Ποιήματα

by Χρίστος Λάσκαρης

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Εκείνο που θα μ' ευχαριστούσε σήμερα είναι να άκουγα
ένα ευτυχισμένο ποίημα:
δυο λόγια για το Μαστραβίνη που εμέθαγε,
το Νώντα Ντάναση.
Βαρέθηκα να λένε όλο για την κατάσταση,
για οργισμένους νέους
και την εποχή μας.
Πεθύμησε η ψυχή μου λίγο Τραπαλόγιαννη,
το Ντούλο το μουγγό
να δέρνει μες στη νύχτα τη γυναίκα του,
και το Γκλανγκλάν τον ψειριασμένο.

Περιεχόμενα
- Ο ευτυχισμένος καιρός πέρασε
Ταξιδεύεις ακόμα
Κυριακές με το θείο
Λυπημένη μουσική
Να υπάρχουν ακόμα
Εικόνα μακρινή
Νοσταλγία
Το φεγγάρι
Σκιά στο παράθυρο
Το ποτάμι
Πώς να παλέψει
Μαντένια
Αθωότητα
Χριστούγεννα 1969
Έπι τα Ίχνη
Αναβρύζεις και πάλι
Μεταμορφώσεις
Χειμωνιάτικα απογεύματα της Κυριακής
Η καμήλα
Χωρίς τίτλο
Ο ποταμός Πηνειός
Επαρχία
Εγκατάλειψη
Μνήμη
Φύρανε το ποτάμι
Μακριά
Συνηθίζεις
Αναπολούν τ' αγάλματα
Δύσκολοι καιροί
Αντίσταση
Παιδιά των ασανσέρ
Άνθρωποι της πόλης
Όλοι κοιμούνται
Ο νεκρός
Θα κατεβαίνεις σκάλες
Αστικά λεωφορεία
Να μη σ' αφήσουν ήσυχο
Εκείνη
Τον ολονύχτιο σπαραγμό
Ο κήπος
Ο φωταγωγός
Θέλω μονάχα
Αβέβαιη στιγμή του έρωτα
Θα μιλήσω γι' αυτούς
Ο βυθός
Θα με επισκεφτείς
Ανοίγω το παράθυρο
Ψάχνω να βρω
Περιορίσου
Αντί να ζω
Σκιά
Το ποίημα που δε γράφτηκε
- Να εμποδίζεις τις σκιές
Η συμφορά
Ερήμωση
Έρωτας
Ανάμεσα
Οι δυο λέξεις
Απ' το φεγγάρι
Ο άνεμος γυρεύοντας
Δε γράφονται τα ποήματα σ' ένα χαρτί
Εγκαρτέρηση
Κραυγές και ψίθυροι
Ο ξενιτεμένος
Τους ζωντανούς να λυπάσαι
Φαντάζεται πως έρχεται
Στου σταθμού την αίθουσα [...]
- Να τελειώνουμε
- Σύντομο βιογραφικό
- Τέλος του προγράμματος
- Δωμάτιο για έναν
- Απόγευμα προς βράδυ
- Ανέκδοτα ποιήματα

Genres: Poetry

270 pages, Paperback

Published July 1, 2022

About the author

Έλληνας ποιητής.
Γεννήθηκε στο Χάβαρι Ηλείας το 1931 και από μικρή ηλικία είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα. Σπούδασε και αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του δασκάλου. Εργάστηκε όλα τα χρόνια στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων του Δήμου Πατρών.
Το 2007 βραβεύτηκε με το διεθνές Βραβείο ποίησης Καβάφη από το Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής παράδοσης Μοχάμεντ Άλι του Καΐρου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, πολωνικά, ισπανικά και πορτογαλικά. Πέθανε την Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 στην Πάτρα σε ηλικία 77 ετών.

Reviews

[Γιώργος Τσιβελέκος]

Διαβάζοντας τα ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη ένιωσα το δέος της ποίησης που είχα νιώσει και όταν διάβαζα τα άπαντα του Λειβαδίτη και του Καρυωτάκη, οι οποίοι είναι οι πιο αγαπημένοι μου ποιητές. Επομένως, και ο Χρίστος Λάσκαρης ανήκει πλέον στην κορυφαία τριάδα, κατ' εμέ!
Τα ποιήματά του με άγγιξαν ανατριχιαστικά! Ποιήματα πολύ μικρής έκτασης ως επί των πλείστων, μα με πολύ μεγάλη βαρύτητα. Ποιήματα που αφορούν τη ζωή και τον θάνατο, με τον τελευταίο να επικρατεί περισσότερο είτε με τη μορφή της μοναξιάς, είτε του ματαιωμένου έρωτα, είτε των ψυχρών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, είτε των ποιημάτων που δε βρίσκουν ανταπόκριση και μοιάζει μάταιη όλη η επιχείρηση συγγραφής τους, είτε και με την αυτούσια μορφή του και τη συνειδητοποίηση πως ολόκληρη η ζωή είναι δανεική και πρόσκαιρη.
Ποιήματα με έντονη εικονοπλασία, αφού πολλές φορές ολόκληρα τα ποιήματα είναι εικόνες από τη ζωή του ποιητή που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη και του λένε όλα όσα επιθυμεί να πει ο ποιητής χωρίς να τα λέει ευθέως εκείνος.
Σε κάποια ποιήματα διέκρινα και τη δυσαρέσκεια του ποιητή για την αστικοποίηση που ξεκίνησε να συμβαίνει από τη δεκαετία του '50 και μετά και την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη φύση, πράγμα που είχε ως απόρροια, εκτός από την αλλαγή της αρχιτεκτονικής αισθητικής, την αποξένωση και την αλλαγή ακόμα και ολόκληρου του τρόπου ζωής των σύγχρονων ανθρώπων:
ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

Μεγάλωσα στους κήπους
μέσα σε κελαηδίσματα
στην απλωσιά των χωραφιών.
Κάτω από τ᾿ άστρα ξαπλωμένος, ονειρεύτηκα.

Μετά,
ήρθα εδώ:
σ᾿ αυτήν την πολυθόρυβη πολιτεία
με τους εμπορικούς δρόμους.

Έγινα ένας μικροαστός.
Πελάτης των λεωφορείων.

Η νοσταλγία, πάντως, είναι ένα συναίσθημα που επικρατεί καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Η νοσταλγία και η απαισιοδοξία, θα έλεγα. Μια απαισιοδοξία, όμως, αληθινή και όχι υπερβολική. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί πως σε πολλά ποιήματα οι αλήθειες που αποτυπώνονται είναι αφοπλιστικές:
ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος
ούτε δυστυχισμένος•
απλώς
μια επιφάνεια
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους θέλουν να έρθουν σε επαφή με την ποίηση!

[Γιώργος Γεωργόπουλος]

Ποίηση της παραίτησης. Χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Παρακολουθείς το χρονικό ενός “Ιβάν Ίλιτς” που αυτοδιαγνώσκεται από θανατικό. Όσο και να έχει τη γοητεία του αυτό, η ποίηση του Λάσκαρη παραμένει πολύ λίγη. Ακόμα και κάποια ποιήματα που έχεις την εντύπωση ότι έχουν κάτι καλό, εκτός ότι θάβονται μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, ήθελαν πολύ δουλειά ακόμη για να μπορούν να θεωρηθούν αξιόλογα. Δεν είναι ποίηση αυτή (κατά την άποψη μου). Είναι κάτι ανάμεσα σε απλή καταγραφή σκέψεων και εικόνων. Πολλά φεγγάρια, πολλά ποτάμια, πολλά κρεβάτια πολλά ερείπια. Επίσης ποιός ο λόγος να συμπεριληφθούν και τα ανέκδοτα σε αυτή την έκδοση; Είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τα προηγούμενα και δεν δίνουν κάτι λιγότερο ή περισσότερο. Με εξαίρεση το τελευταίο ποίημα. Γενικά μου έβγαλε μια μιζέρια, μια παραίτηση γέρου ανθρώπου. Αλλά μέχρι εκεί.

[Alexander]

Οι δύο λέξεις

Θ'αρχίσω με τη λέξη έρωτας
Και θα τελειώσω με τη λέξη χώμα.
Τις ενδιάμεσες, θαρρώ πως τις μαντεύεται.

Διαβάζοντας αυτά τα ποιήματα θυμήθηκα γιατί μ'αρέσει η ποίηση, γιατί καμιά φορά η ποιήση από το τόπο σου είναι τόσο διαφορετική από κάθε άλλη. Οι περιγραφές της πόλης, του χωριού, της ζωής όλα ήταν τόσο αληθινά. Ένα μπαλκόνι και ένα, δύο ανοιξιάτικα ηλιοβασιλέματα και τα ποιήματα γίνονται για λίγο αλήθεια. Μία απλή αλλά πανέμορφη ποιητική συλλογή για ένα ποίημα τη μέρα ή για ώρες με το βιβλίο στο χέρι.