In Grijs China, haar debuut, reist ze direct na de Culturele Revolutie in haar eentje per trein, bus en boot door China en krijgt zo een beeld van het uitzichtloze bestaan van de Chinezen onder Mao's terreur. Buigend Bamboe voert de lezer door het binnenland van China, waar eeuwenoude tempels, pagodes en dorpjes in diepe rust gedompeld zijn, tot ook op het platteland de roep om vernieuwing wordt gehoord. Het boek eindigt bij de bloedige gebeurtenissen op het Tienanmen-plein in Peking. Het eindeloze, lege landschap van Mongolië had al jarenlang een grote aantrekkingskracht op Carolijn Visser. In De koude heuvels van Mongolië ontmoet zij kunstenaars en nomaden en trekt op een paard, belaagd door wolfsachtige honden en vergezeld van onwillige Chinezen, door het land. Daar ziet ze hoe de cultuur van Djengis Khan langzaam ten onder gaat.
Carolijn Visser (Leiden, 5 september 1956) is een Nederlandse schrijfster van reisverhalen. Ze bracht een groot deel van haar jeugd door in Middelburg, waar ze de hbs bezocht. Ze reist al jarenlang over de wereld; haar belangstelling gaat vooral uit naar communistische en postcommunistische samenlevingen als Vietnam, Nicaragua, Estland, China en Tibet. Ze schrijft over mensen die zich onder moeilijke omstandigheden staande weten te houden. In 2019 werd haar een eredoctoraat van de Open Universiteit toegekend.
Heel interessant om te lezen. Carolijn Visser staat vooral stil bij de manier hoe Chinezen met elkaar omgaan, het enorme standsverschil, de hardheid Ze legt het uit: het leven is al zo zwaar, je moet voor jezelf zorgen en je familie…. Voor anderen blijft dan niets meer over. Geen medelijden. Grijs, grijs, de flatgebouwen, de interieurs en kleding… En ver van de stad de totale desinteresse voor de opstanden van de studenten , je legt je neer en ploegt verder. Iedere dag is voor haar een worsteling om de reis voort te zetten, soms angstig, meestal door je aan te passen aan de omgangsvormen maar hoe zwaar de inwoners het hebben, dat is ook haar verhaal. Chinadwepers moesten er niks van hebben, vaan deze verhalen.
Een uitgebreid en persoonlijk onderzoek naar de Chinese cultuur maar moeilijk doorheen te komen. Hoewel dialogen tot in detail zijn uitgewerkt is er weinig aandacht voor het tekenen van een visueel plaatje, wat het geheel tot droge stof maakt. Carolijn Visser zelf is een groot deel van haar verhaal aan het klagen en lijkt weinig tijd te hebben voor zelfreflectie, waardoor na 300 pagina's de interpretatie van de Chinese cultuur nog steeds hetzelfde is.
Leuk boek met interessante reisverhalen van Carolijn Visser. Vond het leuk om een boek te lezen over China vanuit het oogpunt van iemand die het heeft bezocht in de jaren 70 en 80, wat natuurlijk een hele andere ervaring was dan toen wij China zelf bezochten 4 jaar geleden. Ook vond ik het leuk dat de minder leuke kanten van de reizen die ze heeft gemaakt werden belicht. Fijn dat daar zo eerlijk over is geschreven. Gelukkig werden er ook genoeg mooie momenten van de vele reizen gedeeld. Aanrader.