Hoewel het best een aardig boek is, is het niet heel hoogdravend. Het is een heerlijk, luchtig verhaal over Dora en Jo. Dora is echt een naïef plattelandsmeisje. Ze is heel beschermd opgevoed en nadat ze haar verloving heeft verbroken komt ze bij de moeder van een vriendin terecht, die in Londen op een binnenvaartschip woont. Jo is daar gaan wonen, nadat ze door haar man is verlaten voor een veel jongere vrouw. Al snel komen Tom en Marcus in beeld. Tom daagt Dora uit allerlei dingen te doen die ze nog nooit van haar leven gedaan heeft. Marcus blijkt een oude bekende van Jo te zijn. Het verhaal is vrij voorspelbaar. Toch leest het lekker weg. Wel heb ik mij aan allerlei foutieve scheepstermen geërgerd. Ik weet niet of dat door de vertaling komt of dat de schrijfster de juiste termen niet weet, maar de term aak wordt niet meer gebruikt als het over binnenvaartschepen gaat. Ik weet dat toevallig, omdat ik zelf schipperskind ben. Een buitenstaander zou dat waarschijnlijk niet opvallen, maar een aak is een term die gebruikt werd voor de schepen van vroeger. Overigens merk ik dat de term in Nederland ook vaak verkeerd gebruikt wordt. Ondanks dat is het wel een leuk verhaal. Mede omdat Nederland ook een rol speelt in het verhaal. Dat zie je bij buitenlandse boeken niet zo vaak. De Engelse titel, Going Dutch, past dan ook beter bij het boek dan de Nederlandse. Ik heb dit boek achtergelaten in de minibieb van mijn hotel in Griekenland. Zo kan iemand anders het ook lezen.