What do you think?
Rate this book
December slaan we even over - Verhalen over het leven uit het hospice
‘Iedere vrijdag fiets ik om halftien door de stad om in een hospice te gaan koken. In het kantoortje speld ik mijn naambordje op mijn blouse en pak de bewonerslijst. Er staan bekende namen op, er zijn namen verdwenen, er zijn nieuwe namen bij gekomen. Bij de meeste namen staat de P van palliatief. Bij enkele namen staat niets. Zij blijven hier maar even. Om bij te komen van een zware chemo, te herstellen van een ongeval, het verlies van geliefden te
verwerken.’
Ruim een jaar geleden wordt Janneke Siebelink overvallen door sombere gevoelens, die in de nacht moeiteloos overgaan in paniekaanvallen. Het gevolg van zeven jaar non-stop hard werken bij een groot commercieel bedrijf. Na een bezoek aan de huisarts, waar ze radeloos haar verhaal vertelt, besluit ze vrijwilligerswerk te gaan doen als kok in een hospice in Amsterdam. In December slaan we even over doet ze verslag van haar ervaringen. De verhalen zijn prachtig, aangrijpend en vol warmte en empathie maar tegelijkertijd grappig. Ze zetten
aan tot nadenken en doordringen de lezer van wat werkelijk belangrijk is in het leven.
verwerken.’
Ruim een jaar geleden wordt Janneke Siebelink overvallen door sombere gevoelens, die in de nacht moeiteloos overgaan in paniekaanvallen. Het gevolg van zeven jaar non-stop hard werken bij een groot commercieel bedrijf. Na een bezoek aan de huisarts, waar ze radeloos haar verhaal vertelt, besluit ze vrijwilligerswerk te gaan doen als kok in een hospice in Amsterdam. In December slaan we even over doet ze verslag van haar ervaringen. De verhalen zijn prachtig, aangrijpend en vol warmte en empathie maar tegelijkertijd grappig. Ze zetten
aan tot nadenken en doordringen de lezer van wat werkelijk belangrijk is in het leven.
256 pages, Paperback
Published April 1, 2023
46 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
April 20, 2023
Helemaal klaar om mensen die dit boek deprimerend noemen aan te pakken.. hoewel ik het wel begrijp.
Sommige mensen zijn nog niet zover, sommige komen ook niet zover dat genoeg genoeg is. 90 is meer dan 80, 113 meer dan 112.
Hoewel er veel mensen sterven in dit boek gaat het over leven.
Een lach, een traan (soms vele tranen) een mijmering..iedere bladzijde brengt wel iets …al was het maar soep.
Een boek dat met me mee zal reizen en herlezen zal worden.
Sommige mensen zijn nog niet zover, sommige komen ook niet zover dat genoeg genoeg is. 90 is meer dan 80, 113 meer dan 112.
Hoewel er veel mensen sterven in dit boek gaat het over leven.
Een lach, een traan (soms vele tranen) een mijmering..iedere bladzijde brengt wel iets …al was het maar soep.
Een boek dat met me mee zal reizen en herlezen zal worden.
June 30, 2023
Er zitten mooie boodschappen in dit boek. Echter vind ik dat er net wat teveel herhaling in zit (in casussen/uitspraken/etc).
3/5 ⭐️
3/5 ⭐️
January 1, 2024
[RECENSIE] December slaan we even over van Janneke Siebelink
TUSSEN DE SOEP EN HET TOETJE…
++ ‘De zorg is moe – de constante dreiging van corona is weliswaar afgenomen, de emotionele belasting is nog lang niet door iedereen verwerkt en tegelijkertijd blijft het hospice gevuld en gaat het om mensen, individuen die allemaal iets nodig hebben’ ++
Oorspronkelijke titel: December slaan we even over
ISBN: 978 90 263 6282 8
Uitgegeven door: Uitgeverij Ambo|Anthos
Pagina’s: 210
Vertaling:
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️
‘In een huis vol verhalen’, dat is de plaats waar de wieg van Janneke Siebelink heeft gestaan. Inmiddels is ze zelf uitgegroeid tot een haast onuitputtelijke bron van verhalen waarvan ze er soms enkele ook aan het papier heeft toevertrouwd. Een mindere periode in haar leven na een zevental jaren bij een hard commercieel bedrijf, laat haar doen besluiten uit haar comfortzone te stappen en iets te betekenen voor mensen die in hun laatste levensfase zitten. Ze gaat wekelijks iedere vrijdag als vrijwilliger voor mensen koken in de hospice in Amsterdam. Een deel van haar ervaringen heeft ze opgetekend in het onlangs verschenen boek December slaan we even over.
December slaan we even over bevat een aantal verhalen en ervaringen met bewoners van het hospice in Amsterdam die de auteur ontmoet tijdens haar vrijwilligersperiode als kok. De aanleiding kwam ter tafel in een gesprek met haar huisarts die zelf, naast zijn werk, stervensbegeleiding doet.
Het vrijwilligerswerk bestaat in het begin uit het bereiden van een lunch, waarbij altijd wel een soep onderdeel van uitmaakt. De contacten komen tot stand bij het uitserveren van de maaltijd naar de bewoners. Het relatief kleine groepje bewoners zijn individueel nogal verschillend in gedrag en het is de kunst om de benadering ook precies op maat te laten zijn.
Janneke beschikt over een open karakter en toont in alles wat ze onderneemt een grote betrokkenheid, gekoppeld aan de gedrevenheid om dit zo goed mogelijk te doen. De lat ligt bij haar dan ook altijd hoog!
++ ‘Je doet iets. Je geeft mensen warmte, liefdevolle zelfgemaakte soep. Niet uit blik, niet uit een pakje. Je geeft tijd van jezelf, van je eigen leven’ ++
De auteur heeft een aantal ontmoetingen in haar boek opgenomen met bewoners van het hospice. De bewoners bestaan voornamelijk uit mensen in hun laatste levensfase dat voor enkele zich zal beperken tot een paar dagen, voor andere tot enkele weken. Mooi, confronterend maar ook ontroerend is de openheid die de auteur geeft in de situaties wanneer ze na een week terugkomt, ze sommige bewoners niet meer aantreft omdat ze in die week zijn overleden. Ze beschrijft de band die ze opbouwt met bijvoorbeeld mevrouw J. (79 jaar), mevrouw D. (89 jaar), meisje P. (25 jaar) en meneer N. (92 jaar) en nog anderen. Allemaal individuen die hun aanwezigheid op hun eigen individuele wijze invullen, hun verhalen aan Janneke kwijt willen en dat ook kunnen en daarbij een hand op hun schouder voelen van de auteur. Dat dit in een verloren momentje ook emotioneel iets doet met haar moge duidelijk zijn. Een welgemeend traantje kan dan soms ook niet uitblijven.
Samengevat is December slaan we even over een interessante en tegelijk ontroerende compilatie van ervaringen, door een vrijwillige kracht beleefd en opgetekend. Het geeft treffend weer dat in hun laatste levensdagen de bewoners soms nog behoefte hebben om nog veel te delen met een persoon die ze hun vertrouwen schenken. Bijkomend en wellicht niet helemaal de bedoeling geeft het ook een inkijkje in het karakter van de auteur die dit alles heeft mogen beleven en daar duidelijk haar rol in heeft genomen. Daarbij zij vermeld dat de bewoners die in die periode hun laatste verhalen kwijt wilden, geen betere gesprekspartner hadden kunnen treffen. Tenslotte is de titel van het boek niet zelf verzonnen maar ontleed aan een realistische, treffende uitspraak van een van de bewoners.
Eindoordeel: 4,0 sterren
TUSSEN DE SOEP EN HET TOETJE…
++ ‘De zorg is moe – de constante dreiging van corona is weliswaar afgenomen, de emotionele belasting is nog lang niet door iedereen verwerkt en tegelijkertijd blijft het hospice gevuld en gaat het om mensen, individuen die allemaal iets nodig hebben’ ++
Oorspronkelijke titel: December slaan we even over
ISBN: 978 90 263 6282 8
Uitgegeven door: Uitgeverij Ambo|Anthos
Pagina’s: 210
Vertaling:
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️
‘In een huis vol verhalen’, dat is de plaats waar de wieg van Janneke Siebelink heeft gestaan. Inmiddels is ze zelf uitgegroeid tot een haast onuitputtelijke bron van verhalen waarvan ze er soms enkele ook aan het papier heeft toevertrouwd. Een mindere periode in haar leven na een zevental jaren bij een hard commercieel bedrijf, laat haar doen besluiten uit haar comfortzone te stappen en iets te betekenen voor mensen die in hun laatste levensfase zitten. Ze gaat wekelijks iedere vrijdag als vrijwilliger voor mensen koken in de hospice in Amsterdam. Een deel van haar ervaringen heeft ze opgetekend in het onlangs verschenen boek December slaan we even over.
December slaan we even over bevat een aantal verhalen en ervaringen met bewoners van het hospice in Amsterdam die de auteur ontmoet tijdens haar vrijwilligersperiode als kok. De aanleiding kwam ter tafel in een gesprek met haar huisarts die zelf, naast zijn werk, stervensbegeleiding doet.
Het vrijwilligerswerk bestaat in het begin uit het bereiden van een lunch, waarbij altijd wel een soep onderdeel van uitmaakt. De contacten komen tot stand bij het uitserveren van de maaltijd naar de bewoners. Het relatief kleine groepje bewoners zijn individueel nogal verschillend in gedrag en het is de kunst om de benadering ook precies op maat te laten zijn.
Janneke beschikt over een open karakter en toont in alles wat ze onderneemt een grote betrokkenheid, gekoppeld aan de gedrevenheid om dit zo goed mogelijk te doen. De lat ligt bij haar dan ook altijd hoog!
++ ‘Je doet iets. Je geeft mensen warmte, liefdevolle zelfgemaakte soep. Niet uit blik, niet uit een pakje. Je geeft tijd van jezelf, van je eigen leven’ ++
De auteur heeft een aantal ontmoetingen in haar boek opgenomen met bewoners van het hospice. De bewoners bestaan voornamelijk uit mensen in hun laatste levensfase dat voor enkele zich zal beperken tot een paar dagen, voor andere tot enkele weken. Mooi, confronterend maar ook ontroerend is de openheid die de auteur geeft in de situaties wanneer ze na een week terugkomt, ze sommige bewoners niet meer aantreft omdat ze in die week zijn overleden. Ze beschrijft de band die ze opbouwt met bijvoorbeeld mevrouw J. (79 jaar), mevrouw D. (89 jaar), meisje P. (25 jaar) en meneer N. (92 jaar) en nog anderen. Allemaal individuen die hun aanwezigheid op hun eigen individuele wijze invullen, hun verhalen aan Janneke kwijt willen en dat ook kunnen en daarbij een hand op hun schouder voelen van de auteur. Dat dit in een verloren momentje ook emotioneel iets doet met haar moge duidelijk zijn. Een welgemeend traantje kan dan soms ook niet uitblijven.
Samengevat is December slaan we even over een interessante en tegelijk ontroerende compilatie van ervaringen, door een vrijwillige kracht beleefd en opgetekend. Het geeft treffend weer dat in hun laatste levensdagen de bewoners soms nog behoefte hebben om nog veel te delen met een persoon die ze hun vertrouwen schenken. Bijkomend en wellicht niet helemaal de bedoeling geeft het ook een inkijkje in het karakter van de auteur die dit alles heeft mogen beleven en daar duidelijk haar rol in heeft genomen. Daarbij zij vermeld dat de bewoners die in die periode hun laatste verhalen kwijt wilden, geen betere gesprekspartner hadden kunnen treffen. Tenslotte is de titel van het boek niet zelf verzonnen maar ontleed aan een realistische, treffende uitspraak van een van de bewoners.
Eindoordeel: 4,0 sterren
June 19, 2023
Dit boek staat vol quotes en levenswijsheden die je raken. Mensen op het einde van een levenspad. Hoe kijken ze terug? Hebben ze spijt? We willen zo graag van hen leren voor het te laat is. Waarom wordt je vrijwilliger?
De schrijftoon is ondanks het zware onderwerp heel luchtig en respectvol geschreven. Een lach en een traan, ze zijn beide aanwezig in het boek. Elk hoofdstuk brengt je een andere levenswijsheid, eentje om nu al te laten doordringen ipv te wachten tot de laatste levensfase zich aandient. Alle personages worden met een letter verhaald : meneer F, mevrouw S, ... Op het eerste zicht afstandelijk, maar knap verwerkt omdat er ook een zekere afstandelijkheid en anonimiteit nodig is omdat zelf niet onder te gaan en met respect voor deze personen. Een heel waardevol waargebeurd verhaal.
De schrijftoon is ondanks het zware onderwerp heel luchtig en respectvol geschreven. Een lach en een traan, ze zijn beide aanwezig in het boek. Elk hoofdstuk brengt je een andere levenswijsheid, eentje om nu al te laten doordringen ipv te wachten tot de laatste levensfase zich aandient. Alle personages worden met een letter verhaald : meneer F, mevrouw S, ... Op het eerste zicht afstandelijk, maar knap verwerkt omdat er ook een zekere afstandelijkheid en anonimiteit nodig is omdat zelf niet onder te gaan en met respect voor deze personen. Een heel waardevol waargebeurd verhaal.
October 22, 2023
3,5 ⭐⭐⭐⭐
Het meest makkelijk weg, maar ik houd er zelf niet van als mensen 'mevrouw D.' en 'meneer B.' worden genoemd, verzin dan liever een naam, wat mij betreft dan.
Sommige dingen worden een beetje herhaald (uitleg bij hoe bewoners zich gedragen). Maar al met al wel een fijn boek om te lezen, zoals bijvoorbeeld het verhaal dat hoort bij de titel.
Het meest makkelijk weg, maar ik houd er zelf niet van als mensen 'mevrouw D.' en 'meneer B.' worden genoemd, verzin dan liever een naam, wat mij betreft dan.
Sommige dingen worden een beetje herhaald (uitleg bij hoe bewoners zich gedragen). Maar al met al wel een fijn boek om te lezen, zoals bijvoorbeeld het verhaal dat hoort bij de titel.
March 18, 2024
Wat een mooi geschreven boek over het werken in een hospice. Maar vooral dat de mensen die Janneke heeft leren kennen een stem heeft gegeven. Wat zullen de nabestaanden geraakt zijn dat er geschreven wordt over hun dierbaren. Mooie levenslessen staan er misschien wel onderbewust of bewust in geschreven
September 11, 2023
Een heel erg mooi en ontroerend boek. Het enige minpuntje is de herhaling in dit boek waardoor het voor mij toch 3 sterren krijgt.
June 3, 2025
prachtige kleine intieme verhalen over het hospice
August 6, 2023
Heel luchtig geschreven, leest lekker door.
Wat ik zelf niet fijn lezen vind (ik had er bijna een ster minder om gedaan), is dat ze mevrouw O. meneer D. collega H. enz. gebruikt. Ik had dan liever gefingeerde namen gehad.
Wat ik zelf niet fijn lezen vind (ik had er bijna een ster minder om gedaan), is dat ze mevrouw O. meneer D. collega H. enz. gebruikt. Ik had dan liever gefingeerde namen gehad.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews