In Noord-Heijnen – een dorp met twee kerken, twee slagers en één kroeg, dat vooral uitnodigt tot dóórrijden – voltrekt zich een familiedrama. Als op een zondag na de kerkdienst de vier kinderen van het gezin Van Willigen met enkele vriendjes verstoppertje spelen, besluiten ze hun jongste broertje Nico in een kist met beddengoed op te sluiten. Wanneer de kist wordt geopend, leeft hij niet meer.
Nog dezelfde dag worden de familieleden bijgestaan in hun verdriet door de nieuwe predikant, een wat excentrieke man, die door de lokale bevolking ‘de prediker’ wordt genoemd. Dan geschiedt er een wonder: tijdens zijn gebed komt Nico weer tot leven.
Over Het Wonder wordt in huize Van Willigen niet gesproken. Maar langzamerhand wordt duidelijk dat niets ooit nog hetzelfde zal zijn. Iedereen staat voorgoed in het krijt. Maar bij wie?
Per toeval een heel toepasselijk boek gekozen om in het paasweekend te lezen terwijl de Matthäus-Passion door de speakers van mijn ouderlijk huis galmde.
Een gezin dat gebukt gaat onder een wonder dat de lokale predikant in hun woonkamer verrichtte. Op een ingetogen manier beschreven, en toch voel je continue de beklemming. Knap!
Het boek is net uit maar echoot nog na, alle gezangen waren bekend en ook het ‘o here wij danken u van harte, voor nooddruft en voor overvloed’ kwam ineens weer terug in mijn geheugen. Ik vond het mooi hoe hij de radicaliteit van de christelijke geloofsleer op scherp stelt door een wonder uit de bijbel in het hier en nu te laten plaatsvinden. Eigenlijk willen (moeten?) we ook geloven dat dat letterlijk gebeurd is zoals de bijbel beschrijft. Maar hoe doe je dat? Het is best wel veel gevraagd. Hoe de beide ouders dit wonder op hun eigen manier verwerken vind ik heel mooi beschreven ook. Ik moest denken aan Niels Lyhne, met die twee mensen die uit elkaar groeien qua geestelijk leven. De een komt weer ‘in de heer’ op haar sterfbed en dat laat haar geliefde nog meer met lege handen staan. Zo herinner ik het me tenminste. De standvastigheid van vaders geloof vond ik heel goed getroffen. Ook die metafoor van dat schaven van dat kruis en het eindeloze zorgvuldige aardappels schillen en koffiezetten van de moeder. Die dagelijkse toewijding die bijna religieus is.
En de figuur van de prediker.. met z’n rode zwembroek. Geweldig.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een pareltje voor een ieder die opgroeide eind jaren zeventig begin jaren tachtig in een gereformeerd gezin. Een prachtige schets van de impact van een "wonder" en een predikantswissel op een gezin. Scherp, gedetailleerd en toch warm. Erg mooi.
Een verhaal dichtbij huis voor mij. Extra genoten van het kindperspectief, waardoor er veel onuitgesproken en onuitgelegd blijft. Ik vond dat heel herkenbaar vanuit mijn eigen herinneringen maar ik denk dat het ook past bij het verhaal en het thema van navigeren in een geloof, een gemeenschap en een huwelijk.
Interessant concept, prima geschreven (gemakkelijk, maar qua stijl niks speciaals). Het verhaal hield me er wel bij. Dit boek zou ik ook aan m’n vierdeklassers aanraden. Er zullen een aantal leerlingen zijn die dit boek ook wel interessant genoeg zouden vinden.
Met plezier gelezen, al waren er wel momenten waarop ik me afvroeg waar het heen ging. Misschien heeft dat ook te maken met mijn gebrek aan kennis van de Bijbel, want verschil in denken over het handelen van de dominee speelt een grote rol in het verhaal. De titel van het boek is een bijnaam van de dominee en een verwijzing naar het Bijbelboek.
Het verhaal begint met een incident, de jongste zoon overlijdt als hij zich verstopt in een dekenkist. De dominee, net nieuw in het dorp, wekt hem weer tot leven.
Daarna ontstaat een kloof tussen de ouders. Moeder gaat vaker naar de kerk en laat de kinderen herdopen. Vader wordt daarna boos en gaat niet meer naar de kerk. Als hij kanker krijgt, bezoekt de dominee hem op zijn sterfbed. Pas bij het gesprek tussen de twee viel bij mij het kwartje.
Het is een subtiel boek, er zijn geen ruzies met slaande deuren. Er wordt te hard op een bord gesneden of een ander woord gezongen als protest.
De Jong is goed in het schetsen van een oerhollands klein christelijk dorp. Ik heb familie in van die kleine plaatsen langs dijken en heb in een paar dorpen gewerkt. Hoewel ik zelf niet gelovig ben en er nooit heb gewoond, herken ik de oerhollandse uitgekauwde brave grapjes (dat je goede ogen moet hebben om door een dikke bril te kijken, dat kaliber), de geslotenheid en de ingetogenheid zeker.
Het speelt zich af in de jaren '80: het gezin rijdt in een Opel Kadett, er worden platen gedraaid en de dochters luisteren George Michaels Last Christmas.
Wat ik leuk vind is hoe De Jong met een paar kleine details een beeld van iemand weet op te roepen. De slager met een bepaalde manier van doen, je hebt gelijk een beeld voor je. Hij heeft ook veel aandacht voor geuren en geluiden. De koffie in de keuken, een jas die naar hond ruikt, dat brengt het huishouden tot leven.
De verteller is Wouter, de oudere broer van de tot leven gewekte jongen. Hij kijkt terug, we weten niet hoe oud hij nu is, maar hij schrijft over hoe hij de dingen ervaren heeft als kleine jongen. Klein genoeg dat zijn moeder zijn haar nog wast.
De Jong weet die kinderlijke beleving van de wereld aannemelijk te schrijven. Wouter ziet de spanning tussen zijn ouders bijvoorbeeld wel, maar snapt niet alles. En hij begrijpt niks van de eerste verliefdheid van zijn zus. Verder is hij erg geïnteresseerd in eten, speelgoed en avonturen.
Alles bij elkaar een fijn boekje, als je zin hebt in wat vertrouwde spruitjeslucht, tupperwareschaaltjes en stoffen tafelkleden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mooie schets van het opgroeien in een gereformeerd gezin in de jaren tachtig. De rol van de prediker zelf verschuift in de loop van het boek langzamerhand naar de achtergrond. Prettig leesbaar. Ik heb wel wat moeite met de betekenis van het ‘wonder’.
Het eerste hoofdstuk was erg goed, maar daarna zwakte de rol van de prediker wat af. Wel een boek waar je doorheen vliegt met een goed uitgewerkte tijdsgeest.
'Misschien is dat wat me achteraf het meest verbaasde: hoe weinig er die dag eigenlijk veranderd was.' De openingszin van De Prediker is er een om in te lijsten. De zin verbeeldt in 17 woorden wat de lezer van het verhaal dat Cor de Jong vertelt kan verwachten. Tegelijkertijd moeten we de zin niet onderschatten: De Jong blijkt een meester in het vertellen van dat verhaal. Tijdens het verstoppertje spelen wordt Nico, de jongste telg van de familie Van Willigen en broer van Wouter, door wiens ogen we het verhaal meemaken, door zijn oudere zussen verstopt in een dekenkist. Het zoeken schiet niet op en Nico stikt. Als hij opgebaard ligt in zijn kist, komt de nieuwe dominee van het dorp langs, en na diens gebed, staat Nico op uit de dood. De kinderen Van Willigen worden geacht hier nooit iets over te vertellen aan vreemden. Dat is het uitgangspunt van het verhaal, waarin De Jong het verhaal vertelt van een gelovige familie in een gelovig dorp, met twee verschillende kerken, waarin de verschillende geloofsgemeenschap slechts hun eigen dominee ook echt 'dominee' noemen en die andere 'meneer'. De oude dominee gaat met emeritaat, en de nieuwe, de Prediker, wordt niet door iedereen gepruimd. Door anderen van buiten dan weer wel, en zo speelt voor ons het verhaal af dat enige honderden jaren de gemoederen van een gemiddeld Nederlands dorp al zo vaak bezighield. Magistraal verteld, dat wél. We zien de familie worstelen met die nieuwlichtende dominee: moeder gaat mee in het verhaal, vader zoekt - nota bene als ouderling - zijn heil ergens anders. Dat geeft spanningen, maar verder is het ook gewoon een lief kneuterig gezien, waarin vader de dochters pest met hun verliefdheden, en het jongste broertje ook gewoon een ettertje is. Wouter, de hoofdpersoon, is nog jong en vertelt in mooie heldere zinnen waarin veel aandacht is voor details wat de familie meemaakt. Speelt de richtingenstrijd tussen vader en dominee zich af tegen deze achtergrond, of zijn alle verhalen even belangrijk, en is de strijd dus ook maar een van de zaken waar een doorsneegezin mee te maken had in de jaren '80 van de vorige eeuw? Dat laatste, zo lijkt het. Het boek eindigt wel met die strijd en er is een morele winnaar. Maar dat verraad ik natuurlijk niet. Dan zou je namelijk in de verleiding kunnen komen dit boek niet zélf te gaan lezen en dat zou zonde zijn: dit boek is veel te mooi om níet te lezen...
De prediker - Cor de Jong #boekperweek In deze roman volgen we de familie Van Willigen. Vader, moeder, vier kinderen. Best wel behoorlijk gereformeerd. In het eerste hoofdstuk voel je al tussen de regels door dat er iets bijzonders is gebeurd. Dat blijkt ook. In die bijzondere gebeurtenis speelt de nieuwe predikant, bijnaam De Prediker, een rol. Het verhaal is verteld vanuit een ik-figuur, Wouter, 8 jaar. Veel van Wouters observaties zijn raak, een aantal is wellicht te volwassen en niet geloofwaardig voor een 8-jarige.
De prediker zorgt voor heel wat wrijving, zowel in de gemeente als in fam. Van Willigen.
Er staan ook best humoristische stukjes in het boek. Voorbeeld (blz. 99): ‘’bij de plaatselijke supermarkt van Arie Met. Die werd zo genoemd omdat zijn vader, die eveneens Arie heette, jaren geleden bij een auto-ongeluk zijn beide benen verloren had en sindsdien Arie Zonder heette."
Het verhaal is aardig, alhoewel, wellicht een nieuwe variant in het spectrum ‘t Hart, Rijneveld, Treur, Haasnoot. Wel mist het verhaal diepgang. Ik vind lang niet alles even goed uitgewerkt. De Jong schrijft overigens wel fijn.
Mooi! Er is al heel veel geschreven over het opgroeien in een godsdienstig milieu, maar toch vond ik dit wel een aanvulling op vergelijkbare boeken rondom dit thema. Cor de Jong blikt liefdevol terug. Vanuit kind-perspectief geschreven waardoor er ruimte is voor de lezer om zelf in te vullen in hoeverre het realistisch is. Centraal staat 'het wonder' en dan vooral ook de zin 'Waarover je niet spreken kan, daarover kun je maar beter zwijgen'. Het boek bevat veel ambiguïteit en laat je nadenken. De omslag past precies bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Ik vind het trouwens boeiend om dit soort boeken (evenals Treur, Siebelink, enz) te leggen naast de ontzettend interessante essay/brochure 'Na de uittocht. Gereformeerd protestantisme in millenialromans' door Hidde Slotboom. Echt een aanrader om deze publicatie te lezen als je in dit soort literatuur geïnteresseerd bent.
Misschien wel een van de beste 1e hoofdstukken die ik ooit heb gelezen.
Helaas liep de rest van het boek langzaam leeg. Het kon niet meer aan dat hoofdstuk tippen. Een ballon gevuld met valse lucht. Jammer.
De schrijfstijl was kaal. Sec. Las vlot. Dat wel. Toch ben ik wel klaar met dat godgeneuzel uit de jaren 70. Had je maar niet aan een boek moeten beginnen dat ‘De prediker’ heet. Touché ik hier mezelf. Afijn, prima zon, zee, strand en we lezen charmantboek. Voor de rest weinig om het lijf.
Een mooi boek over een christelijke opvoeding. Het verhaal bevat serieuze, heftige en treurige gebeurtenissen, maar door het kinderlijke perspectief van de verteller blijft het luchtig. Het boek leest prettig weg door de fijne schrijfstijl. De christelijke, dorpse setting is erg herkenbaar. De anekdotes over personen uit het dorp (en vooral waar zij bijvoorbeeld hun bijnaam aan te danken hebben) zijn erg vermakelijk. Toch heerst er ook gedurende het hele verhaal een onheilspellende sfeer, waardoor je graag verder leest. Ik heb gelachen, stiekem gehuild en vind het al met al een goed boek.
Mooi geschreven, heldere taal, heel dichtbij het dagelijkse leven. Hoe ga je als gezin om met een bijzonder voorval? Hoe werkt het door als ouders het over principiële geloofszaken oneens zijn? De schrijver heeft integer geschreven over zijn gereformeerde routes. Grappige en herkenbare scènes, een inkijkje in gereformeerd gezin. Het voelt wel meer van voor mijn tijd dan mijn eigen gereformeerde herkomst. Geen 5 sterren omdat het boek me niet echt meetrok in het verhaal.
Mooi verhaal vanuit kinderogen van de verwikkelingen des levens in een gereformeerd gezin. Bepalend is het wonder waarin het broertje weer tot leven gewekt wordt door de dominee, de prediker. Zo zorgvuldig beschreven dat je (als kind die die hele wereld begrijpt) gewoon doorleest. Echt een klein pareltje.
Zeker geen vervelend boek om te lezen, maar niet mijn soort boek. (Hoewel ik niet weet welk soort boek wel mijn soort is) Een redelijk godsvruchtig boek. Wat mij betreft komt er geen vervolg.
interessante kijk in het leven van een protestants dorps gezinsleven in de jaren 80. las lekker weg en grappig beschreven vanuit het perspectief van een jong kind