Kijk, ik heb absoluut niets tegen poezen, integendeel... maar Dekkers legt het er duimendik op, tot in het ridicule, dusdanig dat het niet mooi meer is.
Waar zijn stukjes over honden nog schitteren door fijne spot met en analyse van hun baasjes, de mensen dus, is daar bij zijn steken van de loftrompet over katten totaal geen sprake meer van. Neen, Dekkers verliest zich in dromerige uitweidingen over zijn fantastische poezen en vergeet blijkbaar dat die beesten net zo gedegenereerd en afgeweken zijn van hun wilde voorouders zoals de tijger, als de honden dat zijn van de wolf.
Maar neen, voor Dekkers geen bezwaar, de hond is een minderwaardig beest, terwijl de kat een godsgeschenk is... Sorry, Dekkers, maar zelfs je proza redt hier het gebrek aan inhoud niet. Op den duur is het zelfs niet leuk meer.