4.5 ปัดขึ้น
เล่มนี้ร้าวดีจริงง ตอนต้นเล่มคือความเลวของพระเอกผสมกับความเด็กน้อยไม่ประสีประสา ก็นั่นแหละ...อยากจะทำร้ายจิตใจนางเอก ให้นางเอกร้องไห้ ให้นางเอกอ้อนวอน พอเค้าทำ อีพระเอกวิปริตนี่ก็ต้องไปอีกขั้น ประชดไม่ตอบสนองเค้า
มารู้ใจเอาในวันที่สาย ไม่มีวันหวนกลับ ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา เค้าก็ไม่กลับมา
ซึ่งฉากนี้ น้ำตาไหลพรากเลยทีเดียว
จบส่วนนี้ไปก็จะไปเริ่มเหมือนมีการ intermission มาแล้ว
ตัดฉากมาในส่วนของเทพเซียน นางเอกฟื้นขึ้นมาในร่างเซียนของตัวเอง 500 ปีหลัง หรือก็คือเวลาปกติของนางเอกก่อนย้อนไปแก้ไข สิ่งที่นางเอกลืมตามาเจอคือโลกยังสดใสไม่เลวร้าย แปลได้ว่าภารกิจสำเร็จ
แต่... 500 ปีก็แล้ว พี่ถานไถจิ้นก็ยังตามหานางเอกไม่หยุดหย่อน ตามหาไปทั้งสามโลก ซึ่งเค้าคงคาแรกเตอร์พระเอกดีนะ มาเจอนางเอกในโลกเซียน ก็ยังไม่วายมีความคิดชิบหายวายป่วง จะฆ่านางเอกเอาไปทำร่างให้นางเอก... 5555555
ใช่ค่ะ พี่เค้าไม่รู้ว่านี่คือร่างจริงของนางเอก เค้าก็เตรียมหาร่างมาใส่วิญญาณนางเอกที่กำลังตามหา อีผี!!
ในส่วนของเรื่องราวต่างๆ ก็ดำเนินไปให้อ่านเอาเพลิน แต่ความสัมพันธ์พระนางคือปวดหัว
นางเอกรักแหละ เค้าไม่ได้พูดตรงๆ แต่ตอนนางจากไปตอนนั้นก็เพราะเจ็บปวดงี้ ทางคนอ่านต้องจับอารมณ์ชีให้ได้
แต่ในตอนนี้นางยังเข้าใจว่าอีพี่ถานไถจิ้นเลือกนังพี่สาวสารเลวคนนั้น เลือกมาตลอด จนวาระสุดท้าย ก็ไม่ได้เลือกนางเอก เค้าก็จำฝังใจ สมน้ำหน้าถานไถจิ้น
ในส่วนถานไถจิ้น ก็ยังคุ้มคลั่งบ้าบอไปคนเดียว เป็นพระเอกไบโพลาร์ระดับสิบคนนึงที่เดี๋ยวโกรธเกรี้ยวเดี๋ยวน้อยใจ นางเอกมองหน่อยก็ใจชื้น ปากยังหมาบอกไม่รักไม่ต้องมาดีกับชั้น แต่พอเค้าจะไปก็คว้าชายกระโปรงเค้า อะไรแบบนี้
โอ้ย หัวจะปวด ความวิปริตยังมีอยู่เต็มเปี่ยม สรรหาสารพัดความคิดจะครองคู่กับนางเอก แต่ละความคิดถ้านางเอกรู้นะ มึงโดนตบหัวแน่
แต่ใดๆ ถึงเราจะว่าพี่ถานเค้าวิปริต เราสงสารเค้ามากนะ 5555 แต่จริงจัง ชีวิตพี่เค้าคือโดดเดี่ยวมาตลอด เจออะไรแต่ละอย่าง ตัวละครตัวนี้พูดได้เลยว่ามีความซับซ้อนสูงมาก เกิดมาชีวิตน่าสงสาร แต่เค้าไม่เคยรู้สึกสงสารตัวเองนะ แค่รู้สึกว่าทำยังไงก็ได้ให้รอด ไม่คิดเรื่องศักดิ์ศรีอะไรมาก แต่ถามว่าเกลียดชังชีวิตแบบนั้นมั้ย ก็เกลียดไม่ชอบ แต่ก็ทนได้ ทน ทน ทน แค่เพราะว่า ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
ดังนั้นพี่เค้าจะมีความเหยียดโลก เย้ยหยันมนุษย์อยู่เป็นนิจ แต่ในทางกลับกัน เค้าก็เหมือนรอคนมาช่วยเค้าเหมือนกันนะ อยากจะได้รับความห่วงใย (แต่พอมีคนๆ นั้น อีพี่วิปริตนี่ก็....วิปริตตตต!!! หักหลังปุ๊บโดนอ่ะ)
นางเอกเป็นคนที่เข้ามาในชีวิตพี่เค้า แล้วให้ความห่วงใยแบบหมาหยอกไก่ คือห่วงแหละแต่พร้อมหนีพระเอกทุกเมื่อ เชื่อไม่ได้ที่แท้ทรู
จุดเปลี่ยนของพระเอกคือ ถึงจะโดนหักหลังกี่ครั้ง พระเอกก็พร้อมจะเชื่อใจนางเอกใหม่ แล้วมันจะมีการบรรยายในความลังเลของพระเอกเยอะ คือสัมผัสได้เลยว่าพระเอกกลัวใจตลอดเวลา หวั่นใจมากว่านางเอกจะเชื่อได้มั้ย เชื่อดีมั้ย แต่...โอเค เชื่อ ชั้นเชื่อเธอว่าเธอจะไม่ทอดทิ้ง ฮือออออ รีวิวเองเศร้าเอง เพราะนางเอกแม่มมมม
เอาเป็นว่ายังอ่านได้ แล้วก็ลุ้นว่าอีสองคนนี้ เมื่อไหร่จะเข้าจัยยย เมื่อไหร่จะรักกันนนนนน
เข้าใจผิดอีกฝ่ายกันทั้งคู่ เล่มหน้าเล่มสุดท้ายแล้วนะเห้ย