Met veel moeite kan ik dit boek als psychologische thriller classificeren. Bij mij in de kast komt het onder Reisverhalen.
De plot lijkt na de algmene kennismaking nogal voorspelbaar.
Maar de schrijver laat de protagonisten onverwachte dingen doen en daarmee ontstaat een totaal ander verhaal.
Er zitten 3 grote delen in het verhaal, wat ook duidelijk vermeld wordt in het boek.
Deel 1 is de kennismaking, zowel met de hoofdpersonages als met de problematiek. Die is tweeërlei: het feit dat pelgrim Johan Ordelman verdacht wordt een moordenaar te zijn en dat hij betrokken was bij sommige zelfmoorden en verdachte verdwijningen.
En de hoofdlijn van het verhaal, ook het perspektief van waaruit bijna alles verteld wordt: psychiatrisch hulpverlener Bruno Mena Solano die zelf in psychische moeilijkheden zit maar ondertussen onpartijdig met Johan communiceert.
In deel twee gaat het dan bijna uitsluitend over de problemen van Bruno, onder meer door de dood van zijn moeder en de onverwerkte dood van zijn vrouw en ongeboren dochter.
Deel drie is dan de apotheose waarin Johan en Bruno mekaar weer ontmoeten. Bruno gaat zelf de bedevaart naar Compostella lopen. En dan vallen langzaam de puzzelstukjes in mekaar - we volgen Bruno die stap voor moeizame stap zijn illusies kwijtraakt en met de harde feiten geconfronteerd wordt. En de climax die totaal onverwacht als een slag in de solar plexus komt. Gevolgd door een "wat er na gebeurde..." stukje.
Blok 1 is gebouwd rond een gebeurtenis, blok 2 zet een aantal problemen in het leven van Bruno op een rijtje en blok 3 volgt de route die Bruno stapt op weg naar Compostella.
Alles vanuit het perspektief van Bruno, met een soms moeilijk ontwarbare mengeling van inbeelding en realiteit.
Er is al heel wat gepubliceerd over de bedevaart naar Compostella, maar bij mijn weten niet gelardeerd met een aantal lijken. De psychische verwikkelingen van Bruno en Johan lijken ook wel uniek gevonden. De verwijzing naar het bovennatuurlijke ligt dan weer wel voor de hand.
Eigenlijk verloopt het verhaal heel gezapig tot op het echte einde. Er gebeuren nare dingen zoals de dood van de moeder van Bruno maar het gaat toch vooral over de onmogelijkheid van Bruno om dat te verwerken. Alles loopt dan ook grotendeels zoals je als geroutineerd thrillerlezer verwacht en mag afleiden uit wat voorafging. Pas wanneer Johan het masker laat vallen en het boek overschakelt op harde aktie krijg je als lezer een schok wegens de totaal onverwachte plotwending. Niet uniek, wel onverwacht. En het laaste stukje volgt daaruit logisch voort maar dat had je als lezer toch ook niet eerder zien aankomen.
De meeste karakters blijven erg oppervlakkig, enkel wat echt nodig is voor het verhaal wordt uitgediept.
Bij de twee hoofdpersonen, en dan vooral bij Bruno wordt het karakter wel compleet geanlyseerd. Dat is letterlijk een compleet psychologisch profiel. Hun handelingen zijn daar een logisch gevolg van.
Er is een grote evolutie te merken bij beide hoofdpersonen. Bruno blijkt een psychiatrisch hulpverlener die vooral zelf hulp nodig heeft. Johan heeft dan weer alles onder controle en is een kordate, positieve wandelaar, altijd bereid om te helpen waar nodig. Waar Bruno lang nodig heeft om met zichzelf in het reine te komen en daar genoeg kracht uit te putten om een nieuwe en frisse start te nemen, valt Johan geleidelijk door de mand als narcist, egoïst en psychopaat.
De schrijver laat beide karakters interageren, Johan helpt Bruno om zich te herpakken, Bruno begint dan Johan meer en meer te doorzien. Dit is uiteindelijk de echte aanleiding tot de eindconfrontatie tussen de twee.
Het verhaal is geschreven door een Nederlander die zelf de Camino meermaals gelopen heeft. Johan is daarmee geweldig goed getroffen en komt heel natuurlijk over als Nederlander op bedevaart in Spanje.
Bruno daarentegen is Spanjaard en daar heeft Wim Bax toch meer problemen mee. Als groot-nederlander lees je daar vlot over maar eigenlijk ontbreekt het Spaanse element hier.
Daarentegen merk je dat de beschrijving van de route, het landschap, de herbergen, restaurants, de andere wandelaars en de sfeer in het algemeen buitengewoon getroffen is door een ervaringsdeskundige.
Los van de haast obligate spaanse woorden (die niet altijd verklaard worden) gebruikt Wim Bax hedendaagse typisch Noord-Nederlandse uitdrukkingen.
In deel 1 is er een beetje psychologische spanning onder meer of Bruno met Johan zal kunnen praten of niet. En de schuldvraag natuurlijk, is er een moord gebeurd. Als het zelfmoord blijkt te zijn valt de spanning grotendeels weg.
Dan is het eerder een heel gezapig verhaal dat de focus legt op het mogelijk bovennatuurlijke en vooral de demonen die Bruno zelf met zich meedraagt. cru gezegd, hij blijkt een zwakkeling te zijn die de gemakkelijkste weg kiest, maar dat blijkt toch onvoldoende om hem terug geestelijk en fysiek gezond aan het werk te krijgen.
Het grotendeels ontbreken van echte spanning is er de oorzaak van dat het voor mij eerder een reisverhaal is dan een thriller.
Ik heb veel bijgeleerd over de bedevaart naar Compostella, de feiten die vermeld worden maken het een soort reisgids.
Wim Bax slaagt er zelfs in om het lange tweede deel, dat toch vooral kan samengevat worden als navelstaarderij door Bruno, boeiend te houden. Verfilmen lijkt me niet zo makkelijk doordat een enorm groot deel van het verhaal zich enkel in het hoofd van Bruno afspeelt. Maar het is wel beeldend geschreven, met de focus op gedachten en een haast psychedelische mix van realiteit en waanbeelden.
Ondanks dat ik het geen echte thriller vind en dat dit soort einde me helemaal niet ligt, is het boek een aanrader wat de leesbaarheid betreft. Ik heb me nergens verveeld en ben altijd geboeid blijven lezen.