Een tafel vol vlinders

by Tim Krabbé

En Bram was zijn zoon. Juist omdat hij het niet was - van je eigen zoon zou je verplicht zijn te houden, waardoor je altijd moest twijfelen of je het wel echt deed; van Bram hield hij omdat het Bram was.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Roman, School, Novels, Novella

89 pages, Hardcover

First published March 11, 2009

About the author

Tim Krabbé is de auteur van bestsellers als Het Gouden Ei, De Renner, De Grot en Marte Jacobs, die ook internationaal succesvol zijn. Verschillende van zijn boeken werden verfilmd.

Reviews

[Sarah ✨]

DNF @ 52%, helemaal niet interessant. Dit had mooier verwoord kunnen worden.

[Rogier · Rating 1 out of 5]

Een tafel vol vlinders gaat over een veelbelovend onderwerp waarmee je op een mooie manier persoonlijke conflicten in woorden kan vangen, maar helaas is het verpakt in de vorm van sentimenteel gezeur over kiezen en verliezen. Elke keer dat er weer iets symbolisch voorbij komt vliegen denk je bij jezelf: "wat kort door de bocht, kon dat niet subtieler?"

Is de deadline voor een boekenweekkado te strak om een verhaal goed uit te werken? Is de beschikbare ruimte in een novelle te klein om geloofwaardige karakters te bouwen en een compleet leven te beschrijven zonder dat het geforceerd compact en schematisch overkomt? En moet de schrijver dat dan ook gewoon niet proberen?

De tweede helft van Een tafel vol vlinders is een dagboek van een karikatuur van een onzekere puber die in sneltreinvaart van het ene cliché naar het andere springt omdat er op pagina 90 een eind aan moet komen.

[Emiel · Rating 2 out of 5]

Het verhaal begint met Fred, een man die idolaat geraakt is van Bram, het zoontje van een van zijn vriendinnen. Ongeveer alles wat hij denkt, staat in het teken van deze zoon, die niet eens zijn eigen kind is. Soms zeurt hij hier een beetje over door.

In het tweede deel van het boek komen we erachter dat deze aanbidding niet wederzijds is: Bram denkt amper aan Fred. Bram is een onzekere puber met gedachten die dan weer de ene kant, dan weer volledig de andere kant op schieten.

Het einde zag ik niet aankomen, ook al waren er in het eerste deel van het boek hints geweest, maar dat maakt het nog niet automatisch een goed einde. Vanuit het oogpunt van Bram gezien kwam het voor mij uit het niets.

Krabbé kan erg goed schrijven, en dat maakt dat het boek niet vervelend is om te lezen. Het is echter bij lange na niet zijn beste boek.

[Gijs]

ik heb een nieuwe waardering voor het woord 'confectie' gekregen

[Peter · Rating 3 out of 5]

Goed geschreven verhaal, dat verteld wordt vanuit twee ik-personen. Het eerste deel (vanuit vader Fred) is meer beschrijvend en relativerend, het tweede deel (vanuit zoon Bram) is puur en bevlogen en daardoor mooier om te lezen. Over impulsiviteit en grote keuzes maken die horen bij het volwassen worden. Grootste zwakte zit in het onbevredigende einde.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

Deze novelle uit 2009 is een van de betere boekenweekgeschenken. Het is het verhaal van Fred en zijn ‘geadopteerde’ zoon Bram, wiens echte vader door zelfdoding om het leven is gekomen toen Bram nog heel jong was. Het eerste deel wordt verteld vanuit het perspectief van Fred, het tweede deel vanuit Bram. Nicolien, de vrouw van Fred en de biologische moeder van Bram verbreekt de relatie, maar Fred blijft desondanks zijn rol als stiefvader spelen. Zowel Fred als Bram hebben een passie voor lezen en schrijven.
Bram maakt een grote reis naar Nieuw Zeeland en probeert daar zichzelf te ontdekken. Als hij in Nederland terugkomt, ontmoet hij de jonge Emma en er groeit een heftige wederzijdse verliefdheid. De reislust van Bram wijkt voor de liefde. Ze spreken al van trouwen, van eeuwigdurende liefde. Dan slaat het verhaal om van een idylle in een nachtmerrie. Bram ziet de liefde met Emma niet meer zitten en zegt dat hij niet meer van haar houdt. Emma hoeft hem nooit meer te zien. We volgen Bram die in zijn dagboek schrijft. Ik ben de zoon van Menno Bontje van wie ik niks weet, behalve dat hij de kracht had om te doen wat ik ga doen. Zijn moeder heeft het mezelf gezegd, breek met alles wat je dacht te zijn,

Hij zet een dramatische punt, waarmee het verhaal stopt. Wat mooi was, in de knop gebroken.

[Tessel · Rating 2 out of 5]

Boekenweekgeschenk 2009. Het begint heel mooi, met de liefde die een vader voor een zoon kan voelen. Het eindigt heel stom met de zelfmoord van de zoon in een soort opwelling, terwijl je er niets van snapt waarom hij zich zo opstelt tegenover het leven. Het is een beetje abrupt, alsof Krabbé dacht: o jee, een boekenweekgeschenk dus het moet nu af, huppa, dood dan maar.

[Reyer · Rating 2 out of 5]

Een tafel vol vlinders van Tim Krabbé begint met een interessante premisse: een jonge twintiger (Fred) blijft na het breken van zijn relatie met een oudere vrouw trouw aan zijn stiefzoon (Bram), van wie hij echter maar één kant kent. Bram leeft in gescheiden werelden en is slechts een deel van de tijd bij zijn stiefvader, met wie hij vaak op reis gaat. In het tweede deel splijt de schrijver Bram nog eens, wanneer een voorgenomen wereldreis vroegtijdig eindigt vanwege een gevonden liefde en de ambitie om te reizen voortleeft in een parallel gedachte-universum.

Waar Bram de ‘confectiewereld’ tracht te ontstijgen, blijft dit boekenweekgeschenk uit 2009 zelf steken in een reeks banaliteiten en sentimenten. Ik ging behoorlijk kapot aan Freds focus op Bram, die nauwelijks verder reikt dan ‘heeft-ie ’t nou al gedaan of niet?’ Zijn conclusies vallen vaak uit de lucht.

De Bram die in Freds auto stapte was geen jongen van negentien, maar een man van negentien – al zag je aan de ongebroken glans in zijn ogen dat hij nog steeds niet met een vrouw naar bed was geweest.

In zijn poging boven het maaiveld uit te steken komt Bram hopeloos verwaand over. Uiteindelijk kon ik me in geen van de personages inleven en was ik mijn interesse kwijt.

[Rogier · Rating 5 out of 5]

Een verrassend briljant boek. De eerste paar pagina's hebben iets pompeus. Een bijna arrogante, brutale schrijfstijl. Langzaam ontdek je echter de genialiteit en de idiote maar treffende passages. Een greep:

'Het regende, een dicht rag van fijne druppeltjes. Af en toe slurpte Fred het water uit zijn neusgootje. Het smaakte ziltig, Fred-achtig, als de luch uit een ballpoint waar je lang op hebt zitten kauwen.'

'Vind je het goed als ik jou gebruik om m'n leven even aan diggelen te gooien?'

[Erwin Nys · Rating 1 out of 5]

Wat een bak ellende.

[Jade Hoogendijk · Rating 4 out of 5]

Kort goed boekje

[Fantasylover · Rating 2 out of 5]

Dit boek heb ik voor Nederlands moeten lezen voor een boek opdracht. Als een grote fan van fantasie begon ik met tegenzin aan het boek. Toch heeft het me op het eind verrast! Het gaf me spanning die ik niet had verwacht. De schrijver heeft de titel mooi verwerkt in het verhaal, maar toch kom ik zinnen tegen die niet correct geformuleerd zijn. Dat stoort mij enorm en het hoort niet in een boek. Ik geef hem daarom 2 sterren, niet alleen vanwege de zinnen, maar ook vanwege een enorme tijd sprong in het begin waar de schrijver niet op terug komt.

[Mizumi · Rating 4 out of 5]

A story about a father-son relationship, without them actually being father and son. I really liked that theme, which came mostly to the surface in the first part, written from the father's point of view (Fred). The second part was Bram's point of view, the son, who is nineteen at that point and in love with Emma.
Actually, I liked Fred's half better; he was looking at Bram's life, comparing, hoping, and I believed he was sincere. It was refreshing to read about a father who cared so much for his son, even though they weren't biologically related, that he wanted to keep in touch even after breaking up with his mother. Bram himself annoyed me a bit, although that may have something to do with him being nineteen and in love. The theme sort of shifted away from the relationship with Fred. It was mentioned, but not as much as I was hoping for.
Nonetheless, I really enjoyed the writing style and the images presented in this book, mostly the title itself: the table of butterflies, with a butterfly flying away each second until none are left and your life ends.

[Stijn · Rating 4 out of 5]

mooi boekje, 90 bladzijden slechts, had van mij nog langer mogen duren. gevoelig.

Hugo borst heeft een tv-serie gemaakt, 'Over vaders en zonen'. Misschien was dit boekje wel zijn inspiratie, of andersom.

Het concept is eenvoudig en mooi: een chronologische beschrijving van twee generaties, de vader (Fred) en de zoon (Bram). Beide karakters zijn zo beschreven dat ik ze geloofde.

De vader is eigenlijk een stiefvader en de zoon een stiefzoon. Soms vergat ik dat even, omdat Fred in staat is om van zijn stiefzoon te houden en een hechte band weet op te bouwen. Als een echte goede vader.

[Grada (BoekenTrol) · Rating 5 out of 5]

http://www.bookcrossing.com/journal/8...

Very catching novel.
Two narrators in this book: a man that discusses his life, the son he has but that is not his, the women he meets, loves and leaves or is left by.
Then, somewhere half way, the son takes over. He also talks about the love of his life, his traveling, his despair. He loves Emma, but lets her go because he thinks he needs to go traveling again, do something else but get married and live with her.
And then, at the end, he takes his last butterfly and they fly away together.
Very impressive end, not expected it at all.

[Corné · Rating 5 out of 5]

Men vergeet nog wel eens: een goed boek moet je raken. Punt.
De rest is bijzaak. En 'Een tafel vol vlinders' weet mij zo te raken.

PS. Dat 'Een tafel vol vlinders' behoort tot één van de beste Boekenweekgeschenken is een feit, en een bijzaak.

[Lenny · Rating 5 out of 5]

Erg mooi! Jammer van de lelijke kaft.
Interresant: het reizen en schrijven daarover.
Vader/zoonrelatie
Eerste liefdes
Mooi beeld van een tafel vol vlinders als het leven.
De steen op de berg en het horloge dat de afstand ervan aangeeft.

[Charley]

Dit boek echt eindeloos opnieuw gelezen samen met een vriend die met ons mee op vakantie was. Tot aan het punt dat we het grotendeels uit ons hoofd kenden.... Waarschijnlijk ook alleen maar omdat er iemand in Ethiopië in zijn handen geklapt heeft.

[Rebecca Schaft · Rating 4 out of 5]

Oef. Heftig en inspirerend.

[Hermien · Rating 3 out of 5]

Wel boeiend geschreven maar het einde voelde onbevredigend.

[Dorien · Rating 3 out of 5]

Mijn eerste Tim Krabbé, als ik me goed herinner. Geen hoogstandje, wel makkelijk toegankelijk leesplezier (ondanks het negatieve einde).

[Cas · Rating 4 out of 5]

Kort en erg krachtig

[Matthieu Wegh · Rating 4 out of 5]

? Ik had niet zo hoge verwachtingen, maar had van Het gouden ei en Vertraging zeker genoten en had wel zin in een wielrenverhaal, wat dit boek dus niet was ;-)
🤔 Eigenlijk net als de andere 2 boeken zeker boeiend en heel prettig leesbaar. Het einde was voorspelbaar, maar dat was prima...
MW 26/7/23

[Sippy · Rating 1 out of 5]

Opgegeven na p13. Kon me niet boeien qua inhoud en schrijfstijl. Dus gestopt. Zonde van mijn tijd.

[Beate Bergman · Rating 2 out of 5]

Tekstueel mooi geschreven, maar ontzettend saai plot en karakters die je zo weer vergeet.

Verder onrealistisch, zo denkt een 19-jarige niet.

[Cappuccetto Rosso · Rating 1 out of 5]

Echt slecht geschreven

[Teddy · Rating 2 out of 5]

pretentieuze heteroseksuele nonsens

[Daisy · Rating 3 out of 5]

3.25 Ben niet zo fan van het taalgebruik, maar vond het leuk om zowel de blik van Fred als die van Bram te zien

[IsisJali · Rating 5 out of 5]

Ik heb legit zo hard gehuild bij het einde.

[Britt · Rating 4 out of 5]

Bijzonder boek, ook wel zielig.
Eerst wordt het geschreven vanuit Fred, de "stiefvader" en na ik denk één derde vanuit Bram, de zoon. Dat vond ik wel leuk gedaan en ook goed geschreven, hoe er twee perspectieven zijn als ze iets meemaken. Regelmatig wordt er met een soort metaforen of symbolisch gesproken, soms wat lastig of kort en soms ook mooi. Veel nagedacht over confectie. Ik verwachtte op een gegeven moment wel dat het zo zou eindigen, maar het las verder wel prettig weg door hoe het geschreven is. Het is een kort boek vanwege een boekenweekgeschenk (2009), misschien dat als er meer ruimte was er op sommige delen wat meer de tijd was genomen, maar zo negatief wat mensen hier schrijven, heb ik het niet ervaren. (3,5)