หลงยุคหลุดสมัย ฉบับครบรอบสามสิบปี

by วัน รมณีย์

“นี่ไม่ใช่เรื่องรัก มันคือบทบันทึกของการล้างแค้นและรอคอย”
เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เราเห็นเรื่องสั้นชื่อเดียวกันออกมาเป็นเล่มบางๆ โดยนักเขียนชื่อ วัน รมณีย์ วันนี้ เราได้อ่านฉบับครบรอบ 30 ปีของหนังสือเล่มนั้น!
งานเขียนที่เดินทางมาจากโลกอนาคต รวมเรื่องสั้น 12 เรื่องเจ็บๆคันๆ จากความรัก ใคร่ เจ็บปวด สู่มิติทางเวลาที่พร่าเลือน และเทคโนโลยีที่หลอกล้อไปกับความสัมพันธ์
เนื้อหาแบบผสม Sci-fi คนรักผู้จากไปแต่ยังคุยกันได้ทุกเที่ยงคืน / การงานพิเศษกับค่าแรงมหาศาล แลกกับช่วงเวลาในชีวิตที่หายไป / นักเขียนผู้อุทิศชีวิตให้กับวรรณกรรมกับงานเขียนยุคใหม่ ที่อะไรๆก็ไม่เหมือนเดิม / การกลับมาของคนรักที่ไม่รู้ว่าเรากลับไปหรือเค้ากลับมา

Genres: Fiction

304 pages, Paperback

Published December 1, 2022

Reviews

[Anness · Rating 5 out of 5]

หลงยุคหลุดสมัย ฉบับครบรอบ 30 ปีน่าจะเป็นรวมเรื่องสั้นไทยที่เราแนะนำให้คนอ่านเป็นเล่มแรกๆ แน่ ขนาดเคยอ่านเวอร์ชั่นฉบับกะทัดรัดของสนพ.แซลมอนมาแล้ว อ่านซ้ำก็ยังชอบอยู่ และกับบางเรื่องที่ได้อ่านใหม่ก็ชอบมาก ภาษาจัดจ้าน เล่าเรื่องสนุก และมีความใหม่ในการหยิบจับ ‘ยุคสมัย’ มาสะท้อนสังคม

นักเขียนโคตรเก่งที่เขียนหลายๆ เรื่องได้อย่างตลกร้าย แต่ก็ให้ความรู้สึกหลายอย่างปะปนไปด้วย แถมเขาหยิบเอาประเด็น สิ่งละอันพันละน้อย หรือเรื่องใกล้ตัวมาบอกเล่าได้อย่างสดใหม่มาก มันสะท้อนสังคมไทยแบบไม่ใช่การพูดแบบตรงไปตรงมา แล้วเขาทำได้ดีสุดๆ ในฐานะเรื่องแต่งที่ใช้ตัวอักษรนำเสนอ

ส่วนตัวชอบหลายเรื่องเลย ไม่ว่าจะเป็นหลงยุคหลุดสมัย ฝุ่นใต้เตียง วิไล ดาริน ทวิช นิชา เป็นต้น (ไปๆ มาๆ จะทุกเรื่องแล้วนะ) ชอบการทวิสต์สุดท้ายของหลายเรื่องที่มันสาแก่ใจสุดๆ อยากให้คนได้อ่านและรู้จักงานของวัน รมณีย์ มากกว่านี้ แล้วจะไม่ผิดหวังเลย เขียนเก่งจริงๆ

[Kitti · Rating 5 out of 5]

ผมไม่รู้ว่าคุณวัน รมณีย์คือใคร แต่งานของคุณแม่งสุดยอดเหี้ย ๆ ในยุคที่เรื่องสั้นไทยส่วนใหญ่มักเล่าในมุมมองของชนชั้นกลางค่อนไปทางมีจะกินเป็นหลัก แต่งานของคุณมันคือเสียงสะท้อนของชนชั้นแรงงานค่อนไปชนชั้นกลางที่ยังดิ้นทุรนทุรายกับปัญหาชีวิต พอมันรวมเข้ากับความเป็นวิทยาศาตร์ในอารมณ์ขันอันตลกร้ายที่ได้ผมชิบหายแล้ว ผมแม่งขนลุกว่ะ ไม่มีหนังสือหรือเรื่องสั้นเรื่องไหนเคยทำให้ผมรู้สึกมหัศจรรย์ตั้งแต่กระดาษแผ่นแรกยันบทบรรณาธิการแผ่นสุดท้ายมาก่อนเลยในชีวิต
คุณ ไอเดียของคุณ และเรื่องสั้นของคุณแม่งเจ๋งสัดหมา

(5 อันดับเรื่องโปรดของผม: หลงยุคหลุดสมัย > บุษบา > เตือนใจ > นิชา > ดาริน)

[Thananan · Rating 5 out of 5]

หลังจากอ่านเล่มเล็กรวม3เรื่องสั้นจากแซลมอน ก็รู้สึกชอบวิธีการเล่าและพล็อตที่ล้ำเอามากๆ
เลยไปหาซื้อเล่มใหญ่รวม12เล่มมาอ่าน ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ
เล่าเชิงเสียดสีสังคมแบบเจ็บๆคันๆ สำนวนเผ็ดร้อน อ่านแบบมันส์ได้ใจ 555
พล็อตออกเชิงล้ำยุคล้ำสมัย จะเก่าก็ไม่ใหม่ก็ไม่เชิง
ทั้งตัวละครในเรื่องทั้งหมดไม่มีใครดี 100 หรือชั่ว 100 เลยเป็นมุมสนุกๆของเรื่อง
คนที่เราเห็นว่าดีแท้จริงๆอาจจะเคยทำอะไรบ้างอย่าง
หนังสือทำให้เกิดการตั้งคำถามความสีเทาๆของความเป็นมนุษย์ สังคม รัฐบาล เรื่องใกล้ตัวต่างๆ

เล่มครบรอบ30ปี อ่านไปก็ยัง งงๆ นี่เขียนมาแล้ว30ปีหรอเนี้ย พออ่านตอนท้ายก็เข้าใจ 5555555
ยังคงแหวกแนวตลอดทั้งเล่ม

[Bighead_Monster · Rating 5 out of 5]

เรื่องเล่าสุดเอกลักษณ์บนความวินเทจผสมอนาคตในหลงยุคหลุดสมัย การทับซ้อนผู้คนกับเทคโนโลยี กาลเวลาและความทรงจำถูกเล่าร่วมในเหตุการณ์ความสัมพันธ์อันท้าทายสังคม ภาษาแพรวพราวช่ำชอง แต่ละบรรทัดเสียดสีสังคมอย่างร้ายกาจจนต้องยิ้มมุมปาก ขำขมขื่นสลับหดหู่แต่อ่านสนุกจริง จัดจ้านสุดในคาบสมุทร ชอบมาก 10 10 10

[Bannarot · Rating 5 out of 5]

5/5
"ใหม่ไม่ได้แปลว่าดี และสักแต่แปลกก็ไม่ได้แปลว่าสร้างสรรค์" -- หลงยุคหลุดสมัย
Edition นี้พิมพ์กับ Anthill Archive และบอกว่าเป็น "ฉบับครบรอบ 30 ปี" (โจ๊กในเล่มคือ หน้าเครดิตลงว่า พิมพ์ปี 2595) โดยเพิ่มเรื่องมาอีกทั้งหมด 9 เรื่อง
ความลึกลับของนักเขียน คำโปรย ตลอดจน paratext ต่างๆ มันสร้างบรรยากาศตั้งแต่ก่อนจะเปิดอ่านเรื่องแรกด้วยซ้ำ จนพอได้อ่านครบทุกเรื่อง เรารู้สึกว่า เป็นหนังสืออีกเล่มที่ให้รูป รส กลิ่น สี และเสียงที่แปลกแปร่ง (ในทางที่ดี) ไปจากวรรณกรรมไทยในช่วงปีสองปีที่เราได้อ่าน
คุณวันหยิบยกประเด็นต่างๆ มาตั้งคำถาม กลับหัวกลับหางและเล่ามันเสียใหม่ ทั้งเรื่องคุณค่าของงานเขียนหนึ่งๆ ความรัก ความกลัว ความตาย ไปจนถึงประเด็นเชิงสังคมอย่าง rape เส้นแบ่งระหว่างมนุษยธรรมกับการเจ้าคิดเจ้าแค้น การครองชีพในสังคมที่คุณภาพชีวิตสวนทางกับรายรับ และความยอกย้อนในการใช้ชีวิตท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ต่ำทราม
แก่นแกนของแต่ละเรื่องยึดโยงกันด้วยองค์ประกอบเดียวกันกับชื่อหนังสือคือ "ความหลงยุคหลุดสมัย" ทั้งจากสิ่งของ ฉากบรรยากาศ ตลอดไปจนถึง 'ความคิดและความรู้สึก' ของเหล่าตัวละครในเรื่อง ตอนอ่านแต่ละเรื่องจบ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคือ ไอ้เหตุการณ์หรือมวลที่เดิดขึ้น มันเป็นสิ่งที่เราพบเห็นได้ในโลกของเรา ณ ปัจจุบัน แต่หนังสือเล่มนี้ก็ประกาศกร้าวเต็มที่ว่า "ฉันมาจากอนาคตจ้า" มันเลยยิ่งตลกร้ายที่ถ้าเรารู้ว่า ทั้งหมดนี้ในอีก 30 ปีข้างหน้ามันจะยังคงเกิดเรื่องเหล่านี้เหมือนเดิม
ความโดดเด่นอีกอย่างของรวมเรื่องสั้นชุดนี้คือกลิ่นอายของความ "กอธิก" ที่ปนเปไปกับความ "ล้ำยุคล้ำสมัย" สิ่งนี้แหละมั้งที่อาจเป็นส่วนประกอบที่แตกต่างแต่ลงตัวอย่างประหลาด จนเข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมหนังสือถึงมีชื่อแบบนี้

ท้ายนี้คือ วัน รมนีย์ เป็นใครเราไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าเขามีอุดมการณ์ทางการเมืองแบบไหน แต่แล้วใครจะแคร์วะ เพราะประสบการณ์ที่ได้อ่านรอบนี้มันเหมือนเรากลับไปเรียนคลาสวิจารณ์วรรณกรรมคาบแรกๆ ที่ปิดชื่อประวัตินักเขียนไปเลย และเอ็นจอยกับตัวบทให้ถึงที่สุด (แม้ตอนนี้จะรู้ว่า เวลาตัวเองเขียนอะไรๆ ก็ไม่สามารถเลิกอิงกับประสบการณ์ของเราก็ตามอ่ะนะ 5555)
หลงยุคหลุดสมัย เป็นเล่มที่ทำให้เราเห็นพลังของเรื่องเล่าอย่างน่าขนลุกขนพอง พอๆ กับความรู้สึกทึ่งในพลังของนักเขียนไทยอีกครั้ง