What do you think?
Rate this book
Verslaafd aan liefde: de weg naar zelfacceptatie en geluk in relaties
In de spirituele bestseller Verslaafd aan liefde laat Jan Geurtz zien dat onze zoektocht naar liefde en erkenning voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. Die proberen we te compenseren met onze zoektocht naar waardering van anderen. Maar dat werkt averechts: het maakt ons juist onzekerder en dus steeds afhankelijker. Zo ontstaat er een verslaving aan liefde, erkenning en de veiligheid van een relatie.
Op inspirerende wijze laat Geurtz in Verslaafd aan liefde zien hoe we onze behoeftigheid aan liefde en erkenning kunnen veranderen in onvoorwaardelijk en duurzaam geluk – voor iedereen die bekneld zit in een liefdesrelatie, of in het gemis eraan.
Op inspirerende wijze laat Geurtz in Verslaafd aan liefde zien hoe we onze behoeftigheid aan liefde en erkenning kunnen veranderen in onvoorwaardelijk en duurzaam geluk – voor iedereen die bekneld zit in een liefdesrelatie, of in het gemis eraan.
232 pages, Paperback
First published January 1, 2009
542 people are currently reading
3334 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 214 reviews
July 4, 2017
Voordat ik aan mijn wereldreis begon vroeg ik aan heel veel mensen op social media wat het boek was dat hun leven had veranderd. Het boek ‘Verslaafd aan liefde’ kwam vrij vaak naar voren.
Een maand later reed ik door de landschappen van Nieuw-Zeeland en ja hoor: een boek vol met eye-openers. Ik las tijdens mijn reis drie boeken van Jan Geurtz en ging, in Nederland, naar een lezing van hem.
Daar zat Jan tegenover al die mensen (hoofdzakelijk vrouwen) die waren gekomen om naar hem te luisteren. Al snel hoorde en voelde je dat Jan inderdaad een man is die zichzelf kent. Jan is geen macho of een bijdehandje. Jan is echt. Soms valt hij even een tijd stil. Dat is niet vervelend, want Jan is zelfbewust. Hij is zich bewust van zijn denken. En hoe bewuster je bent van wat jouw soms ‘rare brein’ allemaal doet, hoe beter je bent in de liefde. En dat wilden we nou juist van hem leren.
Twee grootste lessen uit het boek
1. Het negatieve geloof en de lagen die dan volgen: basisregels, patronen in denken en een imago.
We worden geboren als kinderen die nog geen negatief geloof hebben. We reageren vanuit onze natuurlijke staat. Als we verdrietig zijn huilen we en als we vrolijk zijn lachen we. We zijn ons er niet bewust van als kinderen maar we doen het wel. We zijn puur.
Bij deze een voorbeeld. Geert is 4 jaar, zijn ouders hebben het vaak druk met werk en als hij huilt geven ze hem het gevoel dat hij moet stoppen. Huilen wordt totaal niet gewaardeerd en de kop in gedrukt bij Geert. ‘Huilen mag niet en is voor slappe mensen’ is wat Geert onbewust leert van zijn ouders.
Hieruit ontstaat het negatieve geloof en een zelfafwijzing: ‘ik ben slap’.
Ophouden met zelfafwijzing is die donkere bril afzetten en beginnen met kijken naar en erkennen van wie je werkelijk bent.
— Jan Geurtz
De basisregel die Geert leert is: ‘ik mag niet huilen’.
Hier omheen maakt Geert later allemaal gedrags -en denkpatronen die ervoor zorgen dat hij vooral niet laat zien dat hij verdrietig is. Hij druk zijn verdriet steeds weg bij anderen om zijn negatieve geloof te bedekken. Om het nog beter te bedekken heeft Geert op zijn 17de fitness ontdekt. Het geeft hem een gevoel van macht door de stoffen die het vrijmaakt en het uiterlijk wat hij ervan krijgt.
Daar omheen creëert Geert een imago. Dit is hoe je wil dat anderen je zien. Als Geert 18 is zet hij allemaal foto’s op Instagram van zijn gespierde en getrainde lijf. Want kijk maar, Geert is niet slap, hij is heel “sterk”.
2. Versmelting en dissociatie.
Dit zijn twee nieuwe termen die we op reis vaak gebruikte na het lezen van dit boek. Je ergeren aan iemand omdat je zelf eigenlijk ook zo bent (versmelting) of omdat je heel bewust niet zo wil zijn (dissociatie). Volgens Jan is dissociatie de grootste motor achter alle mentale en emotionele ellende.
Dissociatie zegt altijd iets over jou. Stel ik zie een man met extreem veel overgewicht en ik erger me hier aan. Ik snap niet dat hij het zo ver heeft laten komen. Dit is al een vooroordeel want misschien kan hij er niks aan doen. Ik zou het van mezelf nooit accepteren als ik er zo uit zou zien en de dissociatie is begonnen.
Uiteindelijk gaat het om het zien en het laten gaan, maar het vooral accepteren. ‘Geeft niks, mag best, laat mij maar even’ helpt je bijvoorbeeld om je verzet tegen de pijn los te laten. ‘Ik mag dit voelen, ik ben mijn gevoel niet’ helpt je op te houden met het veroordelen van jezelf.
Dit sluit weer aan op het boek ‘Moeiteloos JeZelf zijn’ van Vera Helleman. Uit dit boek leerde ik o.a. dat wij niet onze gedachten en gevoelens zijn, we zijn de observators. Jouw lijf, gedachten en gevoelen zijn een geweldig feed-back mechanisme. Ze sturen jou berichten en status updates. Jouw taak is om er aandachtig naar te luisteren. Ook Jan schrijft dit.
Mijn top vijf markeringen
1. In werkelijkheid betekent ‘investeren in de relatie’ doorgaans jezelf verloochenen, bedreigende aspecten van je persoonlijkheid amputeren, onecht gedrag in stand houden, en dat alles om maar niet met je behoeftige zelf geconfronteerd te worden, alles om maar niet de angst voor afwijzing te voelen, alles om maar niet de bedekking kwijt te raken van het geloof dat je waardeloos bent of niet goed genoeg.
2. ik ben waardeloos ik ben stom ik ben slap ik ben zwak ik ben slecht ik ben een egoïst ik ben onbetekenend ik ben gewoontjes ik ben niet goed genoeg ik ben een mislukking ik ben een loser ik ben onopvallend ik ben middelmatig ik ben laf ik ben lui ik ben niks ik ben raar ik ben lelijk ik ben minder ik mag er niet zijn ik doe er niet toe ik hoor er niet bij ik ben tot last
3. Nog een voorbeeld: op basis van het negatieve geloof ‘Ik ben waardeloos, ik doe er niet toe’ kan in de tweede laag een regel ontstaan die zegt: ‘je moet je nuttig maken’, waarop in de derde laag het patroon kan ontstaan dat weleens ‘helpaholic’ wordt genoemd. Mensen met dit patroon moeten altijd klaarstaan voor een ander en hebben een sterke behoefte om nodig te zijn en onmisbaar. Je ziet hier overigens een schijnbare overeenkomst met altruïsme, hetgeen een natuurlijke eigenschap is. Maar het verschil is levensgroot: een helpaholic kan geen nee zeggen, een altruïst kan dat wel. Altruïsme vloeit voort uit natuurlijke eigenwaarde, een helpaholic probeert met zijn behulpzaamheid zijn kunstmatige eigenwaarde op peil te houden. De helpaholic is dus eigenlijk vooral voor zichzelf bezig en sluit zich vaak zelfs af voor de dankbaarheid van anderen. Het uiteindelijke effect van al zijn hulpacties is een gevoel van leegheid en waardeloosheid, van niet erkend worden, van er niet toe doen.
4. In het algemeen geldt: als je je ergert aan iemands gedrag is dat óf omdat je zelf onbewust ook zo bent (versmelting), óf omdat je zelf heel bewust niet zo wilt zijn (dissociatie). Dissociatie is kortom de motor achter alle mentale en emotionele ellende in ons leven.
5. Het is eigenlijk heel simpel: zolang je niet in staat bent om zélf je diepste gevoelens van onvolkomenheid en behoeftigheid te integreren in je spirituele groei, zul je jezelf telkens weer afhankelijk maken van anderen om die behoeftigheid te vullen, en daarmee die fundamentele misvatting van behoeftigheid in stand houden en vergroten. Iederéén doet het. Als je wat langer en beter kijkt, zie je dat de meest succesvolle zakenman zich eenzaam voelt op zijn hotelkamer en verslaafd is aan call girls. Dan blijkt de beeldschone en gevierde actrice zich altijd onzeker en lelijk te voelen en de ene relatie na de andere te verslijten. Dan blijken achter die mooie en dure gevels in Amsterdam-Zuid relaties te wonen vol openlijke of bedekte beknelling en verwijt. Dan blijkt de wereld vol veilige schuilers en succesvolle vluchters. Dan zie je dat veel ‘goede relaties’ voornamelijk gericht zijn op het bewaren van een bedrieglijk gevoel van veiligheid en geborgenheid. Dan zie je dat een volgeplande vrijgezellenagenda met leuke activiteiten met vrienden, boeiende theatervoorstellingen en creatieve hobby’s één grote vlucht is voor de angst om met jezelf alleen te zijn. Kortom, dan zie je dat het grote geluk dat doorgaans met liefde en erkenning geassocieerd wordt, bijna altijd óf een lonkend toekomstbeeld is waar we naar smachten, óf een kortstondige heerlijke ervaring die inmiddels al weer verwaterd is in de sleur van de vaste relatie, of een pijnlijke herinnering die we proberen kwijt te raken met de hoop op een nieuwe aflevering van het grote geluk. Misschien klinkt dit je toch wat somber en zwartgallig in de oren? Dat snap ik, en ik wil niet ontkennen dat er in je leven ook geluk voorkomt, dat je misschien zelfs best een leuk leven hebt. Prima, niks mis mee, gefeliciteerd! Maar is het echt in overeenstemming met je hoogste opvattingen over geluk?
Kijk voor meer boekreviews op mijn YouTube kanaal: http://www.youtube.com/growthinkers
Een maand later reed ik door de landschappen van Nieuw-Zeeland en ja hoor: een boek vol met eye-openers. Ik las tijdens mijn reis drie boeken van Jan Geurtz en ging, in Nederland, naar een lezing van hem.
Daar zat Jan tegenover al die mensen (hoofdzakelijk vrouwen) die waren gekomen om naar hem te luisteren. Al snel hoorde en voelde je dat Jan inderdaad een man is die zichzelf kent. Jan is geen macho of een bijdehandje. Jan is echt. Soms valt hij even een tijd stil. Dat is niet vervelend, want Jan is zelfbewust. Hij is zich bewust van zijn denken. En hoe bewuster je bent van wat jouw soms ‘rare brein’ allemaal doet, hoe beter je bent in de liefde. En dat wilden we nou juist van hem leren.
Twee grootste lessen uit het boek
1. Het negatieve geloof en de lagen die dan volgen: basisregels, patronen in denken en een imago.
We worden geboren als kinderen die nog geen negatief geloof hebben. We reageren vanuit onze natuurlijke staat. Als we verdrietig zijn huilen we en als we vrolijk zijn lachen we. We zijn ons er niet bewust van als kinderen maar we doen het wel. We zijn puur.
Bij deze een voorbeeld. Geert is 4 jaar, zijn ouders hebben het vaak druk met werk en als hij huilt geven ze hem het gevoel dat hij moet stoppen. Huilen wordt totaal niet gewaardeerd en de kop in gedrukt bij Geert. ‘Huilen mag niet en is voor slappe mensen’ is wat Geert onbewust leert van zijn ouders.
Hieruit ontstaat het negatieve geloof en een zelfafwijzing: ‘ik ben slap’.
Ophouden met zelfafwijzing is die donkere bril afzetten en beginnen met kijken naar en erkennen van wie je werkelijk bent.
— Jan Geurtz
De basisregel die Geert leert is: ‘ik mag niet huilen’.
Hier omheen maakt Geert later allemaal gedrags -en denkpatronen die ervoor zorgen dat hij vooral niet laat zien dat hij verdrietig is. Hij druk zijn verdriet steeds weg bij anderen om zijn negatieve geloof te bedekken. Om het nog beter te bedekken heeft Geert op zijn 17de fitness ontdekt. Het geeft hem een gevoel van macht door de stoffen die het vrijmaakt en het uiterlijk wat hij ervan krijgt.
Daar omheen creëert Geert een imago. Dit is hoe je wil dat anderen je zien. Als Geert 18 is zet hij allemaal foto’s op Instagram van zijn gespierde en getrainde lijf. Want kijk maar, Geert is niet slap, hij is heel “sterk”.
2. Versmelting en dissociatie.
Dit zijn twee nieuwe termen die we op reis vaak gebruikte na het lezen van dit boek. Je ergeren aan iemand omdat je zelf eigenlijk ook zo bent (versmelting) of omdat je heel bewust niet zo wil zijn (dissociatie). Volgens Jan is dissociatie de grootste motor achter alle mentale en emotionele ellende.
Dissociatie zegt altijd iets over jou. Stel ik zie een man met extreem veel overgewicht en ik erger me hier aan. Ik snap niet dat hij het zo ver heeft laten komen. Dit is al een vooroordeel want misschien kan hij er niks aan doen. Ik zou het van mezelf nooit accepteren als ik er zo uit zou zien en de dissociatie is begonnen.
Uiteindelijk gaat het om het zien en het laten gaan, maar het vooral accepteren. ‘Geeft niks, mag best, laat mij maar even’ helpt je bijvoorbeeld om je verzet tegen de pijn los te laten. ‘Ik mag dit voelen, ik ben mijn gevoel niet’ helpt je op te houden met het veroordelen van jezelf.
Dit sluit weer aan op het boek ‘Moeiteloos JeZelf zijn’ van Vera Helleman. Uit dit boek leerde ik o.a. dat wij niet onze gedachten en gevoelens zijn, we zijn de observators. Jouw lijf, gedachten en gevoelen zijn een geweldig feed-back mechanisme. Ze sturen jou berichten en status updates. Jouw taak is om er aandachtig naar te luisteren. Ook Jan schrijft dit.
Mijn top vijf markeringen
1. In werkelijkheid betekent ‘investeren in de relatie’ doorgaans jezelf verloochenen, bedreigende aspecten van je persoonlijkheid amputeren, onecht gedrag in stand houden, en dat alles om maar niet met je behoeftige zelf geconfronteerd te worden, alles om maar niet de angst voor afwijzing te voelen, alles om maar niet de bedekking kwijt te raken van het geloof dat je waardeloos bent of niet goed genoeg.
2. ik ben waardeloos ik ben stom ik ben slap ik ben zwak ik ben slecht ik ben een egoïst ik ben onbetekenend ik ben gewoontjes ik ben niet goed genoeg ik ben een mislukking ik ben een loser ik ben onopvallend ik ben middelmatig ik ben laf ik ben lui ik ben niks ik ben raar ik ben lelijk ik ben minder ik mag er niet zijn ik doe er niet toe ik hoor er niet bij ik ben tot last
3. Nog een voorbeeld: op basis van het negatieve geloof ‘Ik ben waardeloos, ik doe er niet toe’ kan in de tweede laag een regel ontstaan die zegt: ‘je moet je nuttig maken’, waarop in de derde laag het patroon kan ontstaan dat weleens ‘helpaholic’ wordt genoemd. Mensen met dit patroon moeten altijd klaarstaan voor een ander en hebben een sterke behoefte om nodig te zijn en onmisbaar. Je ziet hier overigens een schijnbare overeenkomst met altruïsme, hetgeen een natuurlijke eigenschap is. Maar het verschil is levensgroot: een helpaholic kan geen nee zeggen, een altruïst kan dat wel. Altruïsme vloeit voort uit natuurlijke eigenwaarde, een helpaholic probeert met zijn behulpzaamheid zijn kunstmatige eigenwaarde op peil te houden. De helpaholic is dus eigenlijk vooral voor zichzelf bezig en sluit zich vaak zelfs af voor de dankbaarheid van anderen. Het uiteindelijke effect van al zijn hulpacties is een gevoel van leegheid en waardeloosheid, van niet erkend worden, van er niet toe doen.
4. In het algemeen geldt: als je je ergert aan iemands gedrag is dat óf omdat je zelf onbewust ook zo bent (versmelting), óf omdat je zelf heel bewust niet zo wilt zijn (dissociatie). Dissociatie is kortom de motor achter alle mentale en emotionele ellende in ons leven.
5. Het is eigenlijk heel simpel: zolang je niet in staat bent om zélf je diepste gevoelens van onvolkomenheid en behoeftigheid te integreren in je spirituele groei, zul je jezelf telkens weer afhankelijk maken van anderen om die behoeftigheid te vullen, en daarmee die fundamentele misvatting van behoeftigheid in stand houden en vergroten. Iederéén doet het. Als je wat langer en beter kijkt, zie je dat de meest succesvolle zakenman zich eenzaam voelt op zijn hotelkamer en verslaafd is aan call girls. Dan blijkt de beeldschone en gevierde actrice zich altijd onzeker en lelijk te voelen en de ene relatie na de andere te verslijten. Dan blijken achter die mooie en dure gevels in Amsterdam-Zuid relaties te wonen vol openlijke of bedekte beknelling en verwijt. Dan blijkt de wereld vol veilige schuilers en succesvolle vluchters. Dan zie je dat veel ‘goede relaties’ voornamelijk gericht zijn op het bewaren van een bedrieglijk gevoel van veiligheid en geborgenheid. Dan zie je dat een volgeplande vrijgezellenagenda met leuke activiteiten met vrienden, boeiende theatervoorstellingen en creatieve hobby’s één grote vlucht is voor de angst om met jezelf alleen te zijn. Kortom, dan zie je dat het grote geluk dat doorgaans met liefde en erkenning geassocieerd wordt, bijna altijd óf een lonkend toekomstbeeld is waar we naar smachten, óf een kortstondige heerlijke ervaring die inmiddels al weer verwaterd is in de sleur van de vaste relatie, of een pijnlijke herinnering die we proberen kwijt te raken met de hoop op een nieuwe aflevering van het grote geluk. Misschien klinkt dit je toch wat somber en zwartgallig in de oren? Dat snap ik, en ik wil niet ontkennen dat er in je leven ook geluk voorkomt, dat je misschien zelfs best een leuk leven hebt. Prima, niks mis mee, gefeliciteerd! Maar is het echt in overeenstemming met je hoogste opvattingen over geluk?
Kijk voor meer boekreviews op mijn YouTube kanaal: http://www.youtube.com/growthinkers
April 6, 2022
Ik vond dit boek niet goed genoeg, maar dat zal wel weer projectie zijn.
April 1, 2018
***1/2
Laat je geluk niet afhangen van een ander, betoogt Jan Geurtz in dit boek. Velen zoeken levenslang de liefde en waardering van anderen om een fundamenteel gevoel van ontoereikendheid en zelfafwijzing te bedekken. De liefdesrelatie is dan het ultieme doel. Beide geliefden zijn van elkaar afhankelijk om onzekerheden en angsten te stillen. Ze eisen onvoorwaardelijke trouw en sluiten zichzelf op in een beklemmende kooi van wederzijdse verwachtingen.
Geurtz spoort de lezers aan om zich van dit relatiedenken te bevrijden en een ‘spiritueel’ pad te kiezen. Ontdek dat je 'volmaakt' bent in jezelf, zodat je vanuit die krachtige positie volop liefde kunt geven, niet vanuit afhankelijkheid, maar vanuit overvloed. Hij wijst op meditatie als een beproefde methode om helderheid te creëren in de constructie van patronen en trucjes om ons zelfbeeld in stand te houden: het ego. Ook spoort hij mensen aan een ‘spirituele liefdesrelatie’ te beginnen, waarin beide partners de volledige verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gevoelens.
Geurtz is een bekwaam popularisator. Hij werkt met bestaande inzichten uit de (boeddhistische) psychologie en brengt die aansprekend bij elkaar. In de praktijk blijkt dit voor veel mensen een verhelderend, herkenbaar en therapeutisch boek te zijn. Ik kan me goed voorstellen waarom; het bracht ook mij nieuwe inspiratie.
Het boek heeft ook nadelen. Het ‘goeroe-gehalte’ stoorde me: te simplistisch in de diagnose, te eenzijdig in de oplossing, een gebrek aan onderbouwing vanuit research en simpelweg te veel uitroeptekens. Regelmatig hoor je de betweterige toon van de man die de waarheid in pacht meent te hebben. (‘Echt, het is mogelijk, en ik ga je nu met plezier vertellen hoe je dat kunt realiseren.’)
Wat ook ongelukkig uitpakt, is dat de auteur voortdurend schrijft over (het nogal ronkend klinkende) ‘realiseren van je volmaakte natuurlijke staat’, terwijl de toelichting daarop pas volgt in hoofdstuk 18 - en bovendien niet heel overtuigend. Onder boeddhisten is die volmaakte natuurlijke staat overigens een betwiste leerstelling. Geurtz staat in de dzogchen-traditie van het Tibetaanse boeddhisme en lijkt geen ruimte te bieden voor andere interpretaties.
De auteur verantwoordt zijn inspiratiebronnen netjes. Dan blijkt wel dat hij zich baseert op toch enigszins bedenkelijke figuren. Zo loopt hij weg met zelfhulpgoeroe Byron Katie (die met veel commercieel succes een uiterst simplistische panacee uitvent) en de mystieke filosoof Ken Wilber (die een soort Hegeliaanse totaaltheorie van het universum propageert).
Wie een oogje kan dichtknijpen voor enkele eigenaardig- en eenzijdigheden, kan in dit boek veel waardevolle stof tot nadenken aantreffen.
Laat je geluk niet afhangen van een ander, betoogt Jan Geurtz in dit boek. Velen zoeken levenslang de liefde en waardering van anderen om een fundamenteel gevoel van ontoereikendheid en zelfafwijzing te bedekken. De liefdesrelatie is dan het ultieme doel. Beide geliefden zijn van elkaar afhankelijk om onzekerheden en angsten te stillen. Ze eisen onvoorwaardelijke trouw en sluiten zichzelf op in een beklemmende kooi van wederzijdse verwachtingen.
Geurtz spoort de lezers aan om zich van dit relatiedenken te bevrijden en een ‘spiritueel’ pad te kiezen. Ontdek dat je 'volmaakt' bent in jezelf, zodat je vanuit die krachtige positie volop liefde kunt geven, niet vanuit afhankelijkheid, maar vanuit overvloed. Hij wijst op meditatie als een beproefde methode om helderheid te creëren in de constructie van patronen en trucjes om ons zelfbeeld in stand te houden: het ego. Ook spoort hij mensen aan een ‘spirituele liefdesrelatie’ te beginnen, waarin beide partners de volledige verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gevoelens.
Geurtz is een bekwaam popularisator. Hij werkt met bestaande inzichten uit de (boeddhistische) psychologie en brengt die aansprekend bij elkaar. In de praktijk blijkt dit voor veel mensen een verhelderend, herkenbaar en therapeutisch boek te zijn. Ik kan me goed voorstellen waarom; het bracht ook mij nieuwe inspiratie.
Het boek heeft ook nadelen. Het ‘goeroe-gehalte’ stoorde me: te simplistisch in de diagnose, te eenzijdig in de oplossing, een gebrek aan onderbouwing vanuit research en simpelweg te veel uitroeptekens. Regelmatig hoor je de betweterige toon van de man die de waarheid in pacht meent te hebben. (‘Echt, het is mogelijk, en ik ga je nu met plezier vertellen hoe je dat kunt realiseren.’)
Wat ook ongelukkig uitpakt, is dat de auteur voortdurend schrijft over (het nogal ronkend klinkende) ‘realiseren van je volmaakte natuurlijke staat’, terwijl de toelichting daarop pas volgt in hoofdstuk 18 - en bovendien niet heel overtuigend. Onder boeddhisten is die volmaakte natuurlijke staat overigens een betwiste leerstelling. Geurtz staat in de dzogchen-traditie van het Tibetaanse boeddhisme en lijkt geen ruimte te bieden voor andere interpretaties.
De auteur verantwoordt zijn inspiratiebronnen netjes. Dan blijkt wel dat hij zich baseert op toch enigszins bedenkelijke figuren. Zo loopt hij weg met zelfhulpgoeroe Byron Katie (die met veel commercieel succes een uiterst simplistische panacee uitvent) en de mystieke filosoof Ken Wilber (die een soort Hegeliaanse totaaltheorie van het universum propageert).
Wie een oogje kan dichtknijpen voor enkele eigenaardig- en eenzijdigheden, kan in dit boek veel waardevolle stof tot nadenken aantreffen.
February 7, 2023
Ik zou het boek 2.5 sterren geven, omdat ik vind dat er zeker aan de helft behulpzame tips en goede ideeën worden gegeven en de andere helft bepaalde ideeën en opvattingen naar mijn mening twijfelachtig en misschien zelfs niet helpvol zijn:
Goede punten:
- Zelfacceptatie zonder condities. In plaats van onszelf te overtuigen van het idee dat we “goed” of “slecht” zijn spreekt de schrijver over de acceptatie van ons complete zijn, zonder veroordeling. Dit is precies wat er bij veel mensen nog niet aanwezig is, terwijl het echt de basis is van een gelukkig leven en gelukkige relaties.
- Goede oefeningen wat betreft mindfulness en meditatie en ook een stukje schaduwwerk, wat voor mij lijkt op de technieken van Carl Jung. Een worden met je schaduw, jezelf niet meer veroordelen en leren hoe je jezelf kunt reguleren en een gezonde relatie opbouwt met je gevoelens
- Geen pusherig gevoel, schrijver zegt ook niet te denken dat iedereen hem moer volgen of geloven
- Gedeelte over projectie kan ook zeer helpen en een extra stap zijn om bepaalde stukken van jezelf te integreren
Wat ik minder helpend vond:
- We zijn allemaal verantwoordelijk voor onze eigen emoties, dat klopt! En als we alleen maar de vinger wijzen naar anderen of onze partner leren we misschien nooit over onze eigen pijn waar we van weglopen. Alleen brengt de schrijver het over alsof mensen in een relatie twee compleet losse eilanden van elkaar moeten zijn, en dat is simpelweg niet hoe hechting bij mensen in elkaar zit. In relaties moeten we soms compromissen sluiten en rekening houden met onze partner, dat is juist wat ons meer laat verbinden en ons ook doet groeien. Hij geeft hier ook voorbeelden voor, van bijvoorbeeld het gesprek tussen een koppel dat te maken heeft gehad met overspel. Hierbij gebruikt hij wat we in het Engels kennen als “non violent communication”, wat super is! Alleen gebruikt de schrijver veel simplistische uitleg voor het bestaan van complexere emotionele problemen. Het zitten met de emotie en het omhelzen is zeker de eerste stap. Maar wat komt erna? Emoties communiceren met ons niet alleen onze traumas en verhalen, maar soms ook grenzen, behoeften, dromen, angsten etc. Ze zijn als het ware ons compas, en zeker is het omhelzen en niet oordelen een begin, maar het diepere werk van helen komt ook erna. Als iemand je met een pistool achterna komt kun je wel blijven staan en je angst omhelzen, maar soms moet je gewoon rennen ;)
Soms heeft iemand ook trauma meegemaakt en is met de emotie zitten te heftig. De uitleg is voor mij te simplistisch, en ik denk dat mensen die liefdesverslaafd of op welke andere manier ook verslaafd zijn meer baat hebben bij een ander uitgebreider programma dat meer de diepte ingaat (met inner kind werk, trauma werk, lichaamsgerichte therapie) De schrijver spreekt bij het koppel waar overspel plaatsvond ook dat de persoon waarbij is vreemdgegaan het gedeelte zelf schuld is omdat zij vreemdgaan verboden heeft in de relatie. Als zij maar wat opener ernaar zou kijken en niet zo jaloers zou zijn zou er geen probleem zijn volgens de schrijver. 1. Mensen zijn gemaakt voor verbintenis en zelfs zonder onzekerheid en trauma vormt buitenechtelijke verhoudingen een bedrijging voor de relatie en maakt mensen angstig. Dat is oké, dat is wat veilige hechting is, en de behoefte aan veiligheid is oké 2. Het betekent niet dat in een normale monogame relatie niet gepraat kan worden over verlangens van anderen! Actie en gevoelens zijn een heel ander iets. Nergens is gezegd dat in een monogame relatie niet over deze gevoelens gesproken mag worden. 3. De schrijver vindt dat de partner die bedrogen is meegaander moet zijn en haar gevoelens en emoties moet ondervragen, maar waarom diegene met het verlangen om vreemd te gaan niet? Hij zou ook kunnen vragen: waarom heb ik deze gevoelens? Heb ik misschien gewoon behoefte aan meer spanning in mijn leven? Heb ik niet met mijn partner gecommuniceerd dat er dingen zijn die ik graag zou doen? Onze behoeftes hoeven niet altijd vervuld te worden door anderen, dus als iemand behoefte heeft om vreemd te gaan kan het ook zijn dat het een behoefte is die man in zichzelf kan vervullen of in de relatie zelf. Een beetje dubbel dus.
Ook werd er vaak gepraat over “de normale relatie”, alsof het merendeel van relaties in de wereld ongezond en negatief zijn. Hier is geen onderbouwing voor, en er zijn ontzettend veel mensen die in het meer traditionele monogame relatie beeld erg gelukkig zijn.
Het spirituele bewustzijn is belangrijk, en ik denk dat alleen rationeel denken en alleen naar psychologisch onderzoek soms ook te simplistisch is. Alleen lijkt in dit boek het rationele bijna compleet weggelaten te zijn. Ik denk dat de meest gebalanceerde vorm van naar dingen kijken is een beetje van alles in onszelf te omhelzen: het spirituele, rationele en emotionele. Ik had graag iets meer referenties en onderzoek in dit boek gezien.
Het boek is geschreven met liefde en heeft hulpvolle tips, maar het lijkt voor mij ook als een spiritueel goedpraten van bindingsangst en vermijdende hechting. Het is waar dat wij onszelf gelukkig moeten maken en dat niet afhankelijk zijn van de liefde van anderen, maar dit boek lijkt in te spelen op het andersre uiterste: jij bent alléen maar verantwoordelijk voor je eigen geluk, en eigenlijk moet je maar kunnen doen en laten wat je wilt allebei. Ik opt voor iets in het midden van jezelf compleet opgeven en verslaafd zijn aan elkaar of totaal geen verantwoordelijkheid nemen voor elkaars gevoelens, namelijk: zelf gelukkig worden, goed voor jezelf zorgen, je eigen behoeften vervullen en soms je partner vragen of ze ermee kunnen helpen, je grenzen aangeven en het laten weten als iets onveilig voelt. Het is oké dat er grenzen zijn in relaties en dat we soms rekening houden met de angsten van onze partners. Niemand is perfect, en door vertrouwen, openheid en attuned zijn naar elkaar toe ontstaat vanzelf een veilig klimaat voor een relatie.
Goede punten:
- Zelfacceptatie zonder condities. In plaats van onszelf te overtuigen van het idee dat we “goed” of “slecht” zijn spreekt de schrijver over de acceptatie van ons complete zijn, zonder veroordeling. Dit is precies wat er bij veel mensen nog niet aanwezig is, terwijl het echt de basis is van een gelukkig leven en gelukkige relaties.
- Goede oefeningen wat betreft mindfulness en meditatie en ook een stukje schaduwwerk, wat voor mij lijkt op de technieken van Carl Jung. Een worden met je schaduw, jezelf niet meer veroordelen en leren hoe je jezelf kunt reguleren en een gezonde relatie opbouwt met je gevoelens
- Geen pusherig gevoel, schrijver zegt ook niet te denken dat iedereen hem moer volgen of geloven
- Gedeelte over projectie kan ook zeer helpen en een extra stap zijn om bepaalde stukken van jezelf te integreren
Wat ik minder helpend vond:
- We zijn allemaal verantwoordelijk voor onze eigen emoties, dat klopt! En als we alleen maar de vinger wijzen naar anderen of onze partner leren we misschien nooit over onze eigen pijn waar we van weglopen. Alleen brengt de schrijver het over alsof mensen in een relatie twee compleet losse eilanden van elkaar moeten zijn, en dat is simpelweg niet hoe hechting bij mensen in elkaar zit. In relaties moeten we soms compromissen sluiten en rekening houden met onze partner, dat is juist wat ons meer laat verbinden en ons ook doet groeien. Hij geeft hier ook voorbeelden voor, van bijvoorbeeld het gesprek tussen een koppel dat te maken heeft gehad met overspel. Hierbij gebruikt hij wat we in het Engels kennen als “non violent communication”, wat super is! Alleen gebruikt de schrijver veel simplistische uitleg voor het bestaan van complexere emotionele problemen. Het zitten met de emotie en het omhelzen is zeker de eerste stap. Maar wat komt erna? Emoties communiceren met ons niet alleen onze traumas en verhalen, maar soms ook grenzen, behoeften, dromen, angsten etc. Ze zijn als het ware ons compas, en zeker is het omhelzen en niet oordelen een begin, maar het diepere werk van helen komt ook erna. Als iemand je met een pistool achterna komt kun je wel blijven staan en je angst omhelzen, maar soms moet je gewoon rennen ;)
Soms heeft iemand ook trauma meegemaakt en is met de emotie zitten te heftig. De uitleg is voor mij te simplistisch, en ik denk dat mensen die liefdesverslaafd of op welke andere manier ook verslaafd zijn meer baat hebben bij een ander uitgebreider programma dat meer de diepte ingaat (met inner kind werk, trauma werk, lichaamsgerichte therapie) De schrijver spreekt bij het koppel waar overspel plaatsvond ook dat de persoon waarbij is vreemdgegaan het gedeelte zelf schuld is omdat zij vreemdgaan verboden heeft in de relatie. Als zij maar wat opener ernaar zou kijken en niet zo jaloers zou zijn zou er geen probleem zijn volgens de schrijver. 1. Mensen zijn gemaakt voor verbintenis en zelfs zonder onzekerheid en trauma vormt buitenechtelijke verhoudingen een bedrijging voor de relatie en maakt mensen angstig. Dat is oké, dat is wat veilige hechting is, en de behoefte aan veiligheid is oké 2. Het betekent niet dat in een normale monogame relatie niet gepraat kan worden over verlangens van anderen! Actie en gevoelens zijn een heel ander iets. Nergens is gezegd dat in een monogame relatie niet over deze gevoelens gesproken mag worden. 3. De schrijver vindt dat de partner die bedrogen is meegaander moet zijn en haar gevoelens en emoties moet ondervragen, maar waarom diegene met het verlangen om vreemd te gaan niet? Hij zou ook kunnen vragen: waarom heb ik deze gevoelens? Heb ik misschien gewoon behoefte aan meer spanning in mijn leven? Heb ik niet met mijn partner gecommuniceerd dat er dingen zijn die ik graag zou doen? Onze behoeftes hoeven niet altijd vervuld te worden door anderen, dus als iemand behoefte heeft om vreemd te gaan kan het ook zijn dat het een behoefte is die man in zichzelf kan vervullen of in de relatie zelf. Een beetje dubbel dus.
Ook werd er vaak gepraat over “de normale relatie”, alsof het merendeel van relaties in de wereld ongezond en negatief zijn. Hier is geen onderbouwing voor, en er zijn ontzettend veel mensen die in het meer traditionele monogame relatie beeld erg gelukkig zijn.
Het spirituele bewustzijn is belangrijk, en ik denk dat alleen rationeel denken en alleen naar psychologisch onderzoek soms ook te simplistisch is. Alleen lijkt in dit boek het rationele bijna compleet weggelaten te zijn. Ik denk dat de meest gebalanceerde vorm van naar dingen kijken is een beetje van alles in onszelf te omhelzen: het spirituele, rationele en emotionele. Ik had graag iets meer referenties en onderzoek in dit boek gezien.
Het boek is geschreven met liefde en heeft hulpvolle tips, maar het lijkt voor mij ook als een spiritueel goedpraten van bindingsangst en vermijdende hechting. Het is waar dat wij onszelf gelukkig moeten maken en dat niet afhankelijk zijn van de liefde van anderen, maar dit boek lijkt in te spelen op het andersre uiterste: jij bent alléen maar verantwoordelijk voor je eigen geluk, en eigenlijk moet je maar kunnen doen en laten wat je wilt allebei. Ik opt voor iets in het midden van jezelf compleet opgeven en verslaafd zijn aan elkaar of totaal geen verantwoordelijkheid nemen voor elkaars gevoelens, namelijk: zelf gelukkig worden, goed voor jezelf zorgen, je eigen behoeften vervullen en soms je partner vragen of ze ermee kunnen helpen, je grenzen aangeven en het laten weten als iets onveilig voelt. Het is oké dat er grenzen zijn in relaties en dat we soms rekening houden met de angsten van onze partners. Niemand is perfect, en door vertrouwen, openheid en attuned zijn naar elkaar toe ontstaat vanzelf een veilig klimaat voor een relatie.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 25, 2021
en dus heb ik blijkbaar een enorme hekel aan mezelf..
vertel me iets wat ik nog niet weet, Jan ;)
vertel me iets wat ik nog niet weet, Jan ;)
June 7, 2024
Een gelaagde uitleg over onze zelf-teweeggebrachte afwijzingen van onze zelfafwijzingen die onze natuurlijke volmaakte staat van 'zijn' onnodig bedekken en zo voor allerlei nare gedachten en patronen zorgt (zo ook in de liefde/relaties met mensen, vandaar de titel).
Hoewel ik het complexe materie vond (tip: langzaam lezen en tussendoor de stof laten marineren) wist Jan Geurtz deze ideeën met zijn kalme schrijfstijl en eindeloze (maar niet vervelende) herhalingen goed op mij over te brengen. Ik voelde veel herkenning en kan dit perspectief ook niet meer 'ont-zien'. De afbeelding over 'de lagen van onze identiteit' was voor mij als visueel ingesteld persoon fijn en staat in mijn geheugen gegrift. Verder wist het boek mijn nieuwsgierigheid naar verdere spirituele zelfontplooiing aan te wakkeren ondanks dat ik mezelf altijd als scepticus van zweverige spiri-wiri praktijken heb beschouwd. En zelfs waarom ik en vele anderen sceptisch zijn tegenover spiritualiteit wist hij zeer treffend uit te leggen. Dikke 5 sterren voor deze inspiratiebron!
Hoewel ik het complexe materie vond (tip: langzaam lezen en tussendoor de stof laten marineren) wist Jan Geurtz deze ideeën met zijn kalme schrijfstijl en eindeloze (maar niet vervelende) herhalingen goed op mij over te brengen. Ik voelde veel herkenning en kan dit perspectief ook niet meer 'ont-zien'. De afbeelding over 'de lagen van onze identiteit' was voor mij als visueel ingesteld persoon fijn en staat in mijn geheugen gegrift. Verder wist het boek mijn nieuwsgierigheid naar verdere spirituele zelfontplooiing aan te wakkeren ondanks dat ik mezelf altijd als scepticus van zweverige spiri-wiri praktijken heb beschouwd. En zelfs waarom ik en vele anderen sceptisch zijn tegenover spiritualiteit wist hij zeer treffend uit te leggen. Dikke 5 sterren voor deze inspiratiebron!
February 12, 2021
Geniaal boek. Op een manier die mij (en mijn ego) enorm aanspreekt, legt Jan uit hoe je gelukkig kan zijn in je leven. In dit boek wordt de nadruk gelegd op relaties en de daarbij horende valkuilen. Ik kon me in erg veel dingen herkennen en ben dankzij dit boek (nog) meer actie gaan ondernemen om niet in die valkuilen te trappen in de toekomst.
Wat ik vooral wil benadrukken is dat ik uit dit boek een soort kijkje in een allesomvattende levenswijze heb gekregen, die ik graag wil uitproberen.
Wat ik vooral wil benadrukken is dat ik uit dit boek een soort kijkje in een allesomvattende levenswijze heb gekregen, die ik graag wil uitproberen.
November 29, 2022
Wat een waardevol boek over relaties, maar eigenlijk vooral over het leven. Het heeft me nu al veel geleerd en bepaalde aannames die ik had op zijn kop gezet. Tijdens het lezen voel je dat deze visie klopt en over de essentie van zelfbeeld en relaties gaat. Lastige theorie wordt begrijpelijk uitgelegd en er zijn veel praktische oefeningen om het in de praktijk te brengen. Enorme aanrader!
January 7, 2025
3,5 ster, waardevolle boodschap/inhoud, schrijfstijl onprettig en herhalend, waardoor het saai werd en ik minder snel door het boek kwam. Daar moest ik even doorheen. De essentie van het boek is wel mooi. Het andere waar ik over viel, was de nadruk op de 'onafhankelijkheid', terwijl de gehechtheidstheorie gebaseerd is op biologische en fysiologische feiten, die stellen dat we 'afhankelijk' van elkaar zijn, doordat dit onze overlevingsstrategie is en in onze genen zit. We kunnen niet in een ruimte zijn, zonder dat de ander (fysiologische) invloed op ons heeft. :)
March 29, 2020
Super interessant hoe je verwikkeld (versmolten zoals hij het noemt) en gedissocieerd je kan zijn van je eigen opgelegde oordelen en kernovertuigingen.
Af en toe wel lastig om echt goed te doorgronden. Het is wel direct toepasbaar, maar ook tegelijkertijd best ingewikkeld.
Ik denk dat ik het nog wel eens een paar keren terug ga lezen.
Af en toe wel lastig om echt goed te doorgronden. Het is wel direct toepasbaar, maar ook tegelijkertijd best ingewikkeld.
Ik denk dat ik het nog wel eens een paar keren terug ga lezen.
dnf-did-not-finish
August 4, 2019Ja laat ik het gewoon opgeven. 2 jaar een boek proberen te lezen.. Het houdt een keer op :)
Er zitten heus nuttige stukken in, waarheden, inzichten. Maar sommige dingen zijn zo irritant gebracht, dat het me moeite kost om serieus te nemen. Next.
Er zitten heus nuttige stukken in, waarheden, inzichten. Maar sommige dingen zijn zo irritant gebracht, dat het me moeite kost om serieus te nemen. Next.
April 5, 2024
Als je een zin begint met “het is eigenlijk heel simpel” en vervolgens schrijft over “het integreren van gevoelens van onvolkomenheid met je spirituele groei” ben je me kwijt. Onmogelijk om doorheen te komen.
July 17, 2022
Soms resoneert iets op precies het goede moment. Inzichten uit één boek die mij meer hebben gebracht dan menig therapie of zelfhulpboeken.
November 4, 2024
Wow dit is mijn bijbel geweest de afgelopen twee maanden haha. Words to live by hoor en echt een aanrader (althans, alleen als je niet vies bent van een gezonde dosis spiritualiteit)!!
June 24, 2022
Life-changing.
December 31, 2018
Very good book (4.5 stars); but I would suggest you read it in conjunction with Conscious Loving by Gay Hendricks.
May 18, 2023
Tjaaa gemengde gevoelens. Sommige stukken waren 10/10 en andere 2/10.
July 26, 2022
Werd soms wat afgeleid door al de uitroeptekens!!! en ubervrolijke zinnen maar wel inzichtgevend en vernieuwend. Wekt veel interesse voor spiritualiteit en boeddhisme!
August 31, 2025
Nog nooit heb ik zo’n duidelijk en inzichtelijk boek gelezen dat spiritualiteit en psychologie samenvoegt. Interessant hoe zelfafwijzing zo fundamenteel in ons verwezen zit en hoe de sleutel tot de ‘natuurlijke staat’ dichterbij is dan ik vooraf dacht.
December 10, 2022
Heeeeeeel erg spijker op de kop, mijn hemel!!
January 13, 2024
Prachtige boodschappen uit dit boek mogen halen. Het boek had, wat mij betreft, wel drie keer zo dik mogen zijn. Fijn dat er dan ook aanbevelingen worden genoemd aan het einde, zodat je zelf kunt kiezen of je je nog wilt verdiepen in bepaalde onderwerpen.
November 14, 2024
Lekker wollig en vaak herhalend, maar wel goeie inzichten!!!
January 20, 2020
Dit boek heeft mijn kijk op mezelf, mijn relatie en anderen sterk veranderd.
Het probleem wat volgens Jan Geurtz iedereen heeft, is hardnekkige zelfafwijzing. We vinden onszelf, in diverse vormen, niet goed genoeg zoals we zijn. Dit ontstaat al op jonge leeftijd en ontwikkelt zich door de jaren heen. We hebben daarom een heleboel zelfbeschermende mechanismen gecreëerd die onze echte ‘ik’ bedekken. Conflicten vermijden bijvoorbeeld, of een drukbezet leven leiden.
In onze relaties zijn we daarom op zoek naar iemand die wél van ons houdt zoals we zijn. Maar doordat we onszelf eigenlijk niet goed genoeg vinden, moet die relatie alles vervullen. We worden afhankelijk van de liefde van anderen, in plaats van meer van onszelf te houden.
Je neemt daardoor anderen dingen kwalijk, die je eigenlijk bij jezelf moet zoeken. De ander worstelt ondertussen ook met zelfafwijzing, wat het extra ingewikkeld maakt.
De oplossing is om in te leren zien welke mechanismen je hebt opgebouwd om je zelfafwijzing te verbergen. Jan Geurtz geeft daar veel praktische tips voor. In zijn verhalen herkende ik ontzettend veel dingen, haast eng.
We kunnen overigens nooit helemaal ego-loos worden, dat bedoelt Jan Geurtz ook niet. Het gaat vooral om te herkennen en te accepteren hoe je jezelf ziet. Als je daar beter in wordt, leer je langzamerhand meer van jezelf te houden en het allemaal wat minder zwaar te maken. Ook in je relatie kan dit meer diepgang en echte verbondenheid brengen, omdat je onvoorwaardelijk liefde kunt geven, zonder er altijd iets voor terug te verwachten.
Om een lang verhaal kort te maken: ga dit boek gewoon lezen. :)
Het probleem wat volgens Jan Geurtz iedereen heeft, is hardnekkige zelfafwijzing. We vinden onszelf, in diverse vormen, niet goed genoeg zoals we zijn. Dit ontstaat al op jonge leeftijd en ontwikkelt zich door de jaren heen. We hebben daarom een heleboel zelfbeschermende mechanismen gecreëerd die onze echte ‘ik’ bedekken. Conflicten vermijden bijvoorbeeld, of een drukbezet leven leiden.
In onze relaties zijn we daarom op zoek naar iemand die wél van ons houdt zoals we zijn. Maar doordat we onszelf eigenlijk niet goed genoeg vinden, moet die relatie alles vervullen. We worden afhankelijk van de liefde van anderen, in plaats van meer van onszelf te houden.
Je neemt daardoor anderen dingen kwalijk, die je eigenlijk bij jezelf moet zoeken. De ander worstelt ondertussen ook met zelfafwijzing, wat het extra ingewikkeld maakt.
De oplossing is om in te leren zien welke mechanismen je hebt opgebouwd om je zelfafwijzing te verbergen. Jan Geurtz geeft daar veel praktische tips voor. In zijn verhalen herkende ik ontzettend veel dingen, haast eng.
We kunnen overigens nooit helemaal ego-loos worden, dat bedoelt Jan Geurtz ook niet. Het gaat vooral om te herkennen en te accepteren hoe je jezelf ziet. Als je daar beter in wordt, leer je langzamerhand meer van jezelf te houden en het allemaal wat minder zwaar te maken. Ook in je relatie kan dit meer diepgang en echte verbondenheid brengen, omdat je onvoorwaardelijk liefde kunt geven, zonder er altijd iets voor terug te verwachten.
Om een lang verhaal kort te maken: ga dit boek gewoon lezen. :)
April 23, 2016
Ik ben halverwege gestopt met lezen. Kleuterpsychologie waar ik me voortdurend afvroeg of het ook op enig wetenschappelijk onderzoek is gebaseerd. Ik ergerde me aan de betuttelende en betweterige toon. Kort samengevat is werkelijk iedereen diep ongelukkig maar geen nood want de schrijver zal je met zijn simpel boek redden. Zonde van mijn geld.
March 25, 2024
Als je je eenmaal door het begin heen hebt gewerkt, waarin hij beweert dat iedereen trauma's heeft overgehouden van zijn jeugd en daardoor nauwelijks kan liefhebben, kom je in deel twee gewoon aan bij een meditatie 101 boek. En dat alles aangevuld met mega veel seksistische voorbeelden.
July 15, 2016
Lees mijn recensie op mijn blog, https://surfingann.blogspot.nl/2016/0....
December 31, 2021
Of je nou wel of geen relatie hebt, dit boek is zo ontzettend waardevol. Voor mij is dit misschien wel het beste en fijnste dat ik in jaren gelezen heb.
March 28, 2023
Pro: ik denk dat ik nu eindelijk ga proberen te mediteren
Con: denk dat ik misschien iets meer therapie moet hebben om heel veel andere nuttige dingen hieruit te halen
Con: denk dat ik misschien iets meer therapie moet hebben om heel veel andere nuttige dingen hieruit te halen
August 2, 2025
Boekenclub 1.0! 3,5
March 25, 2024
(3.5)
Komend van iemand zonder enige spirituele achtergrond (ik kreeg dit boek aangeraden).
Het boek focust (in een hele kleine notendop) op mensen herinneren dat innerlijke rust en validatie voornamelijk bij jezelf ligt, terwijl we dit toch vooral bij anderen zoeken. Het was een verdere uiteenzetting van ideeën over zelfliefde en emotionele regulering waar ik zelf al langer mee bezig was, maar het was een goede herinnering om hier meer actief mee bezig te zijn. Ook diende het boek als een soort uitgebreide handleiding van hoe je die ideeën beter kunt implementeren in je leven.
Ik denk niet dat ik door dit boek meer gemotiveerd ben om een spiritueel pad in te slaan in mijn leven, maar het heeft me wel geholpen om meer mindful naar mijn emoties en mijn gevoel van eigenwaarde te kijken. Er zijn echter meerdere dingen in het boek waar ik het niet mee eens ben. Zo vind ik dat Jan een tikkeltje doorslaat in de nadruk op onafhankelijkheid, maargoed, aim for the moon and you land somewhere on the stars. Ook vind ik de constant terugkerende idealistische boodschap dat spirituele verlichting het einde vormt van elke vorm van lijden storend en onrealistisch. Ik nam die zaken met een korrel zout en nam de lessen mee die me wel hielpen - wat, om hem krediet geven, Jan ook aanraadt.
Ik denk dat veel mensen hier wat aan kunnen hebben, spiritueel of niet.
Komend van iemand zonder enige spirituele achtergrond (ik kreeg dit boek aangeraden).
Het boek focust (in een hele kleine notendop) op mensen herinneren dat innerlijke rust en validatie voornamelijk bij jezelf ligt, terwijl we dit toch vooral bij anderen zoeken. Het was een verdere uiteenzetting van ideeën over zelfliefde en emotionele regulering waar ik zelf al langer mee bezig was, maar het was een goede herinnering om hier meer actief mee bezig te zijn. Ook diende het boek als een soort uitgebreide handleiding van hoe je die ideeën beter kunt implementeren in je leven.
Ik denk niet dat ik door dit boek meer gemotiveerd ben om een spiritueel pad in te slaan in mijn leven, maar het heeft me wel geholpen om meer mindful naar mijn emoties en mijn gevoel van eigenwaarde te kijken. Er zijn echter meerdere dingen in het boek waar ik het niet mee eens ben. Zo vind ik dat Jan een tikkeltje doorslaat in de nadruk op onafhankelijkheid, maargoed, aim for the moon and you land somewhere on the stars. Ook vind ik de constant terugkerende idealistische boodschap dat spirituele verlichting het einde vormt van elke vorm van lijden storend en onrealistisch. Ik nam die zaken met een korrel zout en nam de lessen mee die me wel hielpen - wat, om hem krediet geven, Jan ook aanraadt.
Ik denk dat veel mensen hier wat aan kunnen hebben, spiritueel of niet.
Displaying 1 - 30 of 214 reviews