Het leven van Eva wordt overheerst door afscheid en rouw. Ze groeide op bij haar grootouders en haar drie zonderlinge ooms, voor wie ze is blijven zorgen. Hoewel ze snakt naar geborgenheid zijn liefdesrelaties en vriendschappen haar vreemd. Op zevenendertigjarige leeftijd besluit Eva diep in zichzelf te duiken, op zoek te gaan naar de oorsprong van haar seksuele anders-zijn. Ze wandelt van haar hoofd, langs haar hart, naar haar heupen. Tijdens haar moedige ontdekkingstocht ziet ze in dat ze niet krijgt wat ze wil, maar wel wat ze nodig heeft.
Wat een prachtig boek, wat een mooie reis. Wanneer Eva geconfronteerd wordt met het verlies van haar grootmoeder met ze als 37-jarige voor de derde keer een ouderfiguur afgeven in haar leven. Al haar hele leven woont ze samen met haar drie ooms die ze blijft verzorgen en die ook moeten omgaan met het verlies van de mensen die Eva verloor. Als Eva opnieuw iemand verliest, verliest ze ook zichzelf.
'Raak me. (Aan)' gaat over rouw, verlies maar ook over terugvinden. Een relaas over hoe we trauma's van onze (groot)ouders overnemen en hoe we onbewust iemand zijn vanuit onze families en gezin waarin we opgroeien. En hoe het nooit te laat is om het trauma aan te pakken.
Na haar fantastische debuutroman ‘samen duizelen we’ bewijst Jaela Cole opnieuw wat een geweldig schrijftalent ze heeft. Eens je aan het boek begint, kun je het moeilijk wegleggen, want je wordt meegezogen in de wereld van hoofdpersonage Eva. Heerlijke woordenschat, hilarische, maar tevens ontroerende en bijwijlen herkenbare situaties, maken dit boek een pareltje om van te smullen. Echt een aanrader! Ik kijk nu al uit naar een volgend hersenspinsel..
Hoofdstukken lang janken en dan de toewijding aan zelfontplooiing zonder klaagzang.
Het boek heeft me vanaf de eerste bladzijde geraakt. Ik vond in Eva's verhaal herkenning en erkenning. Het is echt. De rouw, het verdriet, het schuldgevoel en de humor die daar bij komt kijken. Het willen behouden van de controle op jezelf en de drang die juist weg te geven. Al dan niet onder invloed van drank, drugs of seks (danwel peer pressure om seks te hebben). Het idee dat je te laat bent. Het eeuwige 'iedereen sterft'- gevoel. Maar ook het navigeren binnen de queer gemeenschap, waarbij ideologieën zelfs op hetzelfde spectrum soms niet met elkaar stroomlijnen.
En eindelijk een verhaal waar aseksualiteit authentiek is. Veel te vaak is deze geaardheid onbegrepen, geven auteurs er hun eigen draai aan, of wordt het neergezet als iets wat genezen moet worden. Een anomaliteit. Cole heeft het op een alomvattende, eerlijke en genuanceerde manier weten uit te leggen, weten te verbeelden en vertellen.
Over zinnelijkheid en eten zou deze review gaan. Ze kan het nogal beschrijven, die maaltijden die genuttigd worden. Je ziet en proeft ze op je smaakpapillen. Papieren beschrijvingen worden smaakprikkelende taferelen. Tafels zijn versierd, je voelt de wind en de stemming aan alsof je erbij bent. Kopjes en kommetjes worden beschreven, je kan ze bijna voelen. De structuren en texturen, kleuren krijgen alle mogelijke schakeringen mee.
Dat het boek over een dertiger in de rouw alsnog een seksuele coming-of-age roman blijkt te zijn was aanvankelijk nogal verwarrend. Wees gewaarschuwd: eten en seks zijn quasi hetzelfde bij Cole. De zinnelijke beschrijvingen van al wat op Onzeva's seksuele bordje komt zijn van dezelfde visuele kwaliteit.
Moeilijk om deze te beoordelen. Het verhaal is brandend actueel, alleen is het soms langdradig uitgesponnen. De schrijver heeft een rijke woordenschat, verfrissend in deze content, maar te veel woorden gebruiken, is niet altijd de juiste beslissing.
Dit was jammer genoeg niet echt mijn ding. Neemt niet weg dat haar manier van schrijven top is en haar beschrijvingen subliem. Maar het is mijn stijl niet. Ik heb hem dan ook niet uitgelezen.