Giel ontmoet Lorette toevallig in de trein, duikt samen met haar een hotelkamer in, en raakt betoverd door haar schoonheid. Ze houden contact. Wat ze opbouwen is geen relatie, ze zien elkaar eens in de zoveel maanden of zelfs eens in de zoveel jaren. Beiden hebben relaties met andere mensen, maar loslaten doen ze elkaar niet. Zij krijgt een gezin, hij blijft een rokkenjager.
Een romantisch boek, soms een beetje cliché. Giel is een schrijver die blijkbaar door z'n beroemdheid zomaar relaties aangaat met meiden wier vaders jonger zijn dan hijzelf. Hij ziet vrouwen als objecten die veroverd dienen te worden. Nadien kan hij in een lot geloven, dat ze voorbestemd zijn om samen te blijven. Dit geloof is het sterkst met Lorette, maar het leidt uiteindelijk tot niets. Voor Giel is het romantischer om in dat lot te blijven geloven, zonder er iets mee te doen.
Makkelijk door te lezen boek. Ik blijf me wel afvragen of Giel nou erg romantisch was, of zich voornamelijk nergens aan wilde vastbinden omdat hij met veel vrouwen het bed wilde delen en dit zo draaide in zijn hoofd tot iets romantisch.