Ann

by Kristien Hemmerechts

Kristien Hemmerechts portretteert een vrouw die aan een ongeneeslijke vorm van anorexia lijdt. Ann krijgt haar familie maar niet overtuigd van haar incestverleden, haar uitgemergelde lichaam is een schreeuw om aandacht. Ze kan haar leven niet meer aan en overweegt zelfmoord. Met dit boek zoekt Hemmerechts naar de maatschappelijke oorzaken van anorexia, en naar de betekenis van Anns verhaal voor haarzelf.

Genres: Roman, Nonfiction, Dutch Literature

272 pages, Paperback

First published February 1, 2008

About the author

Kristien Hemmerechts is een Vlaams schrijfster. Zij was van 1992 tot aan zijn overlijden in 1997 gehuwd met de dichter Herman de Coninck.

Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia

Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"

Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus


Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.

Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia

Reviews

[Annelies · Rating 3 out of 5]

al bij al graag gelezen al vind ik dat Kristien hemmerechts de aandacht nogal graag naar zichzelf trekt.

[Kelly · Rating 1 out of 5]

Ann - Kristien Hemmerechts
👩‍💻

Wat een slecht boek. Ik ben normaal nooit zo negatief over een boek, maar hier heb ik me 23 dagen moeten doorworstelen.
Het verhaal dat verteld wordt is uiteraard een erg verhaal & dit zou niet mogen in onze huidige maatschappij. Het boek toont aan dat de zorg op dat vlak een pak beter moet worden.

Maar wat een irritante schrijfstijl. Het is een soort dagboek, waarbij niet altijd even duidelijk is wie verteld (Ann zelf of Kristien). De schrijfster trekt door heel het boek continu de aandacht naar zichzelf. Ik heb geen boodschap aan de gevoelens van de schrijfster, wél aan die van Ann.

Het is een belangrijk verhaal, maar wordt volledig tenietgedaan door de manier waarop het werd geschreven..

[Rooserd · Rating 3 out of 5]

https://www.standaardboekhandel.be/p/...

Op een dag krijgt Kristien Hemmerechts een e-mail van een haar volslagen onbekende vrouw, Ann. Ann stelt Kristien de vraag die ze al dikwijls kreeg: wil je mijn verhaal opschrijven? Voor één keer gaat de schrijfster in op het verzoek. Ann lijdt al jaren aan anorexia, die ongeneeslijk lijkt, en wil een einde aan haar leven maken. Ze torst een incestverleden: een wond waaraan haar familie desnoods geloof wil hechten, maar waarnaar ze niet lijkt te handelen. En dus blijft Ann met haar uitgemergelde lichaam roepen: geloof me. Kristien Hemmerechts spreekt met Ann, haar broers en haar moeder en nadien ook met (soms onwillige) therapeuten. Ze doet in dagboekvorm verslag van de confrontatie met een onoplosbare familiegeschiedenis en een halsstarrig ziektepatroon. Ze stelt het voortdurend falen vast van de medische en psychologische begeleiding die Ann kreeg. Ze bewondert Anns moed om ondanks alles te blijven vechten. Kristien Hemmerechts heeft Anns verhaal opgetekend met al het inlevingsvermogen en de absolute eerlijkheid die daarvoor nodig zijn. Ze gaat op zoek naar de maatschappelijke oorzaken van anorexia, betrekt Anns verhaal op zichzelf en worstelt met de eeuwige vraag: in hoeverre is het mogelijk een ander echt te kennen?

********************************************************

https://ellenverberkt.files.wordpress...

Ann is een vrouw van 39 en lijdt al vanaf haar puberteit aan Anorexia. Op vrijdag 30 maart 2007 stuurt ze een mailtje naar Kristien Hemmerechts (een onbekend iemand). Ze stuurt in de mail dat ze het vechten beu is en dat ze een manier zoekt om dit leven mooi af te sluiten. Om haar leven af te sluiten wil ze alles op papier zetten, ook voor de familie die achterblijft. Ze vraagt of Kristien al haar woorden voor eeuwig op papier wil zetten en in een boekje kan bundelen. Ze wacht het antwoord niet af maar stuurt direct weer een nieuw mailtje met de tekst: Ik ben mijn einde aan het regelen, ik vertel je dit vooraf, zodat je ook nog weg kunt lopen als je wil.

Ann is de strijd van jarenlange therapieën en opnames moe, ze kan geen psychiater meer zien. Het gezin van Ann bestond uit: Vader, moeder, 2 broers en Ann. De band tussen Ann en de rest van de familieleden was niet goed. Ze had een zwijgzame relatie met haar vader. Alle 3 de kinderen hebben hun jeugd doorgebracht in een internaat. Hier voelde Ann zich thuis en veilig. Kristien opent de mailtjes, ze krijgt wel vaker van dit soort mailtjes. Ze denkt: Weer iemand die ik op een vriendelijke manier moet afschepen. Maar diep van binnen doet het haar wat, ze wil weten wat er aan de hand is en mailt haar terug. Een week later heeft ze met Ann in een restaurant afgesproken. Na 1 minuut wist ze al dat ze dit voor Ann zou doen. Ze kreeg het gevoel dat ze haar moest helpen.

De bron van Ann’s ziekte lijkt te liggen in haar incestverleden. In haar jeugd is ze misbruikt door haar vader, die inmiddels overleden is. Als haar moeder naar bed ging, bleef haar vader beneden in de woonkamer, na één uur sloop hij de trap op en opende de slaapkamerdeur. Ann wist dan al hoe laat het was. Ze zette een knop om zodat ze het niet beleefde. Als hij klaar was trok ze haar pyjama weer aan en ging slapen. Niet eten was voor Ann een manier om terug te vechten tegen het misbruik. De therapieën die zij vanaf ongeveer haar zeventiende kreeg leverden niet veel op. Alle psychiaters uit het verleden waren niet in staat om de kern van het probleem weg te nemen. Ze staan machteloos tegen Ann’s anorexia. Toen haar vader overleed was dit een grote opluchting voor Ann, het voelde als een soort vrijheid. Haar gedrag veranderde nu omdat ze er niet meer tegen kon dat de rest van de familie overal foto’s van hem liet staan. Ze besloot dan ook om niet meer bij haar familie op bezoek te gaan. Ze ging alleen als ze haar haalde van het station en weer terugbrachten. Ook moesten alle herinneringen aan haar vader verborgen zijn. Hierdoor ontstonden er veel ruzies binnen het gezin. Ook kwam toen ter sprake dat haar broer homo is, haar moeder kon hier niet mee omgaan. Ze zijn altijd een perfect gezin geweest voor de buitenwereld. Niemand mocht er dus iets van weten.

Ann is haar hele leven al onder behandeling van verschillende psychiaters. Tot nu toe heeft niemand haar nog kunnen helpen. Ze had week in, week uit gesprekken gehad met psychiater, maar geen van allen is nog tot de kern van het probleem gekomen. Ze kreeg steeds weer het advies om meer te gaan eten en het verleden moest loslaten. Gesprekken met psychologen over haar onzekerheid en dat ze het verleden moest loslaten hielpen ook niet. Ann werd er moe van, was er nu niemand die haar kon helpen? Regelmatig werd ze opgenomen in een instelling (Scherpenzeel) omdat haar gewicht gevaarlijk laag was. Ze werd dan aan een infuus gelegd met vocht en bijvoeding. Hierdoor knapte ze weer op en begon ze langzaam weer te eten.
Ze kwam dan weer op gewicht (op de ondergrens) en werd ontslagen. Eenmaal buiten de kliniek ging het weer snel bergafwaarts. Hierdoor werd ze meestal één keer per jaar opgenomen. Ann wilde dat Kristien contact ging zoeken met één van de psychiaters die haar jarenlang had behandeld. Kristien heeft besloten om hier op in te gaan en hem een mail gestuurd. Al snel kreeg ze de reactie terug dat hij met zijn beroepsgeheim zat en niks los mocht laten. Na het sturen van verschillende mails ging hij akkoord met een gesprek. Hij schreef dat hij alleen de globale zaken mocht doornemen maar niet over Ann’s dossier mocht praten.

Kristien wilde de verhalen van de overige familieleden verwerken in het boek. Na enige stribbelingen met Ann ging ze hiermee akkoord. Na een week er goed over te hebben nagedacht, heeft Kristien de stap gezet om Ann’s moeder te bellen. We hebben een afspraak gemaakt. Het gesprek verliep heel stroef, ze wilde er eigenlijk niet over praten. Ze gaf aan dat ze vroeger een perfect gezin hadden en dat Ann een ander kind was dan haar broers. Ze was iemand die veel zorg en aandacht nodig had. Haar vader had een hoog aanzien binnen het dorp en dat mocht niet verloren gaan. Toen Kristien de incest met haar vader noemde, begon ze te huilen. Ze zei: ik weet niet wie ik moet geloven, ik kan me niet voorstellen dat hij zoiets deed maar ik zal het accepteren. We hebben er alles aan gedaan om haar te helpen, maar we hebben haar niet kunnen helpen. Na 3 weken is Kristien naar de broers van Ann gegaan. Ook daar heeft ze goede gesprekken gevoerd maar zij ontkende de incest van hun vader. Zoiets zou hij nooit doen, en anders hadden we wel iets gemerkt. Ze gaven aan dat Ann altijd al een ander kind is geweest en buiten het gezin viel. Sinds Ann op zichzelf ging wonen, is ze erg veranderd en teruggetrokken. Ze stelde steeds hogere eisen voor de bezoekjes aan familie. Het liefste ontliep ze alle familiegelegenheden. Ze moest op afgesproken tijden gehaald en gebracht worden. Dit stuurde ze zo dat ze nooit mee hoefde te eten.

Anne heeft Kristien ondertussen toegelaten in haar leven. Dit was de eerste keer dat ze iemand heeft toegelaten in haar leven en in haar hoofd. Tijdens de gesprekken met de familieleden hebben Ann en Kristien niet zoveel contact omdat Kristien zich regelmatig moest terugtrekken om alles te verwerken en op te schrijven. Ann voelde zich steeds rustiger worden, ze voelde zich veilig en bij Kristien. Ann’s gewicht was weer behoorlijk gedaald waardoor Kristien haar adviseerde om zich te laten opnemen. Ann vond dit wel een goed idee en ze zijn samen naar Tienen gegaan. Daar is Ann weer opgenomen, dit keer in de traumagroep. Ze had veel steun van Kristien en durfde in de groep te vertellen wat er was gebeurd in haar verleden. ’s Avonds is ze gaan wandelen, ze was zo rustig en alles viel op zijn plaats. Ze merkte dat ze steeds meer rust kreeg in haar hoofd en het verleden aan het afsluiten was. Ze heeft hier 12 weken gezeten en woog toen 39 kilo (op de ondergrens), in overleg met de psycholoog mocht ze naar huis. Ze kon hier verder niets meer leren.

In februari heeft Ann besloten om eruit te stappen. Ze was klaar met haar leven. Ze vroeg aan Kristien of zij bij haar dood wilde zijn. Kristien heeft overlegd met een bevriend arts of dit mogelijk zou zijn. Deze gaf aan dat als Ann dit wilde, dit wel mogelijk zou zijn. In de loop van de week belde Ann met de vraag of Kristien het boek wilde afronden. Ze is hier direct aan begonnen.
Na een week treffen we ons in de ochtend op een terrasje. Ann verteld dat haar moeder en broers een zuiveringsritueel willen houden in haar oude slaapkamer om Ann te genezen. Dit voorstel werd meteen afgewezen. Verder zijn ze bereid om alles te doen wat de genezing van Ann zou kunnen bespoedigen. Ann overweegt om eindelijk werk te maken van een tijdelijke breuk met haar familie. Haar broer heeft ondertussen laten weten dat hij het niet aankan om bij haar zelfmoord aanwezig te zijn.

Kristien zat tijdens dit gesprek meer met haar gedachten bij het boek van bij Ann. In de middag sms’t Ann dat onze middag op het terrasje haar met het ‘klotegevoel’ heeft opgezadeld dat ze mijn ergernis opwekte. Ik bel haar om te zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Ik besef dat de rollen nu zijn omgedraaid; Ik ben degene die nu afstand houdt.

Later op de dag bel ik haar opnieuw, maar ze neemt niet op. Waar zit ze? Denk ik ongerust. Laat ze in godsnaam niets doms hebben gedaan……….

[Sacha · Rating 1 out of 5]

Edit 31-08-2014: I had originally given this book 2 stars. It was the first biography of mental illness that I'd read, and I really disliked it. This book is a trainwreck, mostly because the writer seemed to think her own feelings were more important than the person the book was about. After reading Sybil by Flora Rheta Schreiber, which is also a biography of mental illness, I've decided that Ann is not even worth 2 stars. I've now seen how a writer can incorporate herself into the biography without being ridiculously obnoxious and irrelevant. Ann is a terrible book.

[Nadia · Rating 4 out of 5]

Dit boek blijft aan de ribben kleven. En Ann/Kristien Hemmerechts geeft een duidelijke inkijk in het ontstaan van haar/Ann’s Anorexia Nervosa.
Maar met de beste wil en al mijn empatisch vermogen : ik begrijp niet wat Ann nodig heeft om terug te kunnen eten, wat moet de buitenwereld doen opdat ze zou kunnen herstellen ? Ik kan het me gewoon niet voorstellen, maar ik heb dan ook geen AN.
Ik vraag me enkel nog af : hoe is het haar verder vergaan ? Is Ann er uiteindelijk in geslaagd om te herstellen ? Het is haar van harte gegund !

[Emma Verstraete · Rating 5 out of 5]

Zeer goed boek: ik vond de indrukken van de schrijfster zelf een meerwaarde aan het boek, dit maakt het boek anders dan een doorsnee roman.

[Helga Beuckelaers · Rating 2 out of 5]

Ann lijdt aan anorexia. Anorexia veroorzaakt door seksueel misbruik....
Ann wil graag dat Kristien Hemmerechts een boek schrijft over haar verhaal. Ann denkt aan zelfdoding/euthanasie, ze kan niet meer leven met deze zielenpijn, met het gevoel niet" gezien" te worden.

Eerlijk gezegd werd ik emotioneel heel moe van het boek: van de wisselende gevoelens van Ann, maar ook van de twijfels en de beschouwingen die de auteur had. En dat in een soortement dagboekvorm. En dan het einde ... *zucht*

Schrijnend verhaal dat verteld moest worden, maar liever niet in deze vorm
.

[Richard Verschuren · Rating 3 out of 5]

cijfer: 7

[Bourdonne · Rating 2 out of 5]

Laatste boek dat ik probeer van deze schrijfster.

[Jenn. · Rating 1 out of 5]

Ann, 39 years old, suffers from chronic anorexia and has given up hope. She's planning to end her live, but wants her story told before she does so. She contacts author Kristien Hemmerechts to help her with this. Hemmerechts tells her story using bits and pieces of Ann's journals, e-mail messages, text messages and interviews with Ann, her family and therapists. The book doesn't just tell Ann's story, but also lets us know some of the author's thoughts and feelings.

I did not like this book. Ann's story is sad (but then, which anorexia case is not), but Hemmerechts really made a mess of this book. The book was annoying to read, the story just dragged on, I didn't particularly care about the author's thoughts and feelings, the author kept repeating herself, etc. I could go on for hours about why I did not like this book, but I feel I have already wasted enough time on it. The only reason I finished it was because by the time I realized it was crappy I had already read too much to just put it away.

[Deirdre · Rating 2 out of 5]

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog...maar ik vond het niet zo indrukwekkend als dat ik had verwacht. Ik denk dat dit mede kwam door het feit dat de schrijfster ook haar eigen verhaal in het boek heeft verwerkt. Ik voelde zeker sympathie voor Ann, maar echt geraakt worden...nee, dat is niet gelukt, het blijft een beetje op afstand. Het geeft wel een bijzonder beeld van de psychische hulpverlening en hoe zij met anorexia om gaan (gingen).

[Pecha · Rating 2 out of 5]

Gebrek aan degelijk onderzoek... Er zijn echt wel oudere mensen met anorexia nervosa. Maar neemt niet weg dat het een verhaal is waar je door geraakt wordt.

[Veerle Bernaerts · Rating 3 out of 5]

Goed, vooral sterk verhaal-eerder getuigenis vanuit veel verschillende invalshoeken.

[Kim · Rating 2 out of 5]

Ik had het verhaal van Ann verwacht, maar kreeg eerder het verhaal van Kristien te lezen. Jammer...

[Alain Van den brande · Rating 2 out of 5]

Geef het op, wat niet mijn gewoonte is. Wou heel graag iets lezen van deze bekendheid, maar.... Nee, ik ga volhouden. Tot ..