Δέκα στιγμιότυπα από την ιστορία της ελληνικής επανάστασης
Δέκα γυναίκες ανάμεσα στο 1822 και στο 1827 απευθύνονται σε μία διοικητική αρχή της αναδυόμενης επαναστατικής εξουσίας. Δέκα ιστορίες από τα χρόνια της ελληνικής Επανάστασης: ιστορίες πολέμου, ιστορίες αδικίας, ιστορίες έμφυλων και κοινωνικών σχέσεων. Ιστορίες που φωτίζουν την καθημερινότητα ενός κόσμου που αλλάζει και την ίδια στιγμή μας επιτρέπουν να εστιάσουμε στους αόρατους πρωταγωνιστές του: τις ανώνυμες γυναίκες του ελληνικού 19ου αιώνα. Μέσα από τη φωνή τους, τα παράπονά τους, την ίδια τη λογική της διατύπωσης ενός γραπτού αιτήματος αναδύεται η συγκλονιστική μετάβαση στην επικράτεια του πολίτη. Του ανθρώπου που αναγνωρίζει την νέα εξουσία και την ίδια στιγμή νοιώθει το δικαίωμα να απευθυνθεί σε αυτήν. Ο Λόγος Γυναικών δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο για το 1821. Και το ερωτηματικό στον τίτλο του προειδοποιεί ότι υπονομεύει τις προκατασκευασμένες μας βεβαιότητες για το παρελθόν και το παρόν.
Υπέροχο βιβλίο, ανάμεσα στην ιστορία και τη μυθοπλασία, εννιά αληθινές επιστολές γυναικών στη διοίκηση τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους γίνονται η αφορμή για να ξεδιπλωθεί ολόκληρη η εποχή. Η μικροϊστορία όπως θα έπρεπε να είναι.
Ένα καταπληκτικό βιβλίο που μας μεταφέρει στους προβληματισμούς εκείνης της εποχής. Αναλύοντας τα προβλήματα των γυναικών μέσα από επιστολές, μας δημιουργούνται ποικίλα συναισθήματα αλλά και ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε αυτή τη στιγμή. Ένα βιβλίο που αναλύει τη θέση της γυναίκας στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης και τις αγωνίες της. Καταπληκτικό!
Ένα πρωτότυπο, εξαιρετικό ανάγνωσμα που ξετυλίγει ένα μικρό κουβάρι νεοελληνικής ιστορίας μέσα από λίγες προσωπικές ιστορίες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Με τη σημασία που μπορεί να προσδίδει στα ιστορούμενα ένα κοσμογονικό γεγονός όπως η ελληνική επανάσταση (η οποία βέβαια βρίσκεται εν εξελίξει όσο οι ιστορίες ξεδιπλώνονται), ο συγγραφέας επικεντρώνεται στο παρασκήνιο, σε απλούς πολίτες και το δικαίωμα που τους δίνεται να απευθυνθούν σε μια νέα, πρωτοποριακή διοικητική αρχή. Μια αρχή που απορρέει από την επαναστατική εξουσία, η οποία μετακινείται, αλλάζει, προσαρμόζεται και εργάζεται στη μετάβαση από ένα προεπαναστατικό καθεστώς σε μια νεωτερική αντίληψη. Έτσι, η επικοινωνία απευθείας των αναφερόμενων γυναικών προς τη κεντρική διοίκηση είναι μια πράξη που μεταφέρει τις εξελίξεις εκτός πεδίου των μαχών της δύσκολης καθημερινότητας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες της εποχής. Από τις οικονομικές απαιτήσεις, μέχρι την επιστροφή δανεισμένων κοσμημάτων, η διοίκηση αντιμετωπίζει τα αιτήματα με σοβαρότητα και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ώστε να βελτιωθεί η κοινωνική συνοχή και να συμβαδίζει με τις νέες κρατικές αντιλήψεις της νεωτερικότητας. Πίσω λοιπόν απ’τον ξεσηκωμό, τις μάχες, τον αγώνα για την ανεξαρτησία και το συγχρονισμό με τις φιλελεύθερες αντιλήψεις του Διαφωτισμού, υπάρχουν οι μικρές, καθημερινές ιστορίες βίας, διεκδικήσεων, έμφυλων σχέσεων κτλ των ανωνύμων γυναικών, αλλά και η προσπάθεια ενός νέου κράτους να γίνει φιλικό μέσω της διοίκησης, αλλά πλέον θεσμικά. Με άμεση σχέση γραφειοκρατίας και κεντρικής διοίκησης με τους πολίτες, μέσα από την προσαρμογή που επέβαλε το εξαιρετικά φιλόδοξο και δημοκρατικό για την εποχή του Σύνταγμα. Σαφέστατα προτεινόμενο για επαφή με την μικροϊστορία της επαναστατικής περιόδου.