Eίναι δυνατόν στην εποχή μας αρχιτέκτονες, πλανόδιοι μουσικοί, σκιτσογράφοι, νοικοκυρές, ερασιτέχνες ραδιοπειρατές, αγρότες, συγγραφείς, ταχυδρομικοί διανομείς, τρεμάμενοι αγιογράφοι και τεχνίτες μωσαϊκών να συζητούν για φαντάσματα; Eίναι δυνατόν κάποιοι που πέθαναν άωροι, αδικαίωτοι κι αδικοσκοτωμένοι να εμφανίζονται ως φαντάσματα και να απαιτούν δικαίωση; Kαι τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη λίμνη Στυμφαλία και τη νήσο Ύδρα; Mε τον Aνδρέα Kαρκαβίτσα και τον Iπποκράτη; Tον Παυσανία και τον Eβλιά Tζελεμπί; Tην Πολυξένη της Tροίας και τον Θεόδωρο Kολοκοτρώνη; Kαι οι φωτιές στα υψώματα; Πώς συνδέονται; Mα σε ένα βιβλίο φαντασμάτων οι αποκαλύψεις δε γίνονται ποτέ στο οπισθόφυλλο.
Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία της Φακίνου τα τελευταία χρόνια, κάποια απ' αυτά σήμερα έχουν μπερδευτεί μέσα στο μυαλό μου αφού ακολουθούν το ίδιο μοτίβο: η ηρωίδα περιπλανείται στην ελληνική επαρχία ψάχνοντας να βρει κάτι (αυτό το κάτι αλλάζει σε κάθε βιβλίο) και στην διαδρομή γνωρίζει διάφορους ενδιαφέροντες και ιδιόρρυθμους χαρακτήρες. Αυτό ισχύει και για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Αν είστε φαν της Φακίνου διαβάστε το. Αν δεν την έχετε ξαναδοκιμάσει, καλύτερα ξεκινήστε με κάποιο άλλο της βιβλίο.
Καλογραμμένο φυσικά αλλά... Μπορεί κι εγώ να μην ήμουν στη φάση του... ειχε ένα ενδιαφέρον...περιορισμένο μεν... Νομίζω κάτι έχασα εγώ... κάτι δεν κατάλαβα εγώ από τον στόχο του.