Καμιά φορά στο ζόρι ακόμα και η αυταπάτη μπορεί να χρησιμέψει σαν πρόχειρο σωσίβιο… Η δεκαοχτάχρονη Τούλα ξεκινά από ένα χωριό της Ηπείρου με ελπίδες και προσδοκίες. Όλα δείχνουν ότι ο ήλιος λάμπει επιτέλους για τη νέα γυναίκα. Ο έρωτάς της με τον Άγγελο, έναν υπέροχο νεαρό, είναι η καλύτερη υπόσχεση για το μέλλον.
Η μοίρα όμως, ζαρωμένη, γεμάτη ζήλια και κακία, στήνει καραούλι για να τσαλακώσει και να ξεσκίσει τα όνειρα της κοπέλας. Μόνο που… αυτή η ξεδοντιάρα μοίρα δεν έχει πάντα πολλές αντοχές. Όταν πρέπει να παλέψει με τη δύναμη της ζωής, μαζεύει τα κουρέλια της και κρύβεται στην πρώτη τρύπα που θα συναντήσει.
Έτσι η Τούλα αποφασίζει να πολεμήσει για να κρατηθεί όρθια, μάχεται για το μεγάλο όνειρό της και διεκδικεί το δικαίωμά της στη μητρότητα και την αγάπη...
Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν` ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους.
Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ` όνειρο ν` αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά!
Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν` αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ` αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να `χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν` αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.
Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου `κρυψε ποτέ τα μάτια και τ` αφτιά μου.
Δεν μπήκε καλα η αναγνωστική μου χρονιά. Της εχω τεραστια αγάπη και θα αγαοραζω παντα οτι και να γράψει, όμως ήρθε η ωρα να αποσυρθεί. Στα τελευταία της βιβλία βλέπουμε τη σκια του εαυτού της. Είναι καλυτέρα να σταματήσει και ο κοσμος να τη θυμάται όπως πρέπει
Ωραια ιστορια,γλυκια και απλη γραφη που σε συνεπαιρνει και σε συγκινει,ωστόσο λιγο προβλεψιμη πορεια και τελος(δεν με χαλασε ομως).Ενιωθα σαν να μου διηγείται την ιστορία η γιαγια μου παρα να την διαβαζω εγω η ιδια,και ετσι κυλησε ομορφα σαν παραμυθακι. Το συστηνω για κατι αναλαφρο.Σιγουρα θελω να διαβασω και αλλα βιβλια της
[...]Τον νου σου, κακομοίρα μου. Ποτέ δεν θα σου ξεφύγει κουβέντα για τα παλιά. Όσο καλός και πονετικός και να είναι αυτός ο άνθρωπος, όσο και να σε αγαπάει, κάποια συννεφάκια θα μαζευτούν στην ψυχή του. Μιλιά λοιπόν. [...]
Λατρεύω τις περιγραφές της κ. Παπαδάκη! Ο λυρισμός της πάντα μεταφέρει τις εικόνες εξαιρετικά! Πρόκειται για βιβλίο που κυλά εύκολα, όμως δε μπορώ να πω πως ήταν από τα αγαπημένα μου. Η ιστορία μου φάνηκε αρκετά συνηθισμένη. Δε μου μετέδωσε τον παλμό που έχουν άλλα βιβλία της. Επίσης, η ιστορία κυλούσε τόσο γρήγορα που πολλοί χαρακτήρες έμειναν ανολοκλήρωτοι. Γενικά δε το προτείνω
Πολύ επίπεδοι διάλογοι και χαρακτήρες καθώς μιλάνε όλοι με τον ίδιο γλυκανάλατο τρόπο που λίγο πλέον θυμίζει τον άλλοτε λυρικό τρόπο που έγραφε η ίδια συγγραφέας...
Τα λόγια είναι περιττά όταν μιλάμε για την γραφή αυτής της γυναίκας... Γράφει τόσο λυρικά ..Μπορεί για κάποιους τα βιβλία της να θεωρούνται γλυκαναλατα..Αλλα για μένα κάθε της βιβλίο είναι σαν ένα σενάριο...Οι διάλογοι της τόσο απλοί αλλά και τόσο οικείοι...Κάθε σελίδα έχει και κάτι να μας δώσει...Μικρά αποφθέγματα σοφίας...
Πάμε όμως να σας πω λίγα λόγια για το συγκεκριμένο βιβλίο..Η 17χρονη Τούλα είναι ένα κορίτσι που ζει σε ένα χωριό της Ηπείρου...Φεύγει από εκεί γεμάτη όνειρα και ελπίδες... Έρχεται στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή..Για ένα καλύτερο μέλλον...Στην Αθήνα γνωρίζει τον Άγγελο.. Ερωτεύονται και κάνουν όνειρα για μια κοινή ζωή....Μόνο που η μοίρα είχε διαφορετικά σχέδια για εκείνους...Άλλωστε δεν λένε όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει.... Η Τούλα πρέπει να παλέψει με όση δύναμη έχει,μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια της και προσπαθεί να συνεχίσει να ζει.... Αποφασίζει να πολεμήσεις για να μπορέσει να σταθεί όρθια και να διεκδικήσει το μεγάλο της όνειρο...Όμως η ζωή της θα είναι γεμάτη μυστικά....Δεν πρέπει να μάθει κανένας την αλήθεια... Θα μαθευτεί άραγε το μυστικό της;;Πως θα συνεχίσουν όλοι οι ήρωες τις ζωές τους μετά την αποκάλυψη;; Η αλήθεια είναι πως αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από τους φαν της συγγραφέως...
Μια συγκινητική ιστορία που μοιάζει τόσο αληθινή! Οι κακουχίες των ηρώων τόσες πολλές που κάποια στιγμή σε πιάνει αγανάκτηση! Λες ότι δεν είναι δυνατόν μερικοί άνθρωποι να μην μπορούν να χαρούν λιγάκι! Στο τέλος όμως η μεγάλη δικαίωση έρχεται. Η μοίρα ενώνει αναπάντεχα την μάνα και τα δυο της παιδιά και ένα νέο πιο αισιόδοξο μέλλον διαγράφεται στον ορίζοντα. Μια ιστορία που την διαβάζεις σε μια μέρα, συναισθήματα λύπης, θυμού αλλά και συγκίνησης εναλλάσσονται συνεχώς κατά την διάρκεια της ανάγνωσης. Η Αλκυόνη Παπαδάκη για άλλη μια φορά άγγιξε τις ψυχές μας.
Μια όμορφη αλλά λυπητερή ιστορία μάς διηγείται η συγγραφέας που πραγματεύεται τη μητρική αγάπη και την υιοθεσία. Μπορεί να μην εμπεριέχει πολλά λυρικά στοιχεία όμως έχει πάντα την ικανότητα να μας υπενθυμίζει πως οφείλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι για όσα θεωρούμε δεδομένα. Ευκολοδιαβαστο χωρίς να είναι ανάλαφρο.