Een filmische roman over een old boys network dat onder druk komt te staan. De jonge onderzoeksjournaliste Kyra van Egmond schrijft een kritisch portret van het rechtse Tweede Kamerlid Xavier Wiegers. Daartoe wil ze ook zijn studievrienden interviewen, verenigd in de kleine maar nog altijd hechte jaarclub ‘Honey Ball’. Waar komen toch de reactionaire ideeën van de spraakmakende ‘backbencher’ vandaan, zoals over massa-immigratie en de bedreigde Nederlandse volksaard? Tot Kyra’s frustratie sluit de vriendenkring zich als een schelp voor haar nieuwsgierigheid. Tegelijk heerst er onder zijn vrienden wel degelijk onvrede over Wiegers’ politieke denkbeelden. Aan de vooravond van de veertigjarige jubileumviering van de jaarclub is het dan ook niet zozeer de vraag of de vriendschap schade gaat oplopen, maar hoe groot de averij zal zijn. De schaduw van een vriend is een roman over de kracht en de kwetsbaarheid van vriendschap, over morele dilemma’s die je pas herkent als ze onoplosbaar zijn geworden en over een strijdlustige jonge vrouw die het opneemt tegen een vijftal ‘old boys’.
Maarten Asscher is schrijver, jurist en directeur van de Athenaeum Boekhandel in Amsterdam Hij werkte verder als uitgever, kunstambtenaar, recensent en columnist o.a. voor Vrij Nederland en het tv-programma Buitenhof. Eerder publiceerde hij onder meer een roman Het uur en de dag (2005) en een boek over Nederland H2Olland. Op zoek naar de bronnen van Nederland (2009).
Maarten Asscher trained as a lawyer, then became a writer and a publisher before turning to bookselling as director of the Athenaeum Bookshop in Amsterdam. He has published a collection of poetry Night Fodder (2002), a novel called The Hour and the Day (2005) and a book about the Netherlands and its water H2Olland (2009). Five of his books have appeared in German translation. He also translates poetry and has contributed columns to various newspapers.
Te geconstrueerd, te plotgericht en tegelijkertijd te zeer gericht op het van alle kanten belichten van een vraagstuk. Had liever een essay gelezen. Nu tweede deel van hoek naar hoek gelezen.
Bijzonder matig boek, met als voordeel dat je na het lezen hiervan weer wat beter weet wat het verschil is tussen literatuur en lectuur. De liefhebbers van een overmate aan detail en uitleggerigheid zullen zich in dit boek zeker herkennen.
Wonderlijk boek. Ik vind de basis eigenlijk heel mooi. Hoe werken mannenvriendschappen, old boys networks, hoe ontstaan ze en hoe ontwikkelen ze zich, of doen ze dat helemaal niet en teren ze op oude afspraken en sentimenten. En als je het niet met elkaar eens bent spreek je elkaar dan daarop aan of bewaar je de goede vrede. Maar het is me totaal onduidelijk waarom dit in een rammelend plot gegoten moest worden. Slordig en ongeloofwaardig. temeer omdat het boek ook nog eens een open einde heeft, dus het plot wordt ook nog eens helemaal niet ingelost. En toch leest het fijn en worden er mooie dingen gezegd.
Alweer zo’n lekker lezend boek. Een interessante vraag: is een ‘oude’ vriendschap er tegen bestand als een van de vrienden rechts-extremistische standpunten verkondigt? Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vijf hoofdpersonen. Soms mooi beschreven, vaak wat oppervlakkig, en ook wel (soms leuk) clichématig. Enkele ontwikkelingen in het verhaal zijn nogal ongeloofwaardig, heel toevallig, maar ja, dat mag soms wel in een roman.
Belegen poging een corporaal old boys network in een diverser daglicht te stellen lijdt - o, ironie - onder Asscher's eigen impliciete genderbias en was sterker uit de verf gekomen als de inspiratieverantwoording achteraf als voorwoord of inleiding was opgenomen waardoor de (opzettelijk?) al te nadrukkelijke connotatie met de ons welbekende FvD-politicus getemperd had kunnen worden.
Leest makkelijk weg, maar verder een boek dat in de niet-zo-sterk-categorie valt. De karakters in het boek roepen enkel irritatie op, het verhaal biedt geen nieuwe inzichten en is gewoonweg niet interessant. Daarnaast zijn de karakters eendimensionaal, gaan ze geen moment de diepte in en heb je geen idee wat ze drijft. Samenvattend, een heel teleurstellend boek.
Enorm matig verhaal, met bijzonder irritante pogingen om de Nederlandse politieke situatie te willen beschrijven zonder de exacte namen te willen noemen (bv. dhr Kelder wordt dhr Zolder). Verder erg complot gericht en negatief over studievriendengroepjes
Pakkend verhaal over een extreem rechtse politicus en zijn vier jaarclub vrienden . De karakters van de mannen en hun vriendschap worden mooi uitgewerkt echter het slot is zeer teleurstellend
Een oude vriendschap komt onder spanning te staan als een van de vrienden radicaal rechtsaf slaat.De vraag is onder welke omstandigheden houdt vriendschap stand?
Al tijdens het lezen, is er iets met het boek. Ik kan er de vinger niet opleggen. Het is totaal niet slecht geschreven. Het doorelkaar halen van tijdsvormen is wat storend maar niet het probleem. Wat dan? Als ik het boek uit heb, blijf ik met een gevoel van leegte achter. Wat heb ik nou eigenlijk gelezen? Ik bedoel, de woorden, de inhoud, ik snap ze. Maar verder? En opeens weet ik het. Het is de leegheid van de hoofdpersonen. Veel gepraat, veel woorden, weinig inhoud. Weinig zelfinzicht. En dat gecombineerd met de volle taal en het zelfinzicht van de jongeren. Een verontrustend herkenbaar boek.
De Griekse toneelschrijver Menander zei dat iemand al gelukkig zou zijn wanneer hij zelfs maar de schaduw van een vriend zou leren kennen. Dat vriendschap daarom onverwacht uit de hand kan lopen maakt deze roman helder: Een groep welgestelde zestigers, elkaar kennend nog van hun studietijd, valt uit elkaar als de rechtse meningen van 1 van ze, een rechtse Tweede Kamerlid, steeds extremer worden. Dit thema is actueler dan ooit. Zo actueel, dat ik weerstand voelde om dit boek te lezen. Verrassend is de ontdekking dat Asscher zich liet inspireren juist door een waargebeurd verhaal over een studentenjaarclub uit… 1913.
De roman is klassiek opgezet en vlot geschreven. Je ziet het voor je: Dit zou een Netflix serie kunnen zijn! Jammer dat de verschillende karakters voor mij onvoldoende tot leven komen en het uiteenvallen van de vriendengroep met een minder grote knal eindigt dan verwacht.
De humor van Maarten Asscher maakt dit boek vermakelijk: Het rechtse Tweede Kamerlid heet Xavier Wiegers, wat als een verwijzing klinkt naar de bekende Thierry of juist naar Wilders. Hilarisch is ook de beschrijving van de journalist Gert Zolder: ‘Een ijdele flapdrol met bretels, die altijd vier vragen tegelijk stelde en vervolgens elk antwoord om de paar worden onderbrak’. Enig!
P.S. Het non-fictie werk van Maarten Asscher is nog veel beter! Van harte aanbevolen!