Kieszonkowy atlas kobiet

by Sylwia Chutnik

Życie w kamienicy przy ulicy Opaczewskiej w Warszawie zdaje się płynąć powolnym rytmem. Nic nie zwiastuje katastrofy.

Bohaterki książki: Czarna Mańka, pani Maria, Marysia i paniopan Marian, uwikłane w swoje życiowe role matek gastronomicznych, rodziców ubraniowych, córek różowych, cukierników i handlarek bazarowych, otwierają nam drzwi swoich mieszkań.

"Kieszonkowy atlas kobiet" to współczesna legenda miejska z wątkiem kryminalnym.

[Korporacja Ha!Art, 2008]

Genres: Polish Literature, Fiction, Feminism, Short Stories, Society, Poland, Womens

232 pages, Paperback

First published January 1, 2008

About the author

Sylwia Magdalena Chutnik (ur. 12 lipca 1979 w Warszawie) – kulturoznawczyni, pisarka, feministka, działaczka społeczna, publicystka i promotorka czytelnictwa.

Laureatka Paszportu Polityki w kategorii Literatura za rok 2008, trzykrotnie nominowana do Nagrody Literackiej Nike: w 2009 za Kieszonkowy atlas kobiet, w 2013 za Cwaniary i w 2015 za W krainie czarów. Do 2019 jej książki zostały wydane w dziewięciu państwach.

Reviews

[Helena (Renchi King) · Rating 5 out of 5]

Sylwia Chutnik me stvarno oduševila svojim stilom pisanja.
Bespoštedno,okrutno i s pravom dozom humora,
piše o životima četiri različite stanarke jedne varšavske zgrade...
Jako dobro!

[Ugnė · Rating 4 out of 5]

Įdomi knyga. Kaip tik laiku, galvojant apie padėtį Lenkijoje. Nes tai knyga apie svajones, kurioms nebuvo leista pasirodyti tik dėl to, kad tos svajonės nederėjo prie aplinkos, prie lyties, prie aplinkinių lūkesčių ir jų žinojimo, kas tu esi ir kur tavo vieta. Ir nors istorijos apie tuos ir tas, kurie pasipriešino, į viską nusispjovė ir gyveno taip ir su tais, su kuriais norėjo, yra šimtąkart įspūdingesnės ir viltingesnės, kasdienybėje tikriausiai daugiau tų kitų - užgniaužtų ir užsigniaužusių. Apie jas ir juos ši knyga.

[Aušrinė · Rating 3 out of 5]

Nykus, šaltas, liūdnas skaitalas.

Kas nepatiko:
-Knyga liūdna, ji gan šlykšti. Nesakau, kad liūdnos-šlykščios knygos yra blogai (priešingai! Šokiravimo, komforto zonos ribų peržengimo kriterijus prideda milžinišką vertę), bet jas tiesiog nėra malonu skaityti. Žvelgiant vien iš savijautos pusės.
-Dvi paskutinės dalys pasirodė gana nerealistiškos ir manęs, kaip skaitytojos, neįtikino. Be to, skaitymas tapo gana monotoniškas. Labai patiko skyriaus "PRINCESĖS" pagrindinės veikėjos savybės bei elgesio niuansai, tačiau jiems trūko realumo (manau, kad autorė norėjo aprašyti būtent realias istorijas).

Kas patiko:
-Ironiškas, trumpų, lyg nukirstų, sakinių, taiklus rašymo būdas. Jis neįtikėtinai tiko aprašant šiek tiek kitokių - paribio - žmonių pasaulio suvokimo prizmę ir puikiai išvystė jų charakterius. Trumpai, šaltai, nešykštint šlykščių žodžių.
-Dvi pirmos dalys lengvai šokiravo. Retai kada pasitaiko skaityti įtikinamai parašytą bomžo minčių srautą bei susimąstyti apie tai, kaip savo gyvenimą mato benamis, valkata. Antra dalis šokiravo moterų išnaudojimo klausimu - šiai temai esu labai jautri, nors tai nebuvo pagrindinė istorijos dalis (užėmė vos kelis epizodus).
-Pabrėžtos bei išjuoktos susiformavusios visuomenės klišės, primetami vaidmenys, etiketės.
-Nors veiksmas vyksta Varšuvoje du tūkstantųjų metų pirmąjį dešimtmetį, bet viskas taip artima, panašu, na, kad ir į Vilnių tuo pačiu laikotarpiu... Postsovietinės tetulės ir turgūs. Mmm. Šleikštu, bet visgi pažįstama.

[Dani Dányi · Rating 5 out of 5]

Sylwia Chutnik könyve akaratlanul is sokkal többet mondott nekem a lengyel-magyar örök barátság (meglehetősen közhelyes) intézményéről, mint bármi amit eddig tapasztaltam életemben akár írásban, akár egyébként. Leszámítva pár egzotikus nevet és varsói közteret, ez a könyv magyarul van, mármint nemcsak nyelvileg hanem kulturálisan, száz százalékig. Az egész idegbeteg társadalom úgy ahogy ismerjük, ha nem is feltétlen szeretjük. A női szempont sem sokkal szűzmáriásabb, mint amit itthonra simán ideképzelhet az ember. Már csak egy kiadós trianonozás vagy elmúltnyócév hiányzott volna belőle, hogy egyenesen kétségbe lehessen vonni, hogy ezt tényleg egy másik nyelven és másik kultúrából írta valaki, aki nem itt lakik miközöttünk, mondjuk egy lerobbant pesti bérházban.
Négy történet randalírozik egyéni ám emblematizált, sokarcúra tipizált életutakon át, és bő fél évszázadnyi sorsokon keresztül, megszólaltatva egy ha nem is célzatosan reprezentatív, de mindenképp átfogó metszetét a lengyel női elbeszéletlenségnek. A már említett Szűzmária az egyik visszatérő motívum, Chutnik majdnem minden női főhősét valamilyen Mária-variációként is megjelenít, a hagyományos-liturgikus szál viszont elkerülhetetlenül megcsavarodik a kegyetlen realitásokon. Alulnézetek ezek a béka segge alól: csövezés, légópince, nyomor, prűd és vaskalapos és korlátolt posztszoci mizéria, babonás 'vallásosság', hál'istennek egy jó adag sötét groteszk humorral nyakonöntve. Annál is inkább, hogy elviselhetővé tudjuk röhögni a brutalitást és reménytelenséget, ami a női és egyéb marginalizáltság magától értetődő alaphangja és hordaléka. A történelem és a (női) történelmi emlékezet leginkább valami horrorisztikus, nyomasztó kollektív elfojtás formájában, de mindenütt jelen van.
A négy történet lazán összefűződik, ám bölcsen megtartóztatja magát a regénnyé bonyolódástól. Ennyi groteszk életrajzból már nagyon erőltetett is lenne valami funkcionális szerkezetet erőszakolni. Ehelyett a novellaszerű narratívák a maguk személyes, privát hangján egy egész korszak társadalmát szinkronizálják, női hangon. Végül is nem csinál semmi olyat, amiről eddig ne olvashattunk volna, sok az áthallás, és ezekre néhol utal is, ami mind rendben is van: ez egy ilyen műfaj. Jó erős könyv lett.

[felcia☁️ · Rating 3 out of 5]

3/5 Niby mam wrażenie, że kiedyś już coś takiego czytałam, niby nie raz się krzywiłam w trakcie lektury i niby momentami to mi się nawet dłużyło, a jednak niektóre fragmenty wywołały u mnie jakiś ścisk w klatce piersiowej, który nie pozwala mi jednoznacznie ocenić tej książki.

Z innych uwag: językowo było ciekawie i uważam, że stylizacje, które zastosowała autorka bardzo dobrze tu wychodzą.

[Jurgita Lapienytė · Rating 5 out of 5]

Nuostabi knyga, tiesa, kaip man pasirodė, neturinti nieko bendra su anotacija ant jos viršelio (Leidykla kitos knygos). Taip pat nepamačiau aš čia ir feminizmo, apie kurį kalbama.
Autorė labai gyvai nupiešia knygos herojus ir aplinką, atrodo, lyg pats viską matytum. Istorijos yra tragikomiškos - nors ir juokinga, sykiu ir skaudu, ir atrodo, kad veiksmas vyksta ne Varšuvoje, o kur prie Kalvarijų turgaus Vilniuje. Labai rekomenduoju

[Stysiek Harań · Rating 5 out of 5]

Przeczytałam jednym tchem- to chyba najlepsza recenzja

[phero_nike · Rating 3 out of 5]

3>2>1>4 chyba

[Marina Horvat · Rating 1 out of 5]

"Feminističko" (jer neofeminizam nema blage veze s feminizmom) pretenciozno sranje

[Lubomír Tichý · Rating 4 out of 5]

Jak moc může být člověk skeptický, když do rukou bere prózu od ženy, která vystudovala "gender studies"? Ještě když na vás na první straně vybafne slovo "antikvariátník"? Vcelku dost, co si budem povídat.
Chutnikova ale smetla veškeré mé předsudky a já jí za to vřele děkuji.
Příběhy zasazené do jaksi přehlížené části Varšavy budí respekt. A to je přesně ono - místo nějakého skuhrání, bezmyšlenkovitého kafrání se nám dostane výtečně propracovaná psychologie (zejména ta vnitřní) odloučených žen (a muže). A co je ještě bezvadnější, je že i ty ohavnosti, co jsou v knize páchány, Chutniková popisuje skoro i s nadsázkou, ironií a pichlavým sarkasmem. Tomu říkám vydobytí respektu.
Perspektivy vypravěče - to je taky žůžo pažůžo. Chvílemi jakási odměřená z části přímá řeč, potom er-formové monology... navázání atmosféry jak se patří.
Nějak tak popořádku dle kapitol:
1. Bazaračky - tohlencto mě zasáhlo nejvíc a jediná škoda, že totálně selhal překlad. Nebo ne úplně totálně, vcelku osobitě zachycuje atmosféru temných míst, ale ta interpunkce tam lítala jak koza v petrželi. A to nemluvím o zkomolených výrazech, např. již zmíněný antikvariátník (i když přirovnání, že vypadají jak vylisování jezevčíci či záložky mě docela dostalo). Ale jinak je to síla, progres ženy s jedním špatným rozhodnutím a je to v čudu. Žena, co si drásá ruku o zídku. Drsňárna.

Už žádné existenciální smutnění o lásce: láska destilovaná jako žaludeční likér a pálivá jako žitná. A královský život byl vyhozen spolu se stříbrnou korunkou a žezlem.

2. Spojky - historický motiv, to se mi líbí. A ještě k tomu nejsžíravější pohnutky mysli. Stejně jako v první kapitole opět precizní progres postavy.
3. Napodobeniny - tématicky (toxická mužnost) je to perfektní, musím ocenit, že autorka zařadila i jakýsi jiný exemplář, nežli ženu, ale tady mi přesně chybí to, čeho je v prvních dvou kapitolách až až - nějak vývoj, nejsou pořádně popsány Mariánovy vnitřní rozkoly. Škoda, z tohodlenc šlo vytesat víc.
4. Princezny - a zase jsem na pochybách. Malá anarchistka se zas úplně vymyká, hodí se k ostatním osobám atlasu snad jen odlišným smýšlením a to je naprosto extremistické. Ani zapojení žen z předchozích kapitol zrovna nepovažuji za šťastné, spíš dost natlačené - jak například cloumá dějem Marie ze sklepa? Ale závěr ohromnej, to zas jako jo.

Víte, co bych nejradši udělal? Rozposílal tohle dílo všem pseudofeministkám, který se málem soudí kvůli naprostejm serepetičkám (momentální kauza -ová, nerozlehlé kabinky v obchodech, muži roztahující nohy v MHD - prostě šaškárny).
Naproti tomu Chutniková vykonstruovala dechberoucí prózu, která popisuje zvěrstva do největších detailů lidské mysli.
Mimochodem č. 1 - název kapesní je zcestný, nebo mám jen malé kapsy, nevím.
Mimochodem č. 2 - jaký byl význam v těch tučných názvech? Jestli jen tak na okrasu, tak nevím nevím, ale budiž.
Mimochodem č. 3 - pár dobrejch glos:

...jenom moc nevěděla, co je to ta coura. Ta, co se pomalu courá po ulici?
*Marie nechce nastoupit do autobusu*
Řev, že ona nepojede, že se bude courat pěšky, protože chce být coura. Celá zastávka ztichla.

Vidím, že jdete na procházku s potomkem, to je krásné. A jak se ten váš drahoušek jmenuje?
Jmenuje se stará plechovka, kurva.
A jak se ženou takové jméno zdrobňujete?

[Zoe · Rating 4 out of 5]

По живому режь

Когда читаешь в описании книги "о женщинах и для женщин" и при этом смотришь на суперванильную обложку со страдающей особью предположительно женского пола (и почему не взять оригинальную), предубеждение возникает само по себе.
Помимо уже привычного переферийного недовольства гендерными стереотипами, сразу морально готовишь себя к низкопробному триллерно-детективному чтиву, которое мои родители покупали на железнодорожном вокзале перед долгой поездкой.

Но внутри скрывается нечто иное.
"Карманный атлас женщин" — это маленькая, но гордая книга. Громкая. Живая.
Пусть она никогда не пр��дназначалась для самых видных полок, первых строчек рейтингов или ярлыка "бестселлер". Дебютная работа молодой польской активистки, даже не роман, а четыре рассказа. Для таких книг уже просто перевод — огромная удача, чего уж говорить об оформлении и позиционировании.

Википедия говорит, что одно из возможных корней имени Мария, которое нанизывает всю книгу бусинками на образ Девы Марии, означает горечь и возмущение. Что ж, именно этими чувствами, этим настроением пропитаны четыре небольших истории "Марий" Сильвии Хутник, которая, не стесняясь, возводит своих героинь и одного героя в ряд святых.
Сильвия пишет очень остро, очень живо, местами даже истерично. Она не сдерживается, не раздумывает долго. Она позволяет вылиться недовольству, она пропитывает странички иронией и сарказмом, она награждает своих героинь эпичными сравнениями и не боится переборщить с символами.

Когда читаешь, кажется, что эти истории выливались, исторгались из автора, а не мерно ложились на бумагу. Знаете, такая простая, молодая, незамутненная экспрессивность обезоруживает. Меня лично — даже режет по живому. В каждой истории я так или иначе нашла что-то, с каждой, хоть и в разной мере, могла ассоциировать себя. Более того, я прочувствовала географическую и менталитетную близость этого текста.

История первая. Кошелки. Рассказ с первого же эпизода покоряет описанием варшавского рынка — вот оно, близкое, знакомое, почти родное. Это не Латинская Америка и не Азия, это здесь, совсем близко. Это родной мрак. И главная героиня-заложница этой "рыночной вселенной" Черная Манька, и остальные персонажи пусть и кажутся выкрученными на максимум, сюрреалистичными во мраке и безнадеге, в которую помещает их автор, остаются своими.
Сильвия начинает сборник с бомбы, ведь "Кошелки" — самая экспериментальная и самая галлюциногенная часть, которая местами напоминала мне Эженчика своим безумием. Так что бомба, увы, слегка попахивает совсем не розами.
Наверно, это не распространенный опыт, но конкретно мне было очень легко соотносить себя с главной героиней с ее жаждой иметь ребенка, продолжение себя, и отчаянием от невозможности оного. Да и ощущение тотальной безнадеги вокруг, от которой настолько тоскливо, что ты даже не пытаешься что-то изменить хоть и не то чувство, которым можно гордиться, но мне тоже было близко в определенные моменты.

История вторая. Связные. Второй рассказ сборника то ли проводит работу над ошибками, то ли просто успокаивает читателя, мол, поели потока мысли и хватит, у автора и адекватность в меню имеется. Мы снова оказывается в до боли знакомом месте — поликлинике, только на этот раз уже без сюра. Мы отправляемся в страшное прошлое Второй Мировой вместе с пани Марией и выныриваем в настоящем, в котором война вроде бы и прошла, но ни следы, ни причины ее не стерлись и не сотрутся, наверно, никогда.
Вообще, это сама польская история, самая локальная. Она обличает антисемитизм, который с уходом фашистов и со всеми мерами пресечения не исчез. Который проскальзывает через сотни памяток и памятников, памятных мероприятий и общественных организаций. Через этот конкретный тип ненависти, мне кажется, Сильвия Хутник апеллирует и к другим нетерпимостям довольно-таки радикальных и религиозных поляков, которые никуда не делись и не собираются.
Антисемитизм и страх в рассказе — это тревожность (и уж тут я can relate) . А еще ощущение, что ничего не меняется, все повторяется и в головах даже с наступлением информационной, цифровой эпохи совсем не просвещение, а все такой же кавардак.

История третья. Подделки. Самая любимая. Забавно, конечно, что в истории "про женщин и для женщин" мою симпатию украл панипан Мариан и проблема стериотипизации, навешивания ярлыков и пресловутой нормы, которую она поднимает. Почему-то именно с этим героем мне было легче всего себя ассоциировать. Не знаю в чем тут дело, в далекости ли традиционной гендерной роли женщины или просто в отчужденности и закрытости этого персонажа. Человека все время не на виду, все время в стороне, все время вроде бы и присутствующего внутри общества, но лишь каким-то образом, с выкрученной прозрачностью. Человек, который всем нравится, но о котором никто толком ничего не знает.
На которого будут смотреть с интересом, с сочувствием, с подозрением из-за его "нетаковости".
К которому всегда будет интересно заглянуть в шкафчик с нижним бельем и обсудить.
Вообще, недавно я подумала, что истоки нетерпимости совсем не в том, как часто заявляется, что людям кто-то что-то пропагандирует. На самом деле все наоборот: это они сами слишком любят залезать в чужую личную жизнь, а потому просто не могут пройти равнодушными, замечая что-то "не такое", необычное.
Вот и Мариана в этой истории, даже такого безупречного и ненавязчивого, нельзя не обсудить. Нельзя не осудить за нетаковость.

История четвертая. Принцессы. Рассказ о маленькой Марысе оказался хоть и импонирующим своей легкостью и бунтарством, но все же самым не запоминающимся. Наверно, потому что эта история про экстравертное восприятие мира, когда тебе нужно выбрасывать, излучать энергию и информацию, свой потенциал вовне, чтобы не сгореть. А когда не можешь этот потенциал никуда приложить, выплеснуть, а просто накапливаешь в себе, и происходит описанная пани Хутник бесконтрольная жажда деструктивности. Я как интроверт аккумулирую вовнутрь и с подобной жаждой разрушения не сталкивалась.
Тем не менее, этот яркий но маленький пожарик стал хорошим финальным аккордом.

Знаете, я бы не отказалась от еще парочки рассказов в сборнике. Как-то очень искренне у Сильвии Хутник получилось, пусть и без особых изысков. Язвительно и о наболевшем. Именно поэтому зашло.

[Kovaxka · Rating 4 out of 5]

"Az idegpályák szélén megáll a képzelet.
A szavak világán innen te hogyan képzeled?
Szűz Mária palástja gázlángkéken ég,
vagy bársonyosan terít be az örök sötétség?"
Vad Fruttik: Vége

Máriák. Kísértetiesen emlékezetnek az itthoniakra. Egy ház a volt varsói gettó helyén. Több generáció. Korrajz. Négy, vagy annál is több tipikusnak mondható sors: egyik rosszabb a másiknál. Csupa olyan helyzet és körülmény, amit nem akarok látni, amivel nem akarok szembesülni. Fájt minden sora. Fájt a szenvtelenség, fájt az irónia, fájt, hogy nehéz olvasni. Mégis el kellett olvasni, és nem is fogom egyhamar elfelejteni. Lehet, hogy nem úgy tűnik, de ajánlom.

[Tatiana J · Rating 3 out of 5]

She’s okey. Go easy on her

[Felicja · Rating 5 out of 5]

Wchłaniałam każde słowo, każde zdanie.
Jestem zachwycona pisarstwem Sylwii Chutnik, czasem człowiek się wzruszał i płakał, a czasem się śmiał i w sumie dalej chciało się płakać
Cudo, cudo, cudo i to jeszcze poruszające ważne problemy

chciałabym dłuższy rozdział o panie Marianie, kocham pana Mariana ;(((

[Flavia · Rating 2 out of 5]

[większość przeczytana, reszta przekartkowana i zasłyszana/streszczona]

Whatever. Nieodkrywcze, niezapadające w pamięć i niekonkretne...

3/10
PS Zmieniłabym tytuł na «Kiszonkowy atlas kobiet»

[Aleksandra Suchecka · Rating 4 out of 5]

Jakoś opornie było mi wejść w ten świat, aczkolwiek po pierwszych 30 stronach bawiłam się już świetnie (jeżeli można w ogóle tak powiedzieć o czytaniu tej książki). Sylwia Chutnik jest dla mnie jak rozwodniona Masłowska, co nie znaczy, że gorsza. Jest możliwe nawet bardziej spostrzegawcza, a jej język jest niesamowicie wyważony, gdy się tego nie spodziewasz łapie cię za fraki i potrząsa. Would recommend każdej kobiecie.

Plus przeczytałam to w 3 dni!!! #proud

[Ernesta · Rating 4 out of 5]

Užčiuopta, pagauta, užkabinta.
Atjaučiau, prisiminiau, supratau.

Stiprios 4*

[Vakaris the Nosferatu · Rating 4 out of 5]

One of those books you can figure out only after you close it finished. Reminded me of Catcher in the Rye, whole threatening hell boiling in your own head, when your face is calm and smooth as it should be, for you are not allowed to put it out, into words, into actions. For even if you did - no one would ever care or understand. Fighting windmills, but still wishing to fight them and maybe someday see your own, or somebody elses victory.

[Justyna · Rating 1 out of 5]

Obiektywnie rzecz biorąc, jest to całkiem niezła książka. Celne, mocne obserwacje społeczne, postaci zarysowane wyraźną, miejscami świadomie karykaturalną kreską, proza wartka i świeża, ale... nie spodobało mi się. I tyle.

[Adrian Fulneczek · Rating 3 out of 5]

Ma momenty absolutnego geniuszu językowego i spostrzeżenia, które zmieniają sposób odbioru świata.

Niestety trzeba na nie zapracować czytając inne fragmenty, które nie zawsze zdawały mi się potrzebne.

(Trochę jakby wtedy wydawcy chcieli pewnej długość książkę i musiała być rozpisana na więcej stron).

No i szkoda, że rozdział o Łączniczce nie był pierwszy. Jest świetny. "Strupek" w wózku z pierwszego rozdziału też miażdży głowę - ale zanim do niego dotarłem, byłem już zmęczony. Dziwny przypadek.

[Magda w RPA · Rating 4 out of 5]

Bardzo fajna książka! Stylowo trochę podobna do Masłowskiej choć moim zdaniem Chutnik jest lepsza, jakoś mniej odpływa.
Przed czytaniem trzeba się nastawić na to, że to nie jest normalna powieść tylko jak sam tytuł wskazuje atlas, no i przy tym założeniu jest naprawdę git.
Momentami bardzo mocno, prawdziwie i pięciogwiazdkowo, ale momentami nie, więc jednak daję 4. Mimo tego jak na debiut to jest cud miód!

[Martynka · Rating 5 out of 5]

Cudo. Nigdy jeszcze żaden utwór nie wciągnął mnie tak bardzo w narracyjny i fabularny wir jak „Kieszonkowy atlas kobiet”. Jakby ktoś posadził mnie na taborecie, na środku bazaru i powiedział: „To teraz słuchaj, serduszko, co to się na tej Ochocie odpierdala”. Książka nie jest brutalna - taka jest rzeczywistość, w której żyjemy, umieramy, cierpimy, szukamy, palimy i podpalamy. Genialne, uwielbiam, świetna lektura.

[Misia Loch · Rating 5 out of 5]

4.5 - nabieram przekonania ze wszyscy polscy współcześni powieściopisarze piszą dokładnie tym samym jezykiem, ta sama manierą
ale tutaj akurat to dziala, i chciało mi się naprawde plakac wielokrotnie przy tej ksiazce, chociaz mozna by się klocic ze to efekt na sile misery-porn ale no nie wiem w sumie co sadzic, wydaje mi się ze to jednak wartościowa ksiazka i taka ultra polska autentyczna i miejscami zabawna i bardzo w punkt

[Elizabet Lőrincz · Rating 5 out of 5]

Nagyon tetszett ahogy megvolt írva. De komolyan, egyedi és vicces, néha meg olyan tragikus, hogy az embernek sírhatnékja lesz. Nem értettem hogyan kapcsolódhatnak a történetek de aztán a végén volt egy nagy eszmélésem. De a lényeg a lényegben, hogy nagyon jó volt!

[Martyna Wieczorek · Rating 3 out of 5]

Nie wiem, jak to się dzieje, ale coś mi tu nie pasuje.

Lubię autorkę, lubię tematykę, którą porusza. Uważam, że jest to świetnie napisane, a jednak czuję się zmęczona po skończeniu.

To chyba jest jakaś forma autoagresji. Z miłość.

[hania♡]

Nie wiem jak ją ocenić, jest zupełnie nie do opisania. Napewno mną wstrząsnęła, książka pełna brudu i okrucieństwa. Przeszkadzał mi jednak chwilami sposób prowadzenia narracji i ogólny styl pisania. Nie dla każdego, ale warta przeczytania.

[Mccartney · Rating 4 out of 5]

Zachwyty nad formą, grą słów, wszechobecną ironią, przeplataniem się historii. Z początku czytałam nie mogąc się oderwać, gdy późniejsze fragmenty zdawały się prowadzić donikąd, skutkując ponad miesięcznym czytaniem (a to kieszonkowy atlas!).

[Eglė Jakaitė · Rating 5 out of 5]

,,Juk naktis skirta moterims, ar ne?"

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

10/5 genialne, poza jakąkolwiek skalą

[Zofia · Rating 5 out of 5]

Skręcająca wnętrzności lektura, baaardzo polska. Strasznie się przeżywa tą książkę, dlatego polecam i odradzam.