Op een stormachtige nacht vergaat de vissersboot van Lena’s vader, Antoine Blomme. Hij en zijn twee bemanningsleden komen om. De begrafenis verloopt kil, want in Oostende wordt gefluisterd dat het allemaal de schuld is van die roekeloze Antoine. Lena gelooft er niets van, want haar vader kende de stromingen van de Noordzee bij hun voornaam. Wanneer de begrafenisboot plots wordt opgeschrikt door een felle schok, ziet ze nog net een zwarte schim onder de boot verdwijnen. Maar niemand gelooft haar, zelfs haar beste vriendin Kaz niet.
Dan ontmoet Lena een slungelachtig octopuspak (met daarin een 14-jarige jongen): Vincent. Hij deelt een fascinatie voor zeeleven met een zomerbaantje bij het gloednieuwe Secret Sea Creatures Museum. Met hem gaat Lena op zoek naar het zeewezen dat ze gezien heeft – en naar de ware toedracht van de dood van haar vader.
Zeevonk biedt een originele inkijk in het hoofd van een meisje dat plots voor een groot rouwproces staat.
In sommige verhalen beuken de woorden op je in als golven. Zeevonk is er zo een. Na een schipbreuk waarin Lena haar vader verliest, kan ze niet geloven dat het zijn fout zou zijn zoals de mensen in het dorp fluisteren. Ze is er rotsvast van overtuigd dat er iets anders onder het oppervlak speelde en gaat op zoek naar een verklaring. Ze gaat op zoek naar de schim in het water, maar op zoek naar een monster in de kabbelende Noordzee vindt ze vooral verrassend vaak zichzelf terug.
De rauwe rouw rot als wonden die je oploopt van kwallenbeten. Hoe dieper je het verhaal in waadt, hoe dieper de tristesse tot je doorsijpelt en hoe harder het weet te raken. Dat met verrassend lichte en poëtische stijl voor personages met ankers aan hun voeten. Een absolute aanrader.
Het is een heel origineel verhaal. In het begin zijn al die verschillende namen wat ingewikkeld, maar naar het einde toe kon ik ze beter onthouden. Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het boek zou lezen als het niet in de ik-persoon stond, want er wordt heel veel over gevoelens gepraat.
Een wondermooi boek over opgroeien en verlies. Ik heb elke pagina zorgvuldig en met veel plezier verslonden. Je leeft vanaf de eerste zin mee met de personages, die jong en onbevreesd maar alles behalve kinderachtig en naïef zijn. Het verhaal duwt je vooruit met de kracht van een onverwachte onderstroom en verveelt geen moment. Een echte aanrader, ook wanneer je (gelukkig) nog niet weet hoe het is om een ouder kwijt te raken.
Wauw, zo'n schoon en ontroerend boek. Heel beeldend beschreven, schone zinnen. Het is een jeugdboek dat als volwassene ook heel fijn is om te lezen. Zet het gerust in de kast naast het veelgeprezen 'Lampje' van Annet Schaap want het is zeker zo mooi 💗
wat een mooi en ontroerend jeugdboek dat zich afspeelt in Oostende. Het is prachtig geschreven en hoe het omgaat met het thema rouw is echt en zwaar maar hoopvol. De details van de zee en de mysteries in de zee vond ik erg leuk
Ik heb de selectie van de Leesjury van groep 5 en 6 gelezen maar deze tot het allerlaatste laten liggen. Ik keek er tegenop. Dit book hit a little too close to home zoals men dat in het Engels zegt. Wat ons is overkomen is nog veel te vers. Het einde gaf de hoop die we allemaal hebben: dat eerste jaar 'overleven'. Misschien lees ik dit boek ooit nog wel 's opnieuw zodat ik het nog meer kan leren waarderen.
Tijdens een zomerstorm vergaat de vissersboot van Lena's vader. Haar vader en zijn bemanningsleden komen om. De schipper had niet mogen uitvaren, wordt gefluisterd. Lena weet dat haar vader niet roekeloos is en ze trekt op onderzoek uit. In Vinnie vindt ze de perfecte kompaan om dat allemaal uit te vissen. Hij is een jongen uit het binnenland die de helft van de tijd in een octopuspak rondloopt om reclame te maken voor het nieuwe Secret Sea Creatures museum in Oostende. Is een monster de oorzaak van de schipbreuk? Lena is er vast van overtuigd. Het is het verhaal van het onderzoek maar vooral van hoe een tiener worstelt met immens verdriet en diepe ontgoocheling. Het boek werd in de markt gezet voor jongeren van 12 tot 14 jaar maar dankzij de knap uitgewerkte personages die verre van clichématig zijn en zijn beeldrijke taal kan het niet anders dan dat het ook in de smaak valt bij de volwassen lezers.
'Verplichte' lectuur voor m'n opleiding, dus van de nood een deugd gemaakt en voorgelezen voor m'n zoon van twaalf.
Auteur Wendy Huyghe verloor op jonge leeftijd onverwacht haar vader, net als het hoofdpersonage in dit boek. In het dankwoord schrijft ze dat enkel verhalen haar en haar broers hielpen om met dit immense verlies en verdriet om te gaan. Ze nam zich toen voor om ooit ook zo'n verhaal te schrijven, en jonge mensen te vertellen dat er altijd vonkjes zullen zijn. Daar is ze dubbel en dik in geslaagd. Het verhaal werd een film én een boek. En vooral: dit is denk ik een heel troostend en herkenbaar verhaal voor kinderen/tieners die rouwen.Tip ik zeker.
Prachtig boek (niet alleen voor de jeugd) dat je niet kan neerleggen tot het uitgelezen is. Vlot geschreven met humor, emotie en spanning. Het boek gaat over rouw, raakt een gevoelige snaar én maakt het onderwerp bespreekbaar. Een echte aanrader voor het hele gezin.
ik heb het boek gelezen als een van de eerste lezers cuz Wendy Huyghe is mijn meter. ik kan dit met trots vertellen. Nee serieus, echt een super goed boek. Ik heb het al gebruikt voor opdrachten voor nederlands en sommige stukken ook meerdere keren opnieuw gelezen. Super boek.
Mooi verhaal over een rouwproces van een tiener die haar vader verliest aan de Noordzee. Heel beeldend geschreven. Nu benieuwd naar de verfilming ervan.
Een heel ontroerend boek over Lena, die plots haar vader verliest in een ongeluk op zee. Ook haar beste vriendin verliest haar vader in hetzelfde ongeluk. Er wordt gezegd dat de vader van Lena er enige schuld aan zou hebben, maar wanneer Lena bij de afscheidsdienst op zee een grote schaduw onder de boot ziet, wil ze er alles aan doen om te bewijzen dat niet haar vader, maar een monster de schuldige is. Hierbij krijgt ze de hulp van een jongen in een octopuspak.
Het boek laat heel mooi zien hoe iedereen een verlies anders ervaart, dat iedereen zijn weg moet zoeken, en dat elke manier ok is. Het is echt ontroerend, en zo teder en liefdevol. Ik hoorde in een interview dat het verhaal op zich fictief is, maar dat de emoties écht zijn (de schrijfster verloor zelf op jonge leeftijd haar vader). Dat voel je ook echt.
(Ik ben nu vooral ook heel erg benieuwd naar de film, gemaakt door de broer van de schrijfster)
De film zeevonk had een diepe indruk bij me achtergelaten. Ik besloot daarom nu ook het boek te lezen. Hoe ga je als jongvolwassene om met verlies en rouwen? Dit boek geeft prachtig weer hoe we ons allemaal kunnen voelen bij het overlijden van een dierbare. Het is zeker een aanrader om te lezen.