Η χώρα των χρυσανθέμων

by Lafcadio Hearn, Γιώργος Κ. Καλαμαντής (Translator)

363 pages, Paperback

First published October 1, 1998

About the author

Greek-born American writer Lafcadio Hearn spent 15 years in Japan; people note his collections of stories and essays, including Kokoro (1896), under pen name Koizumi Yakumo.

Rosa Cassimati (Ρόζα Αντωνίου Κασιμάτη in Greek), a Greek woman, bore Patrick Lafcadio Hearn (Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν in Greek or 小泉八雲 in Japanese), a son, to Charles Hearn, an army doctor from Ireland. After making remarkable works in America as a journalist, he went to Japan in 1890 as a journey report writer of a magazine. He arrived in Yokohama, but because of a dissatisfaction with the contract, he quickly quit the job. He afterward moved to Matsué as an English teacher of Shimané prefectural middle school. In Matsué, he got acquainted with Nishida Sentarô, a colleague teacher and his lifelong friend, and married Koizumi Setsu, a daughter of a samurai.
In 1891, he moved to Kumamoto and taught at the fifth high school for three years. Kanô Jigorô, the president of the school of that time, spread judo to the world.

Hearn worked as a journalist in Kôbé and afterward in 1896 got Japanese citizenship and a new name, Koizumi Yakumo. He took this name from "Kojiki," a Japanese ancient myth, which roughly translates as "the place where the clouds are born". On that year, he moved to Tôkyô and began to teach at the Imperial University of Tôkyô. He got respect of students, many of whom made a remarkable literary career. In addition, he wrote much reports of Japan and published in America. So many people read his works as an introduction of Japan. He quit the Imperial University in 1903 and began to teach at Waseda University on the year next. Nevertheless, after only a half year, he died of angina pectoris.

Reviews

[Μαρία εχασα το αλλο προφιλ]

Το βιβλίο είναι περισσότερο ένα λογοτεχνικό ταξίδι στην Ιαπωνία παρά ένα απλό ταξιδιωτικό βιβλίο. Ο Χερν περιγράφει την καθημερινότητα, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, την τέχνη και την αισθητική της Ιαπωνίας, προσπαθώντας να μεταδώσει στον δυτικό αναγνώστη έναν πολιτισμό που στα τέλη του 19ου αιώνα παρέμενε ιδιαίτερα άγνωστος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η προσωπική σχέση του συγγραφέα με την Ιαπωνία. Ο Χερν, με ελληνική, ιρλανδική και αμερικανική καταγωγή, έφτασε εκεί το 1890 και τελικά ταυτίστηκε βαθιά με τη χώρα, ενώ οι Ιάπωνες τον θεωρούν σημαντικό συγγραφέα της Ιαπωνίας Ο Χερν δεν περιορίζεται σε πληροφορίες· παρατηρεί ήχους, μυρωδιές, τοπία, ναούς, κήπους και μικρές καθημερινές πράξεις. Έτσι η Ιαπωνία παρουσιάζεται σχεδόν σαν ένας ονειρικός, ποιητικός κόσμος. Η γραφή του είναι αισθησιακή και γεμάτη εικόνες .Η εικόνα της Ιαπωνίας που παρουσιάζει ο Χερν είναι συχνά εξιδανικευμένη και ρομαντική. Ο συγγραφέας γοητεύεται τόσο πολύ από τον πολιτισμό που περιγράφει, ώστε κάποιες φορές παραμερίζει τις πιο δύσκολες ή αντιφατικές πλευρές της ιαπωνικής κοινωνίας. Επομένως, το έργο δεν θα πρέπει να θεωρηθεί αντικειμενική ιστορική ή κοινωνιολογική μελέτη, αλλά κυρίως μια προσωπική και λογοτεχνική ματιά στην Ιαπωνία. Καταφέρνει να μεταφέρει στον αναγνώστη τον θαυμασμό και την αγάπη του για έναν πολιτισμό διαφορετικό από τον δυτικό. Η δύναμή του βρίσκεται κυρίως στη γλώσσα, στις εικόνες και στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί.