Waarom stonden er doodshoofden op piratenvlaggen? Waar zijn de schedels van beroemde componisten zoals Mozart, Haydn en Beethoven gebleven? Waarom gebruikten de Bulgaren het hoofd van een graaf van Vlaanderen als drinkbeker? Hingen de Kelten de afgehakte hoofden van hun verslagen tegenstanders op aan hun paarden? Was een Romeinse keizerin een wegbereidster voor de forensische wetenschap? Jan Huijbrechts zorgt ervoor dat u zich het hoofd niet hoeft te breken over deze brandende vragen. In De botten van Bach vertelt hij de wervelende en fascinerende geschiedenis van de mensheid aan de hand van onze hersenpan. Hij gidst de lezer aan de hand van verhalen over beroemde en minder beroemde schedels door de wondere wereld van koppensnellers, craneokleptomanen, grafrovers en osteopaten. Daarbij ontbreken Shakespeare, Goethe en Lord Byron niet, evenmin als Edgar Allan Poe, Herman Melville en Arthur Conan Doyle.
Wat was het doel van dit boek? Een cultuurgeschiedenis was het alleszins niet.. een reeks losse anecdotes over de stoffelijke overschotten van witte mannen uit het westers "kanon" does not a cultuur geschiedenis make.
Het bronnenwerk deed mijn tenen krullen. Kritisch zijn over de gebruikte bronnen was enkel voorgelegd voor de Romeinen wanneer ze schrijven over de Kelten, maar niets van deze nuance over de gebruikte primaire teksten was aanwezig in de meerdere hoofdstukken over "koppensnellen" waar de bronnen afkomstig zijn van contemporaine kolonisten. Dat wordt gepresenteerd als 100% feit.
Veel lof over een reeks witte mannen trouwens die skeletten verzamelen maar nergens een ethisch vraagteken te zien over het feit dat deze lichamen worden gebruikt als voorwerp, maar wel afkomstig zijn van mensen die hier waarschijnlijk geen toestemming voor gegeven hebben?
Aangezien er ook amper naar bronnen (primair of secundair) wordt gerefereerd en het grootste deel van dit werk dus niet te controleren valt zou ik ook een deel van de inhoud met een korrel zout nemen.
Een redacteur had trouwens ook welkom geweest, want als ik de fouten uit de tekst haal zegt dat genoeg. Naast een redacteur misschien ook een handboek "cultuurgeschiedenis schrijven" en/of een handboek "consequent kritisch denken"
Op zich zijn de verzamelde anekdotes interessant om te weten. Echter heb ik geen lijn in het verhaal kunnen ontdekken behalve dat ze allemaal over de schedel gaan. Cultuurhistorie komt er niet in voor. Daarnaast stapelen de redactionele fouten zich op tot een niveau dat de vaart uit de verhalen haalt. Graag had ik deze paar uur teruggekregen.
Fijn dat er een boek bestaat over dit fascinerende onderwerp. Goed geschreven. Echter: te breed uitgemeten en te veel randverhalen over allerlei verloren gegane schedels van beroemd- en beruchtheden. Conclusie: ik heb er heel veel uit geleerd maar less is more.