La lagartija negra / La bestia entre las sombras

by Edogawa Rampo, Beatriz Salan Salan (Translator)

La lectura de La lagartija negra deja claras las razones que hicieron de este relato criminal el más famoso de la cultura japonesa moderna, varias veces llevada al cine. ¿Cómo no dejarse atrapar por el duelo a muerte entre la malvada criminal y el gran detective Kogoro Akechi? La lagartija negra es Rampo en estado puro: una ladrona de joyas tan mortal como hermosa, un duelo de disfraces de diabólica inteligencia y, por encima de todo, la habilidada para descargar los sorprendentes golpes de efecto. La bestia entre las sombras ilumina otro aspecto de la maestría del autor, la capacidad de inundar el relato detectivesco de tensión amorosa.

Edogawa Rampo es el padre de la narrativa japonesa de misterio. Nacido en Honshu, la mayor de las islas del archipiélago japonés, en la Prefectura de Mie, se graduó en la Universidad de Waseda en 1916 y desempeñó todo tipo de trabajos, desde contable hasta vendedor ambulante de fideos soba, antes de descubrir su vocación como escritor. En una época marcada por las adaptaciones japonesas de las importaciones culturales de Occidente, Rampo tomó su nombre artístico de la pronunciación japonesa de Edgar Allan Poe, por cuya obra quedó hechizado desde los inicios de su carrera. Presidente durante mucho tiempo del Club de Escritores de Misterio de Japón, sus aportaciones al género se reconocieron con la creación del premio anual a la mejor obra de misterio del año, que lleva su nombre.

Genres: Mystery, Japan, Fiction, Japanese Literature, Horror, Classics, Crime

288 pages, Paperback

First published January 1, 1928

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Thibault Busschots · Rating 3 out of 5]

Madam Midorikawa is a woman who likes to dress herself in diamonds and jewelry, and she has a remarkable tattoo of a black lizard on her arm. This is the symbol everyone recognizes, it tells them that she is the queen of Tokyo’s underworld. Someone asks her for a favor, and she comes up with a cunning plan to help him.

A wealthy jewel merchant receives letters that Midorikawa will kidnap his daughter. So he reaches out to the famous detective Akechi Kogoro to protect her.


The plot is a battle of the minds between a master criminal and a master detective. A cat and mouse game with some interesting twists and turns. It’s a sign of the time this was written in that Madam Midorikawa is looked down on by some characters because she is a woman, though it is appreciated that she is written as a competent adversary who shouldn’t be underestimated. She’s at one point even referred to as the female Arsène Lupin.


Quite an entertaining story with some interesting characters. A bit dated at times, but it tries to hook you from the start and doesn’t want to let you go. Not a typical kind of detective mystery plot, but that just makes this story stand out more. It reads a bit like a cartoon at times, but with an adult touch to it.

[Bill Kerwin · Rating 4 out of 5]

At first glance, these two popular genre novels lack the subtlety and resonance of Rampo's short tales...that is, until we reflect on the very different narrative voices of each.

The Black Lizard is in the form of a classic pulp yarn of romantic adventure, starring a beautiful master jewel thief and her devoted male accomplices, and also featuring a master detective half in love with her but nevertheless determined to bring her to justice. The plot is as improbable and fantastic as a Fu Manchu novel, but much sexier, bordering occasionally on the prurient. It is the narrator, however, who moves this tale toward subtlety. Sometimes he—it must be a “he”!--sounds like an innocent boy, delighting in every turn of the plot, each marvelous stratagem; sometimes he sounds like a dirty old man, reveling in every glimpse of nakedness, every hint of perversity; and sometimes he sounds like a carnival barker, alternately donning the masks of the young and the old in order to lure us into his shabby theater and hold us there in thrall. This voice intensifies our delight in pulp cliché, while at the same time leading us to examine those elements in ourselves that attract us to this variety of fiction.

The Beast in the Shadows is a different kind of novel, with a distinct narrative voice. It is a traditional detective tale featuring a variation on that most ancient of detective tropes, the locked room puzzle. The first person narrator is a writer of mysteries who congratulates himself on having a balanced, healthy personality which expresses itself within the traditional detective story, a form primarily concerned with the application of reason to the study of clues and the production of solutions, and he takes particular pride in the fact that he is not a writer of “crime stories,” whose authors are so fascinated by the sordid details of crime and the sick personality of the criminal that they lose all intellectual perspective. (Someone like the narrative voice of The Black Lizard, perhaps?) Without giving away much of the plot, I'll just say that the narrator begins an affair with a married woman who claims she is being menaced by an old lover who just may be a member of that loathed fraternity, the writers of “crime stories.” The narrator gets involved, in Galahad fashion, but his obsession with this crime story writer becomes so great that he loses objectivity, setting in motion a series of events which cause him to question not only his rational detective skills, but his judgement, his virtue, and his innocence.

[Parastoo Khalili · Rating 2 out of 5]

سلام.
این دومین کتابی بود که ار ادوگاوا رانپو خوندم. اولین کتاب اتاق قرمز بود که خیلی دوسش داشتم.
ولی این کتاب باب میل‌م نبود.

داستان جالبی نداشت. یک داستان کودکانه ی پلیسی-معمایی بود.
ترجمه ی کتاب بسیار بد و سانسورها بسیار زیاد.
خیلی پیش اومد که اصلا منظور مترجم رو از ترجمه ی یک جمله متوجه نمیشدم و مجبور بودم دوباره بخونم.

جزو دسته ی مگه مجوری ترجمه کنید داستان رو خراب کردید قرارش میدم:)

[Negar Afsharmanesh · Rating 5 out of 5]

داستان مارمولک سیاه روایت ربوده شدن دختر یکی از ثروتمندترین افراد ژاپن توسط فردی شرور و پلید به نام «میدوریکاوا»، ملقب به مارمولک سیاه است. میدوریکاوا که به یک قاتل به اسم «جونچان» پناه داده، در ازای مخفی کردنش از او می‌خواهد در این آدم‌ربایی او را همراهی کند؛ جونچان نیز به دلیل وحشت از گیر افتادن توسط پلیس، هر آنچه را میدوریکاوا می‌خواهد را بدون کم‌وکاست اجرا می‌کند.

آدم‌ربای پلید داستان که یک زن اغواگر است، برای آزاد کردن گروگانش از پدر ثروتمند او تقاضای زیادی دارد؛ او می‌خواهد که پدر، در ازای جان دخترش جواهر بسیار باارزشی را به او ببخشد؛ جواهری نفیس و کمیاب که به «ستاره‌ی مصری» شهرت دارد؛ سرانجام، پدر به این نتیجه می‌رسد که برای خلاصی از این مهلکه به کارآگاه مشهور داستان‌های رانپو یعنی «آکچی کوگورو» مراجعه و از او بخواهد به این داستان فیصله دهد.
این یکی از بهترین داستان های کوتاه جنایی بود که خوندم، مثل همیشه نویسنده ژاپنی من رو حیرت زده میکنند.
مبارزه خیر و شر اون هم به صورت اسطوره ای همیشه جزو مضامین داستان های ژاپنی بوده.

[Geevee · Rating 3 out of 5]

I'm unsure why Rampo's book is seen as a modern classic by Penguin. It is enjoyable and made me keep turning the pages but it bends the points of believability at many stages, in plot, dialogue and most notably, the ability of both main characters to assume disguises that fool even those closest to the person being impersonated.

I also found the author's habit of breaking into the story to make a comment, e.g., "Dear reader ...", more than a little annoying. However, given it is fiction one allows some leeway in plot progression, key events and characterisation, do enjoy this short book of Japanese crime fiction from c1936, but don't be surprised if you groan a little at some of the events.

NB: The pen name Edogaw Rampo (actual name Tarō Hirai) is a tribute to Edgar Allan Poe.

2.5 stars rounded up to 3

[Hosein · Rating 1 out of 5]

من دیروز حدودا دو ساعت بیکار بودم و تنها چیزی که داشتم این کتاب بود.
این دو ساعت من زجر کشیدم. این کتاب افتضاحه! جز ترجمه‌ی پر از سانسور و خجالت آور (عمرا از این نشر دیگه چیزی بخرم)، داستان هم افتضاح بود. این داستان حتی گره نداشت! خودش فصل اول و دوم تا تهشو لو میداد. ادامه‌شم اینجوری بود که مجرم خبر داشت، کاراگاه خبر داشت، منم خبر داشتم! پس دلیل این همه کاغذ حروم کردن چیه! این داستان رو برای چی نوشته!

به هیچ عنوان این کتاب رو نخونین. زمان خوندنش رو برای هر چیزی بزارین بهتره، حتی زل زدن به دیوار.

[Niku · Rating 4 out of 5]

این آخرین کتابی بود که از ادوگاوا رانپو میخوندم. با اتمام این کتاب یعنی تموم آثارش رو که تو ایران ترجمه شدن و نشر چترنگ زحمت اینکارو کشیده به مترجمی آقای حمید گودرزی از زبون ژاپنی مستقیما به فارسی، رو خوندم. قبلا سه تا از آثار قبلیش رو که به نام های اتاق قرمز ، شکار و تاریکی و جنایاتِ مرموز دکتر مِرا بود خونده بودم. راستش کتاب واقعا مریض و جالبی بود و تونست همون طوری که باید و شاید انتظاراتم رو از رانپوی عزیز برآورده کنه، همون طور که میدونید ایشون پدر ادبیات کارگاهی و پلیسی ژاپن هم به حساب میاد و اسم اصلیشون  «هیرائی تارو» بود ولی به دلیل علاقه و ارادتی که به ادگار آلن پو نویسنده مشهور آمریکایی رمان‌های معمایی داشتن؛ این نام مستعار رو برای خودشون انتخاب کردن. به صورت کلی اگه با ادبیاتِ مریضِ جنایی و روانی گونه ژاپن( مشخصه خیلی تاکید دارم به شدتِ مریضی و جذابیتش؟!😞😂) علاقه دارید میتونید این کتاب هم بخونید:) اواخرش که مارمولک سیاه داشت کارهاش رو تفسیر میکرد و موزه اش رو نشونِ سانایه میداد من دیگه واقعا داشت حالم شدیدا بد میشد:((( اینم بگم که رابطه نیمچه عاشقانه کارگاهی و سارقی بین کارگاه آکچی کوگورو و خانمِ مارمولک سیاه رو خیلیییی دوست داشتم به خصوص اون صحنه آخر کتاب که بینظیر بود:))) خلاصه که این کتاب رو بخونید و ازش لذت ببرید🙂‍↔️🤏🏻

💫امتیاز من به کتاب: چهار و نیم از پنج
💙اتمام در پانزده خرداد ۱۴۰۵ به وقتِ ۲۱:۴۸

[Kowsar · Rating 3 out of 5]

برای چشم بادامی ها هیچ مرزی بین تخیل و واقعیت وجود نداره . همین باعث میشه شما کتاب های ازشون بخونید یا فیلم هایی ببینید که عجیب ترین جرم جنایات در اون رخ میده

[Arezoo · Rating 2 out of 5]

این سومین کتاب از این نویسنده بود که میخوندم.
داستان جالبش نبود و ترجمه نامفهومی داشت یک داستان پلیسی جنایی کودکانه بود!

[Dorsa Hashemi · Rating 4 out of 5]

بعد از مدتها کتاب خوب و خلاصه. با ایده درخشان تاکسیدرمی کردن انسان✨

[Sepide · Rating 3 out of 5]

اولا اعلام کنم که انتظار نداشتم از کتابش خوشم بیاد. با توجه به نظراتی که خونده بودم انتظار داشتم با یه کتاب بسیار ضعیف طرف باشم اما اینطور نبود(شاید چون من اتاق قرمز ایشون رو نخوندم اینطور بود) کتاب داستان نسبتا خوبی داشت هرچند فاقد نقاط ضعف هم نبود اما در کل معماهای کوچولو و بانمکی داشت که توسط کارآگاه بسیار باهوش سر دو ثانیه حل میشد با این وجود داستان ریتم خوب و کوتاهی داشت و پایانش رو هم دوست داشتم و سعی میکنم از ضعف های کتاب چشم پوشی کنم
و اینکه جذب شدم بیشتر از این نویسنده بخونم
پایان ۹ تیر ماه ۱۴۰۴

[Shakiba Bahrami · Rating 2 out of 5]

داستان کتاب:
مجرمی به اسم مارمولک سیاه قصد دزدیدن دختر جواهرفروشی رو داره تا اون رو با ارزشمندترین جواهر دنیا مبادله کنه، جواهرفروش برای نجات دخترش از بهترین کاراگاه وقت کمک میگیره...

از متن کتاب:
"لابد می‌خواهید توصیه کنید در توکیو مخفی شوم؟"
"بهترین راه‌حل احتمالا همین است.اما خطرناک است و دوست دارم بدانم آیا روش مطمئن‌تری وجود دارد..."
ناگهان ایستاد، با حالتی متفکر، بعد یکهو این سوال عجیب را کرد:"تو ساکن طبقه چهارمی؟"

کتاب‌های مشابه:
شکار و تاریکی - ادو گاوارانپو
اتاق قرمز - ادو گاوارانپو
جنایات مرموز دکتر مرا - ادو گاوارانپو
قتل اُتسویا - جونیچیرو تانیزاکی


نظر من:
چقدر خوشحال بودم کتاب مترجم ژاپنی داره که فهمیدم اشتباه کردم. کتاب از ژاپنی به فرانسه و از فرانسه به فارسی ترجمه شده. کاش مترجمای ژاپنی یه کاری بکنن.
در مورد خود کتاب: تقریبا ۶۰ درصد اولش رو با بی‌میلی خوندم و حتی جاهاییش قابل حدس بود(مثلا صندلی انسانی)، ۴۰ درصد بقیه رو هم با حرص خوندم:))) چقدر این ادوگاوارانپو صفحه میچرخونه. این کار رو توی "شکار و تاریکی" هم زیاد کرد؛ کاری که از نظر منِ خواننده هم لذت‌بخشه هم رو اعصاب!
متاسفانه سانسور جاهای زیادی از کتاب مخصوصااااا آخرش، گند زد(دقیقا به همین غلظت) به پایان‌بندی. علایق جنسی و غیرجنسی مجرم هرچقدر هم نامعمول و خط قرمز باشه، چاره داره: ترجمه و چاپ نکردن!
لازمه اینجا خاطره‌ای تعریف کنم:
چند وقت پیش کارتون "حنا؛ دختری در مزرعه" رو با زیرنویس انگلیسی و دوبله فارسی نگاه میکردم که معنی childhood ruined رو با رسم شکل فهمیدم:
*دوبله*
(زن صاحبخانه به پسر خدمتکار): میتونی تا برگشتن من از خانه مراقبت کنی؟
(پسر): بله خانمِ فلانی، خیالتون راحت، یادم نمیره.
خانم میره. خدمتکارها برای بدرقه جمع میشن. گاری دور میشه.
(یکی از خدمتکارا): دیگه وقتشه بریم سر کار و به خونه برسیم.
(سایر خدمتکارها): بریم بریم.
با شادی دور میشن.
*همون لحظه - زیرنویس*
(زن صاحبخانه به پسر خدمتکار): حواست به خانه باشه تا برمیگردم.
(پسر): چشم ارباب.
خانم میره. خدمتکارها برای بدرقه جمع میشن. گاری دور میشه.
(یکی از خدمتکارا): حالا دیگه میتونیم صبحا بخوابیم و استراحت کنیم.
(سایر خدمتکارها): آرهههههه.
با شادی دور میشن.


من هیچ، من نگاه:|

[Arash · Rating 5 out of 5]

و باز هم شاهکار دیگری از رانپو، البته در مقام مقایسه با دو کتاب قبلی نوع روایت و نگارش متفاوت بود و همین باعث میشد که تفاوت های زیادی با هم داشته باشند. شاید بنظر خیلیها داستان شبیه فیلمهای امروزیه هالیوود باشه ولی باید درنظر داشت که کتاب چه سالی نگارش شده و هر کتابی باید نسبت به زمان و دوره نگارش خودش قیاس بشه
_

رانپو انگار علاقه خاصی به حضور پر رنگ زنان در داستانهاش داره، البته نه مثل اکثر کتابها، زن جنسی ضعیف و گوش به فرمان، بلکه پر از هوش و ذکاوت و زیرک و مستقل. زنی که همیشه مظهر احساس و لطافت هست در این داستان کاملا متفاوت با این ذهنیات ما رفتار میکنه، رفتارهایی که رانپو کم کم و با تدریجی به خواننده القا میکنه و در نهایت به اوج خودش میرسه.
_

در جاهایی از کتاب میبینیم که افراد اجیر شده در برابر پول، در هر شرایطی چشم و گوش بسته هر کاری رو انجام میدن و این کنایه ایست به مادی نگری انسانها. رانپو گریزی هم به داستان مورد علاقه من در کتاب اتاق قرمز یعنی صندلی انسانی میزنه و خیلی زیبا اون رو در دل این کتاب جا میده و تا پایان کتاب هم به خوبی ازین موضوع استفاده میکنه.
_

ولی چیزی که خیلی اصرار دارم که حتما بیان کنم اینه که با توجه به حواشی چند وقت اخیر پیرامون این کتاب، بدون هیچ تعارفی میگم که در ترجمه کتاب نقصی ندیدم، چون با حرفهایی هم که زده شده بود خیلی حساس ترشده بودم و ریزتر، ولی با سواد من عیب و ایرادی ندیدم و ترجمه به خوبی ترجمه دو کتاب قبل بود. ممنون از جناب گودرزی برای معرفی رانپو به ادبیات ایران.

[Gonzalo Gossweiler · Rating 4 out of 5]

Edogawa Rampo es el homólogo japonés de Edgar Allan Poe (de quien toma el nombre, según la fonética nipona) y de Arthur Conan Doyle. Esta novela, en la cual actúa su famoso detective Kogoro Akechi, lo acerca mucho a la lógica de las historias de Sherlock Holmes. De hecho ambos personajes se parecen mucho. Pero Rampo tiene algo distinto, en vez de un recato victoriano hay cierta desfachatez pícara, detalles turbios y guiños perversos que se cuelan en la trama. De principio a fin una novela atrapante y muy representativa de Rampo.

[Amir · Rating 3 out of 5]

یک داستان هیجان انگیز دیگر از ادو گاوا رانپو.
درست مثل یک دسر خوشمزه ای که زود تمام میشود، این کتاب کم حجم هم سریع خوانده میشود. معماهای جالب و شگفتی های خوشایند یکی بعد از دیگری در داستان میایند و ذهن خواننده را پیوسته درگیر حل آنها و جذب ادامه داستان میکنند.
البته سانسور کتاب هم یک جاهایی به داستان لطمه زده بود.

[SABRINA · Rating 1 out of 5]

واقعا اسم این رو میزارن رمان پلیسی؟
پس چرا من احساس میکردم با یه داستان مخصوص خواب روبه‌رو هستم؟
اصلا نظم نداشت؛ جایی که تو تشنه‌ی جزئیات بودی تا بتونی اتفاق رو خوب مجسم کنی، تشنه‌ت میزاشت و جایی که نباید به جزئیات می‌پرداخت، پرداخته بود .
و اصلا برام قابل درک نبود اینکه زنی که اینقدر به جرم و جنایت هوشمندانه معروفه پس چرا اینقدر جاهلانه و سر سبک حرف میزنه؟
حتی واقعا حوصله نداشتم تا آخر بخونم، چون درک نمیکنم وقتی فقط و فقط و فقط (و احتمالا) آخر داستان قراره سوپرایز داشته باشه، پس میل و حوصله‌ی منِ خواننده این وسط چیه؟!
از ریویوها بو بردم که متن ترجمه شده سانسور داره، دیگه بهتر!
اتفاقات کتاب خیلی سریع رخ میدن، یهو بدون هیچ توضیحی میبینی سر و کله‌ی یکی پیدا میشه/گم و گور میشه، و خب سانسور به حدیه که نمیتونی حتی درک درستی از لباس پوشیدن و وضعیت قرار گیری افراد داشته باشی!
و اسکار مسخره‌ترین اتفاق کتاب هم میرسه به تغییر چهره‌ی پی‌درپی کاراکترها، انگار یا تو داری خاله بازی میکنی یا بقیه کارکترها گاون که متوجه نمیشن!
اعصابم خورد بود، شرمنده.
اگر خوندین، ممنونم.

[Mohsen.khan72 · Rating 2 out of 5]

باید گفت اونی که انتظار داشتم نبود.
وقتی تازه چاپ شده بود خیلی جار و جنجال شد بخاطرش و همه ميگفتن کتاب ضعیف تر از دو کتاب قبلی رانپو بود. من گذاشتم تا مدتی این قضیه تمام بشه و بعد برم سراغش که نوبت کتاب نرسید و تا الان خوندنش عقب افتاد.
اما درست بود واقعا قدرت دو کتاب قبل این نویسنده رو نداشت مخصوصا قدرت داستان کوتاهاش رو!
مشکلی که داشت این بود که نویسنده از اواسط داستان دیگه نبوغ نداشت. در ترفندی که شخصیت منفی میزد تکرار وجود داشت و اون این بود که از یکی از داستان کوتاه های مجموعه داستان اتاق قرمز استفاده کرده بود و وقتی اونو خوندم نبوغ نویسنده رو تو اون داستان کوتاه تحسین کردم(داستان صندلی انسانی) اما این که ایده کم بیاری از یه موضوع قبلا استفاده شده بخوای داستانت رو پیش ببری(در واقع همه بار کتابت از نیمه تا ته) خیلی حرکت خوبی نبود. خوشم نیومد.
موضوع بعدی آخر داستان بود که خیلی الکی دور از ذهن تموم شد و این بازم نشون میده نویسنده حسابی کم آورده و با شلوغ کاری خیلی تخیلی خواسته به ته داستانی که مد نظرش بوده برسه.
اینو بگم که دو کتاب قبل رانپو حسابی پیشنهاد میشه مخصوصا مجموعه داستان اتاق قرمز اما این کتابو نخونديد هم چیزی از دست ندادید.

[daph pink ♡ · Rating 3 out of 5]

⭐️⭐️⭐️✨ (3.5/5)

Picked up Black Lizard on a whim and honestly, it turned out to be the perfect companion for my train journey 🚉📖. The story is pulpy, stylish, and just the right mix of crime, mystery, and eccentric characters. I found myself flipping pages faster than the train was moving (and trust me, that’s saying something 😅).

The plot has this wild energy—at times almost cartoonish in how dramatic it gets—and that’s exactly what made it entertaining. I loved the cat-and-mouse tension, the disguises, the clever twists, and the “wait, what just happened?!” moments 🤯. It’s not flawless though. Some parts felt a little over the top and dragged here and there, which is why I’m docking a star and a half. But in a strange way, that melodrama is also what gives it charm.

Was it a “masterpiece”? Maybe not. But did it keep me from staring out the train window bored out of my mind? 100% yes 🙌. By the time I reached my stop, I was already telling myself, “Okay, that was a ride!” 🚂✨

If you like your mysteries with a dash of style, a splash of camp, and a whole lot h a try. Just don’t expect subtlety—you’re here for the drama, and it delivers! 🎭💎

[Mostafa]

امتیازی نمی دهم
به نظر نمی آید که نویسنده یک چنین اثری با این ساختار و شخصیت پردازی ضعیفی نوشته باشد و احتمالا سانسور شدید موجب بی محتوی شدن و نامفهوم بودن این داستان شده است... امتیاز خوانندگان خارجی را که نگاه بکنید عموما ۴ یا ۵ ستاره داده اند و کلی هم تعریف و تمجید کرده اند اما خوانندگان ایرانی بین ۱ تا ۲ ستاره بیشتر ثبت نکرده اند
این امر نشان دهنده وسعت حذفیات و سانسور اعمال شده در این اثر است در حین خواندن اثر در بسیاری از مواقع با پرش های روایی مواجه می شویم، افرادی می آیند و می روند ولی نه معرفی می شوند و نه ذره ای شخصیت پردازی شده اند( مثل شخصیت مادر دختر مفقود شده که بود و نبودش در داستان هیچ تاثیری ندارد) که خواننده را گیج و سردرگم می کند بنابراین خواندن این اثر پیشنهاد نمی شود

[Shafa · Rating 3 out of 5]

یک کتاب کارآگاهی-جنایی ژاپنی است که دو شخصیت اصلی در این کتاب ایفای نقش می‌کنند. شخص اول یک سارق و دومی یک کارآگاه است که هر دو سعی در غافل‌گیری یکدیگر دارند.

[Ivan · Rating 2 out of 5]

I would consider DNF-ing this if I didn't bring it on a road trip.

Potentially interesting story but execution feel bit amateurish.

[Saeed abedi · Rating 3 out of 5]

در واقع امتایاز من دو و نیم هست و اتاق قرمز را کتاب بهتری می دونم نسبت به این یکی . بعضی از ترفندهای آکچی طراحی ساده و ناقصی داشت و باورپذیر نبود . صحنه آخر کتاب هم بین مارمولک و بازرس با سانسور مواجه شده بود که البته قالبل حدس بود

[Julian Worker · Rating 2 out of 5]

Edogawa Rampo is the pseudonym of the Japanese novelist Taro Hirai and is a transliteration of Edgar Allen Poe's name. That's what it says on the back cover of the book and yet it also states on the back cover that Hirai was influenced by Conan Doyle, Chesterton, and Wells. This is a bit confusing as I would have thought Hirai would have been influenced by Poe too?!? Anyway, this author biography is as confusing as the book.

In The Black Lizard, we know who the main protagonist and antagonist are from the very beginning, though different readers may have different opinions on whether the 'master' detective or the 'master' criminal is the protagonist / antagonist.

Mademoiselle Midorikawa is The Black Lizard of the title and crime is so easy for her that she warns her victims in advance. How masterful is that? How stupid are her victims?

Her opponent is the private detective Akechi Kogoro who has been hired to make sure that the daughter of a famous jeweller isn't kidnapped. She is of course as that's what drives the plot.

The criminal and the detective have an amazing ability to transform themselves into other characters and escape from situations as a result. They can also entice people they've never met into dressing up as one of the major characters in the book and do it so effectively that the major character's own friends / family don't notice. Most of the characters in this book need to go to an optician and also get their hearing checked as looking like someone is one thing but sounding like them is something else entirely.

The master detective is truly amazing. He can dress up as other people, carry a stoker around a ship and dump him in a settee without anyone else noticing, and throw his voice from a wall cavity so that it sounds like he's the one in the settee. With my credulity stretched, I was then expected to believe he can infiltrate a secret lair, unlock many jewellery cabinets, and substitute real people for mannequins in display cases.

[Knigoqdec · Rating 2 out of 5]

Едогава е доста влиятелен автор, тъй да се каже. Дал е вдъхновение на редица автори след себе си в криминалния жанр в Япония. Винаги съм го виждала като класик на жанра, който е направил криминалното и детективското изключително популярни и обичани теми в Страната на изгряващото слънце.
В произведенията му винаги се усеща силното западно влияние на автори като Конан Дойл (на когото Едогава се възхищава) и редица други. Конкретно "Черния гущер" като история би могла да се разглежда като умело написан фен-фикшън, само че с много повече приповдигнатост и патос в монолозите на автора и диалозите на героите. Това е криминална история, в която читателят бива изключен от възможността да разрешава загадки. Всичко се поднася вече разрешено и детективът и престъпниците се досещат по презумция какво се е случило и какво ще се случи. Цялото действие малко напомня на онези моменти, в които японският разказвач пламенно разправя "невероятни и невъзможни, направо немислими" случки... но читателят не остава изненадан от тях, тъй като предварително вече са му обяснени.
Ето защо историите, повлияни от Едогава, рядко са ми били интересни. Но признавам, че го бива да създава неочаквано противни психопати, които проявяват лудостта си съвсем изненадващо. Прочие, Акечи Когоро също не е съвсем честният, възвишен, достоен и чист по душа детектив, какъвто може би трябва да се очаква в творба, която величае "великите умове". Той се оказа на моменти изненадващо жесток и има ясно изразени човешки слабости.
"Черния гущер" ми се струва като творба от развлекателния жанр (нали все пак японците обичали да се развличат с криминални джобни книжки, докато пътуват - все така се говори). Стилът на автора не е моят, а самата творба е прекалено и даже на места обидно наивна. Но ясно виждам как от подобен род разкази могат да произлязат толкова много интерпретации (да, да, пак говоря за аниме и манга...).

[مسعود]

یک داستان بلند از رانپو که در مقایسه با داستانهای کوتاهش که عمیق اما سرگرم‌کننده‌اند، کمتر عمیق و بیشتر سرگرم‌کننده است. داستان فضایی تاریک دارد و زنی اغواگر نقش اصلی آن را دارد با کارآگاهی که دیگر از ویژگی‌های کارگاه‌های کلاسیک برخوردار نیست. آشناست نه؟ رانپو پیش از رواج داستان‌های نوآر مشخصه‌های این سبک را در داستانش بروز داده و به نوعی از پیشگامان داستان نوآر بوده است.
برخی از راه‌حل‌ها و پیچش‌های داستان باورنکردنی یا آبکی به نظر می‌رسند که با نیم‌نگاهی به ریویوهای انگلیسی‌زبان می‌شود فهمید بخشی کلیدی از آن قربانی ممیزی و سانسور در ترجمه فارسی شده و شاید همین باعث شده بخش‌هایی نچسب و باورنکردنی از آب در بیاید. اگرچه همین هم آن‌قدر فضای دلچسب و جذاب (البته به معنای تاریک آن) دارد که می‌شود کل کتاب را در یک نشست خواند.
رانپو برخی از کلک‌هایی که پیشتر در داستان‌های کوتاهش به کار گرفته را در این داستان نیز استفاده کرده که اگر از بینامتنیت بگذریم، برای کسی که آن داستان‌ها را خوانده باشد اینجا کمی داستان را لوث می‌کند.
از آن شگفتی‌های بسیار چیره‌دستانه داستان‌های کوتاهش در مکان‌پردازی و آن چنگی که به زخم‌های اعماق درون آدمی می‌کشد و جعبه سیاه آدمی را بازگشایی می‌کند نیز چندان خبری نیست. با این همه داستانی بسیار جذاب و خوش‌خوان است که می‌توان به هوای فضای نوآر و شگفت داستان‌های رانپو ساعتی خوش را در آن گذرانید.

[Nariman · Rating 3 out of 5]

کوتاه و خوش‌خوان بود و روایتگر تلاش مجرم و کارآگاهی برای رودست‌زدن به یکدیگر.
تنها از یک نظر مایوسم کرد، دوست داشتم از توکیو و اوساکا هم ذکری به میان می‌اومد. ولی اگر صحبت از فوسوما (جدارهٔ کاغذی که در خانه‌های سنتی ژاپن به جای دیوار داخلی و در به کار میره) و کپی ایفل در اوساکا نبود، می‌تونست هرجایی از دنیا رخ بده.

داستان در ۱۹۳۴ منتشر شده و در دههٔ ۶۰ فیلمی هم از اون ساختن. ترجمهٔ خوب کتاب هم از متن فرانسوی بود!

[Zohre Alavi · Rating 2 out of 5]

خلاف آنچه شنیده بودم، کتاب جذاب نبود.
داستان های اتاق قرمز (مجموعه داستان همین نویسنده) را که بخوانی دیگر به خواندن این رمان نیازی نیست.
کارآگاه بسیار باهوش است... همیشه چند قدم جلوتر از مجرم است و این عجیب است.
داستان موزه ای که مجرم راه انداخته هم باز نمی شود و به نظرم بسیار نقص داشت.

[Aynaz · Rating 2 out of 5]

این دومین کتابی بود که از ادو گاوارانپو خوندم. اولیش اتاق قرمز بود که اونو خیلی خیلی بیشتر دوست داشتم. این یکی انگار خیلی سانسور داشت(طوری که یه بخش هایی اصلا ادم متوجه نمی شد که چه خبره) و یه کم هم غیر قابل باور بود. یعنی این همه تغییر چهره رو اصلا نمی تونم درک و باور کنم.

[Carolyn · Rating 3 out of 5]

czytanie tej książki wymaga pewnego poziomu naiwności, jak przy oglądaniu Hanny Montany, ale jak już się przymknie to oko to jest ok

[Libros Prestados · Rating 3 out of 5]

Sería casi, casi un 4, pero hay varias cosas propios del estilo de la época que me han rechinado un poco. El hecho de que el narrador se meta tanto en la historia y parezca querer ganarse la complicidad del lector es un punto divertido, pero como esta historia se publicó por partes, recalca y repite datos que acababa de decir (aunque supongo que en el original habría pasado una semana o tal vez un mes y eso lo hiciera necesario) y eso molesta un poco porque parece que el escritor toma al lector por tonto. No es culpa del original, lo sé.

Es una entretenidísima historia del gato y el ratón protagonizada por el famoso detective Kogoro Akechi y la ladrona conocida como El Lagarto Negro. Es muy pulp y de un desarrollo algo más sencillo de lo que se estila ahora. No me ha parecido que haya envejecido del todo bien, sobre todo porque el Lagarto Negro es mala malérrima y a veces se hacía muy bidimensional.

De hecho, creo que podría ser una historia que podrían leer los no iniciados al género. También diría los más jóvenes, pero hay un momento del libro donde (como es costumbre en él) a Rampo se le va un poco la cabeza y empieza con sus cosillas crueles con un componente sexual implícito. Que no es nada explícito y los jóvenes de ahora están curados de espanto, pero no está de más avisar.

Si el narrador fuera menos expositivo, le hubiera puesto 4 estrellas. Sin embargo, admito que me lo pasé muy bien y que esa tensión sexual no resuelta entre detective y ladrona (¿Batman y Catwoman? No me suenan) me resultó de lo más divertida.