Eίναι δυνατόν στην εποχή μας αρχιτέκτονες, πλανόδιοι μουσικοί, σκιτσογράφοι, νοικοκυρές, ερασιτέχνες ραδιοπειρατές, αγρότες, συγγραφείς, ταχυδρομικοί διανομείς, τρεμάμενοι αγιογράφοι και τεχνίτες μωσαϊκών να συζητούν για φαντάσματα; Eίναι δυνατόν κάποιοι που πέθαναν άωροι, αδικαίωτοι κι αδικοσκοτωμένοι να εμφανίζονται ως φαντάσματα και να απαιτούν δικαίωση; Kαι τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη λίμνη Στυμφαλία και τη νήσο Ύδρα; Mε τον Aνδρέα Kαρκαβίτσα και τον Iπποκράτη; Tον Παυσανία και τον Eβλιά Tζελεμπί; Tην Πολυξένη της Tροίας και τον Θεόδωρο Kολοκοτρώνη; Kαι οι φωτιές στα υψώματα; Πώς συνδέονται; Mα σε ένα βιβλίο φαντασμάτων οι αποκαλύψεις δε γίνονται ποτέ στο οπισθόφυλλο.
Η Ευγενία Φακίνου (English: Eugenia Fakinou) γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες και ξεναγός. Εργάστηκε για μερικά χρόνια σε περιοδικά ως γραφίστρια.
Après des études d'arts graphiques à Athènes et la fondation d'un théâtre de marionnettes, elle s'est un temps consacrée à la littérature jeunesse. En 1982, elle a publié son premier roman, Astradeni, qui a connu un immense succès. Paru l'année suivante, La Septième Dépouille a immédiatement été considéré comme l'un des événements majeurs de la littérature grecque contemporaine. Eugénia Fakinou a depuis reçu de nombreux prix en Grèce où elle fait figure d'auteure centrale sur la scène littéraire.
Το 1976 δημιούργησε το αντικειμενοθέατρο "Ντενεκεδούπολη". Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει πολλά παιδικά βιβλία. Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Αστραδενή". Τα μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβικά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου - Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημα της "Η μέθοδος της Ορλεάνης" και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων "Φιλοδοξίες κήπου".
Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία της Φακίνου τα τελευταία χρόνια, κάποια απ' αυτά σήμερα έχουν μπερδευτεί μέσα στο μυαλό μου αφού ακολουθούν το ίδιο μοτίβο: η ηρωίδα περιπλανείται στην ελληνική επαρχία ψάχνοντας να βρει κάτι (αυτό το κάτι αλλάζει σε κάθε βιβλίο) και στην διαδρομή γνωρίζει διάφορους ενδιαφέροντες και ιδιόρρυθμους χαρακτήρες. Αυτό ισχύει και για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Αν είστε φαν της Φακίνου διαβάστε το. Αν δεν την έχετε ξαναδοκιμάσει, καλύτερα ξεκινήστε με κάποιο άλλο της βιβλίο.
Καλογραμμένο φυσικά αλλά... Μπορεί κι εγώ να μην ήμουν στη φάση του... ειχε ένα ενδιαφέρον...περιορισμένο μεν... Νομίζω κάτι έχασα εγώ... κάτι δεν κατάλαβα εγώ από τον στόχο του.