snakk om her er vel mer «den nye vinen». Vi følger en klikk bestående av stort sett selvopptatte kunstnere, forfattere, journalister og forretningsmenn, og de dertilhørende kvinner. Av disse er det vel bare de hardtarbeidende og ærlige forretningsmennene Tidemand og Henriksen som blir positivt framstilt. I tillegg til den besøkende læreren Coldevin, som er den eneste som tør å tale kunstnerklikken midt i mot.

De to forretningsmennene er involvert i hver sin kjærlighetshistorie, der moralen ser ut til å være «kvinne, bli ved din mann!». Hvis ikke, du onde kvinne, kan du risikere at mannen du forlater tar sitt eget liv, eventuelt forblir du ulykkelig helt til mannen tar deg tilbake. Ikke helt Ibsen, der altså.

Boka er litt for prega av datidas samfunnsdebatt til å fenge helt i dag. Det blir for mange og lange diskusjoner og krangling om Stortingets handlekraft og slikt. Av og til føles boka mest som et debattinnlegg enn som en roman. Når Hamsun derimot tar seg tid til å konsentrere seg om menneskesinnet er den derimot knallgod.

Innleser er Anders Ribu. Han leser flott, og passer utmerka til å lese Hamsun-romanene som ikke finner sted i Nordland.

[James Varney · Rating 5 out of 5]

Hamsun is *so* original - it's incredible to think he wrote these dazzling novels in the 19th century. They still seem fresh; he can pack so much emotion into a few sentences or paragraphs.

When "Shallow Soil" was published it must have ruffled feathers in Norway's artistic community, because this is a withering portrait of it. The best people here - by far - are the two businessmen, Ole Henriksen and Tidemand. They are fine, honorable men. The rest are snakes: Milde, a complete mooch, a painter looking for the next handout from either his friends or the government; Gregerson, the mean-spirited journalist who makes a living writing about the meager output of these bohemian artists; the Attorney Grande; and Paulsberg, a writer stewing in his lack of fame. And then there is the chief louse, Irgens. Irgens is a rat and a phony, sickening how he and Milde mooch their way through life. Coldevin, the former tutor of Aagot, sees through the fake, cosmopolitan poseurs and they hate him.

There are few women here. Aagot, the young flame from the country sets many hearts aflutter, but she, too, is shallow soil. Tidemand's wife, usually called "Mrs. Hanka," is the more mature, and more sympathetic figure.

Around this group of characters Hamsun manages to puncture the false front of the artists and, at the same time, give a story of deep emotional power. "Shallow Soil" is not the masterpiece of five or six other Hamsun novels, but it is a wonderful, memorable book.

[Mark Archer · Rating 4 out of 5]

This novel is about a clique of artists in a small Norwegian coastal town and their ongoing relationship with certain members of the business community who patronise them generously to their own eventual ruin. Hamsun tells a story which thrills and haunts, disgusts and delights all at once: that he an artist himself can write so contemptuously about his own kind is interesting and demonstrates the objectivity of a true author. That he berates the entire artistic world while at the same time holding up the commercial world as the saviour of Norway, makes me think strongly of Ayn Rand and Atlas Shrugged. I wonder had she read it?

[Effie Gavriel · Rating 4 out of 5]

This was my first encounter with Hamsun and I definitely liked his writing. Though I was a bit bored reading the first part of the book, I really got into it later on.

It is amazing how life changes over time and yet how things remain the same. Regardless of when and where, people still need to fight their personal, internal battles with multiple implications on the social and political spheres.

Since I have read that Shallow Soil differs from all other Hamsun's books, I now want to explore his work more!

[Nenad Pavlović · Rating 4 out of 5]

Probably the weakest of Hamsun's works, but still pretty good. I love Hamsun's ability to paint a incredibly vivid picture with just a few words and instantly transport the reader into it. I also love how he doesn't spare anyone: in this one, the scope is on the foppish society of artists and "artists", and I can confirm that many things haven't changed from Hamsun's time to today.
That being said, it is a tad too preachy/moralistic, or overly openly moralistic, a trait he had learned to hide/soften in his later novels.

[Viola Conti · Rating 3 out of 5]

mi aspettavo di più.
le atmosfere sono molto piacevoli e ben descritte, ma la storia e le vicende in generale sono poco entusiasmanti e poco memorabili.
i personaggi sono tanti e ben caratterizzati ma appunto avrei preferito saperne di più.

[Joakim Hevrøy · Rating 4 out of 5]

Der er farlig med turer til øyer nå på året.

[El-Jahiz · Rating 4 out of 5]

A different Knut Hamsun, neatly depicting the decadence of Norwegian city life at the turn of the 19th century. Delicious reading!

[Christian · Rating 4 out of 5]

It's a much more conventional and less surprising book than Hunger and Pan. Still, another great book by Knut Hamsun. I like how the plot resolves itself, without sentimentality, even in the tragedy, which is beautifully resolved by the author, or the improbable redemption of any of the many characters, all friends or acquaintances in a small social circle, each with their own personality, ideas and weaknesses, without Manichaeism.

É um livro bem mais convencional e menos surpreendente que A Fome e Pan. Ainda assim, mais um ótimo livro desse autor. Gosto como o enredo se resolveu, sem pieguices, mesmo na tragédia, a qual está belissimamente bem resolvida pelo autor, ou redenção improvável de qualquer um dos tantos personagens, todos amigos ou conhecidos num pequeno círculo social, cada um com sua personalidade, ideias e fraquezas próprias, sem maniqueísmos.

[Cigdem]

Truth and Justice movie related.