Koen Haegens is al zijn hele leven gefascineerd door tijd. In zijn debuut Neem de tijd signaleerde hij de opkomst van een ‘haastmaatschappij’, waarin mensen harder lopen, korter slapen en zelfs sneller praten dan vroeger. Maar haast is niet het hele verhaal. Een ingrijpende gebeurtenis die hem bijna het leven kost confronteert Haegens met dat andere mysterie. Hoe kan het dat we van elk moment willen genieten maar ondertussen al swipend, scrollend en bingewatchend smijten met de uren, alsof ze niet op kunnen? Met verwondering en humor onderzoekt Haegens hoe we tijd vermorsen, ongemerkt door onze vingers laten glippen, maar ook hoe we kunnen leren de tijd te nemen en te rekken. Mede aan de hand van grote denkers als Kierkegaard, Heidegger en De Beauvoir duikt hij in de ‘verstrooide tijd’. Dit spoor leidt langs gestreste Romeinen, smartphones en tijddieven. Om te eindigen bij het antwoord op de vraag of er een andere, intensere omgang mogelijk is met de beperkte tijd die ons gegeven is.
Interessant boek over de manier waarop we nu met tijd omgaan veelal in de door smartphone bepaalde verstrooide tijd. Een fris verhaal waarin de schrijver ook graag (historische) verbanden legt met verveling, werktijd en, zinvolle tijd. Het boek is speciaal en ontroerend in het eerste en laatste hoofdstuk waarin de aanleiding tot het schrijven van dit boek benoemd wordt. De schrijver heeft aan het randje van de dood gestaan en wil nu zijn tijd goed besteden. Het laatste hoofdstuk is het meest interessant en geeft een mooie analyse van hoe een mens de meeste waarde uit zijn tijd haalt en een evenwicht probeert te vinden tussen zijnsvergetelheid en het besef dat je elk moment dood kan gaan en in ieder geval ooit zult sterven.
Leuk boek over tijd en hoe je ermee omgaat. Ik ben het gaan lezen n.a.v. een artikel van de auteur in de Groene Amsterdammer, dat me al aan het denken zette over mijn schermtijd. Het plaatst de beleving van tijd in een historische en maatschappelijk context, maar het is ook een heel persoonlijk verhaal van hoe Haegens zijn ziekte en herstel heeft beleefd en hoe dat heeft veranderd op welke manier hij zijn tijd wil besteden.
Wat ik vooral uit heb gehaald is dat hij zoekt naar het antwoord op wat verstrooide tijd is, dus tijd waarin we ons bezighouden met verstrooiing. Welke vormen kan het aannemen, wanneer doen we het, waarom? Waarom kiezen we voor doomscrollen, waar we eigenlijk niet gelukkig van worden, in plaats van een leuke avond met vrienden of een intellectueel bevredigend boek lezen, bijvoorbeeld. Ik denk dat het voor veel mensen wel herkenbaar is dat je je soms afvraagt wat je eigenlijk gedaan hebt met je vrije dag of je schaamt voor je schermtijd.
Het sterke punt van het boek is meteen ook het zwakke punt: het is heel breed, verwijst naar allerlei aspecten van tijd, en in dat opzicht is het dus leerzaam en een mooie reflectie. Maar dat betekent ook, bij deze lengte van het boek, dat het niet zo diepgaand is. Ik zou het aanraden voor mensen die voor het eerst willen nadenken over tijd en hoe we daar als maatschappij mee omgaan, maar niet als je op zoek bent naar stevige filosofische kost of een serieuze geschiedenis van tijdsbeleving.
5/5 voor de boodschap! Alleen op het einde was ik iets minder geboeid Sommige passages hitte me hard wejo Waarschijnlijk omdat ik me er erg in herken Aan jullie, tijd om dit boek te lezen (haha snapt'em)
"De verveling als mentale toestand is zo bezien veel contemplatiever. De verstrooide tijd is veel te druk met zichzelf voor grootse gedachten over het leven."
"Als verveling de vraag is, dan is verstrooide tijd het makkelijke antwoord."
"Meer dan de pees van een boog, die wordt gespannen en die in staat is om vaart te geven aan een pijl, weet de gedachte aan de dood, op spanning gebracht door de ernst, de levende in beweging te zetten."
"Ik houd van de mens die ik word als ik veel boeken lees" citeert Haegens publicist Hari. En nog meer herkenbaars (hallo generatiegenoot): MTV, Momo en de tijdspaarders en Civilisation. Heel mooi boek, tikje veel dooie, witte, mannelijke filosofen, maar valt zeker in het hokje 'toegewijde tijd'. Om over na te denken en te praten met vrienden (en in mijn geval ook met studenten).
Persoonlijk, overtuigend en inspirerend boek vol inzichten. De eerste twee delen van de driedelige zoektocht naar het hoe en waarom van de ‘verstrooide tijd’ zijn overtuigend. De opkomst van ‘tijdrovers’ in de vorm van gewiekste socialemediabouwers aan de ene kant en het uitputtende karakter van het moderne werkende leven aan de andere. In het derde deel - een filosofisch-antropologische schets van de mens als tijdverstrooiend wezen - zet de auteur voor mij iets te grote stappen en te grove kwaststrepen. Al met al een bijzonder boek dat (succesvol) oproept tot persoonlijk én politiek handelen. Ik ga binnenkort met een potlood langs de noten en literatuurlijst om een leeslijstje te maken en meer over dit onderwerp te lezen. Op naar meer toegewijde tijd!
(Ik ben overigens wel benieuwd hoe het boek was uitgepakt met een nog wat diversere bibliografie.)
Interessant boek dat je meeneemt in de drie mogelijke oorzaken voor het verstrooien van tijd. Het boek is een combinatie van persoonlijke ervaringen, verwijzingen naar literatuur en gesprekken met andere mensen.
Sommige passages vind ik persoonlijk wat minder. Op blz. 49 beschrijft de auteur bijvoorbeeld het apollinische denken, wat hij, hoewel hij het de ideale raadgever noemt, saai vindt. De voorbeelden die hij daarbij benoemt vind ik wat out of context. Is je leven saai als je nog nooit dronken op de dansvloer beland bent? Ik vind van niet.
Mooi dat de schrijver de huidige ontwikkelingen ook in het kader van de geschiedenis plaatst.
Kortom: een interessant boek dat dieper in de verstrooide tijd duikt en daarvoor verschillende perspectieven toepast, waardoor je wordt aangemoedigd om zelf over het fenomeen na te denken.
Blijft toch wel een van de interessantse kwesties van onze tijd: waarom hebben we het allemaal te druk en willen we allemaal meer uit onze tijd halen, maar verkwisten we uren aan een stuk op sociale media zonder dat we dat eigenlijk echt willen. Een boek vol scherpe, maar ook nuchtere observaties. Weer een veel breder en diverser perspectief dan het boek van Jonathan Haidt. Doordat Haegens historische, culturele, filosofische en psychologische perspectieven geeft is het een veel diepgravender boek.
Haegens schrijft helder en beeldend over hoe we tijd vermorsen. Aan de hand van zijn eigen verhaal en vol verwondering omschrijft hij hoe we tijd doden, verdoen en verstrooien. Een boek dat niet het antwoord probeert te geven als een zelfhulpboekguru, maar beschouwt als een scherpe journalist. Aanrader!
Een boek met een interessante en belangrijke thematiek. Maar de mix van persoonlijke ervaring, uitstapjes naar de grote literatuur en analyse van het huidige tijdsgewricht vond ik niet lekker lezen.
Aardig boek over hoe we tegenwoordig onze tijd vermorsen door oa social media. Dat toegewijde tijd een tegenhanger zou kunnen zijn; dat concept wordt weinig concreet uitgewerkt. Helaas legt de auteur de nadruk op namedropping van dode witte mannen. Bij een nieuw boek graag minder voor de hand liggende auteurs uitkiezen. Of misschien überhaupt minder anderen citeren en dan diepgaander eigen mening. Maakt het ook minder verstrooiender.
Gemakkelijk leesbaar boek met een boodschap die je van tijd tot tijd goed kan gebruiken. Bewust leven en minder tijd verliezen aan tablet en smartphone.
Met plezier gelezen. Samen met zijn eerdere boek ‘Neem de tijd’ een fijne verzameling perspectieven op hoe we met tijd omgaan en dat het heilzaam is om bewust te zijn hoe we met tijd om gaan.