Τώρα θα δεις...

by Dimitris Gionis, Δημήτρης Γκιώνης

«Με λένε Δημήτρη. Αυτό όμως το έμαθα αργότερα, μετά τα 12 μου, όταν ήρθα στην Αθήνα. Μικρός είχα προβλήματα. Ο πατέρας μου με φώναζε Μήτσο, ο θείος ο Ντίνος Δήμο, ο αδερφός μου ο Γιώργης Μήτρο, τ' άλλα μου αδέρφια και οι συμμαθητές μου Δημητριέ ή Δημητριό και σπανιότερα κάποιοι Μίμη ή Δημητράκη, η μητέρα Δημητρίξινο -και θα εξηγήσω πιο κάτω γιατί.
-"Πώς σε λένε, παιδάκι μου (ή ρε);" με ρωτούσαν, κι εγώ δεν ήξερα ποιο απ' όλα να πω.
-"Με λένε Δημητριό" έλεγα το πιο συχνό κι αγανακτούσα που δεν είχα ένα πιο βολικό όνομα, όπως τ' άλλα μου τ' αδέρφια: Παρασκευή, Βασίλης, Γιώργης, Κυριάκος, Νίκος, Ευγενία, Τάκης, Αλέκος -οχτώ, αν τα μετρήσατε, κι ένα εγώ εννέα κι ένα που πέθανε μικρό δέκα.
Μόνο η μητέρα μας παραμόρφωνε τα ονόματα προσθέτοντας ένα -ξινο στο τέλος. Έτσι εγώ ήμουν ο Δημητρίξινος, ο Τάκης ο Τάξινος, ο Αλέκος Αλέξινος -για να σταθώ σ' εμάς τα τρία τελευταία, γιατί κατά τριάδες μεγαλώναμε, άντε και στην Ευγενία ή Ευγενίξινο, λίγο μεγαλύτερή μας, που η μητέρα την άφηνε να μας προσέχει όταν έφευγε, κι όποιος τα 'χε καλά μαζί της μπορούσε να κάνει καλά και τ' άλλα».
Αρχές του '50, σ' ένα μικρό χωριό, που θα μπορούσε να είναι ένα οποιοδήποτε ελληνικό χωριό. Ο Εμφύλιος έχει τελειώσει, αλλά η βία εξακολουθεί να κυριαρχεί σε μια κοινωνία όπου η ράβδος θεωρείται το αποτελεσματικότερο μέσο επιβολής των ισχυρών στους αδύναμους -μεγάλους και μικρούς. Μια σειρά από εικόνες της σκληρής εκείνης εποχής μέσα από τα μάτια ενός δωδεκάχρονου παιδιού -απ' όπου δε λείπει η τρυφερότητα και το χιούμορ.

Genres: Greece, Young Adult

136 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Greek: Δημήτρης Γκιώνης.

Reviews

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Ενσταντανέ μιας εποχής που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί (;) αφήνοντας ξωπίσω της θύμησες σε φόντο ασπρόμαυρο, που άλλοτε αναδύουν μια αίσθηση νοσταλγίας, κι άλλοτε τις μνημονεύει κανείς με έναν στεναγμό ανακούφισης∙ ευτυχώς ή δυστυχώς, τα πάντα είναι αλλιώτικα στην Ελλάδα του σήμερα, τόσο αλλιώτικα που μερικές φορές λησμονεί κανείς τι υπήρξε μερικές δεκαετίες πιο πίσω. Αλλά, για καλή μας τύχη, υπάρχουν πεζογράφοι σαν τον Δημήτρη Γκιώνη που αφηγούνται ωραία, με χιούμορ και τρυφερότητα, κι αναπαριστούν αλλοτινές εποχές τόσο γλαφυρά, που είναι σαν να βρίσκεσαι ο ίδιος καταμεσής μιας πλατείας ενός οποιουδήποτε ορεινού χωριού στα τέλη της δεκαετίας του ’40 (διαρκούντος του εμφυλίου, μην ξεχνάμε) κι ετοιμάζεσαι να κλωτσήσεις το ίδιο πάνινο τόπι, με τις πολυκαιρισμένες ελβιέλες σου ή ξυπόλητος όπως τα χαμίνια στο πλάι σου, τόσο δυνατά όσο να φτάσει να κρούσει την καμπάνα της εκκλησιάς, και να εισπράξεις μετά τις επιδοκιμασίες των παιδιών με τα ντρίλινα παντελόνια με τις τιράντες και την τσάκιση, ή και κάνα χαστούκι από τον βλοσυρό δασκαλάκο που σπεύδει να σε επαναφέρει στην τάξη. Ένα βιβλίο που αφηγείται τα χρόνια του σχολείου στο χωριό την εποχή που ήταν και ο πατέρας μου παιδί, ένα βιβλίο που θα διαβάσω ξανά, για να δω για μια ακόμη φορά να ζωντανεύουν εμπρός μου όλες εκείνες οι ιστορίες που μου έχει διηγηθεί η μητέρα μου για τα παιδικά χρόνια του πατέρα μου στο χωριό, για τα οποία, από σεμνότητα εκείνος, ελάχιστες φορές είχε αναφέρει το οτιδήποτε.

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 5 out of 5]

Έκλεισα αυτό το βιβλίο των 130 σελίδων (την παλιά ασπρόμαυρη έκδοση) με ένα μόνο παράπονο: γιατί να είναι τόσο μικρό.
Το ευχαριστήθηκε η ψυχή μου, το χρειαζόμουνα. Έκλαιγα και γέλαγα μαζί.
Είναι αναμνήσεις από τη ζωή του συγγραφέα, ενός από τα εννιά (εν ζωή) παιδιά μιας αρκετά καλοστεκούμενης οικονομικά οικογένειας σε ένα κεφαλοχώρι στη δεκαετία του 50. Δεν είναι μυθιστόρημα, είναι καταγραφή αναμνήσεων από τα παιδικά του χρόνια.
Θα μπορούσε να είναι τόσο "βαρύ" το βιβλίο που να μαυρίσει η καρδιά μου διαβάζοντάς το. Μιλάει για δύσκολες εποχές, το φαγητό ήταν λίγο, τα παιχνίδια των παιδιών ήταν εξαιρετικά επικίνδυνα για τα σημερινά δεδομένα και οι μεγάλοι άπλωναν το χέρι και χτυπούσαν τους μικρούς (ή τους τιμωρούσαν με άλλους τρόπους) καθημερινά. Όμως δεν είναι στενάχωρο βιβλίο. Τα πάντα περιγράφονται με μια απέραντη γλύκα και νοσταλγία και με χιουμοριστικό τρόπο που δεν με άφησε να μελαγχολήσω, τουλάχιστον την ώρα που το διάβαζα. Αντιθέτως έπιανα τον εαυτό μου να χασκογελάει συχνά, όχι φυσικά με τα γεγονότα που περιέγραφε αλλά με τον τρόπο που τα απέδιδε. Φυσικά υπάρχουν και σκηνές μέσα στο βιβλίο που δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν με ευχάριστο τρόπο, όσο χιούμορ και να έχει ο συγγραφέας.
Αφού το τελείωσα όμως διαπίστωσα ότι τελικά μου άφησε ένα βάρος στην καρδιά. Δεν ξέρω γιατί... Ίσως επηρεάστηκα από τη νοσταλγία που αποπνέει όλο το κείμενο, ίσως στεναχωρέθηκα για τη δύσκολη καθημερινότητα που είχαν οι άνθρωποι αυτής της γενιάς (αν και ήταν χαρούμενοι) ίσως φοβήθηκα μην τυχόν και επιστρέψουμε σε τέτοια δύσκολα χρόνια...

http://kiallovivlio.blogspot.com/

[George K. · Rating 4 out of 5]

Ο Δημήτρης Γκιώνης μας αφηγείται τα παιδικά του χρόνια στο χωριό του, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν τα γεγονότα του Εμφυλίου ήταν ακόμα φρέσκα στην μνήμη όλων των Ελλήνων. Η όλη αφήγηση γίνεται μέσα από τα μάτια του δωδεκάχρονου Δημήτρη, δίνοντάς έτσι την ευκαιρία στους νεότερους αναγνώστες να δουν πως ήταν η ζωή των παιδιών εκείνα τα χρόνια, στην ελληνική επαρχία.

Δεν πρόκειται για ένα πλήρες χρονικό, με αρχή, μέση και τέλος, αλλά εικόνες και στιγμές του δωδεκάχρονου πρωταγωνιστή, της οικογένειάς του και των φίλων του. Παρ'όλο που περιγράφονται σκηνές με ξύλο και τιμωρίες, δεν λείπει καθόλου η τρυφερότητα και η νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια, καθώς φυσικά και η παιδική αφέλεια και το ευχάριστο χιούμορ. Άλλοι στην θέση του συγγραφέα ίσως επέλεγαν μια πιο σκοτεινή και σκληρή αφήγηση, με αποτέλεσμα να μαυρίσει η ψυχή του αναγνώστη, εδώ όμως έχουμε μια ευχάριστη περιγραφή λίγων ευχάριστων και αρκετών δυσάρεστων καταστάσεων, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να σκεφτεί μεν κάποια πράγματα για τις δυσκολίες εκείνης της εποχής, αλλά συνάμα να περάσει και ωραία.

Το βιβλιαράκι, έτσι μικρό, ευχάριστο και καλογραμμένο όπως είναι, διαβάζεται ουσιαστικά μονορούφι από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Προσωπικά δεν έκανα ούτε ένα λεπτό διάλειμμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα προμηθευτώ άμεσα και το δεύτερο μέρος, με τον τίτλο "Το περίπτερο", όπου βλέπουμε τον μικρό Δημήτρη στην Αθήνα.

[Evanthis Gogoulis · Rating 4 out of 5]

Ωραίο ανάγνωσμα μες στην απλότητά του. Μέσα από μικρά, καθημερινά περιστατικά της πραγματικής του ζωής στο χωριό, λίγο μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, ο συγγραφέας καταφέρνει να περιγράψει με ανάλαφρο τρόπο τη σκληρότητα της ζωής για τα παιδιά που ατύχησαν να γεννηθούν εκείνα τα χρόνια. Ξύλο, πείνα, ξύλο, ανέχεια, ξύλο, θρησκοληψία, πεπαλαιωμένες αντιλήψεις και πάλι ξύλο.

Διαβάζεται μέσα σε λίγες ώρες. Θα αναζητήσω και «Το Περίπτερο».

[Christiana Hadji · Rating 5 out of 5]

"...Αλίμονο σ' εκείνους που είχαν ένα κοινό όνομα - Κανελλόπουλος, ας πούμε. Τί θα πει Κανελλόπουλος. Του κολλούσαν ένα παρατσούκλι: Μαλλούρας (γιατί έχε πολλά μαλλιά), Νασουπό (γιατί ότι κι αν έλεγε ξεκινούσε με το "να σου πω"), Κουμπάρος (γιατί τους έλεγε όλους κουμπάρους). Κι ανάμεσα τους μερικά αλλιώτικα όπως ο Ψώλος (γιατί όταν γεννήθηκε, η μάνα του, απ΄την πολλή χαρά της, που ως τότε έκανε μόνο κορίτσια, ψώλο τον ανέβαζε, ψώλο τον κατέβαζε - και του 'μεινε.)..."

[Fanaki.Ag · Rating 4 out of 5]

Ένα μικρό βιβλίο που έπεσε κατά τύχη στα χέρια μου κ είπα μιας κ έχω χρόνο να το διαβάσω...
Γέλασα πολύ με τα κωμικοτραγικά γεγονότα που αφηγείται ο συγγραφέας για τη ζωή του σε μικρή ηλικία... Εικόνες κ μνήμες διάσπαρτες που τις ρούφηξα σε λίγες ώρες.... Πραγματικά όταν φτάσεις στο τέλος λες γιατί δεν έχει κι αλλο!!!

[Μίλτος Τρ. · Rating 3 out of 5]

Μικρό και ευκολοδιάβαστο, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Μόνο ως απόδειξη της βλακείας των νοσταλγών των "αγνών παλιότερων εποχών".

[Miltiadis Michalopoulos · Rating 4 out of 5]

Ξύλο από παντού. Αν δεν μας έδερνε η μητέρα ή ο πατέρας, θα 'ταν ο μεγαλύτερος αδερφός, ο δάσκαλος, ένα μεγαλύτερο παιδί, οποιοσδήποτε. Κι άντε να πεις στο σπίτι ότι κάποιος σε βάρεσε...
...Η στοργή και η τρυφερότητα μας ήταν κάτι άγνωστο, σε βαθμό που όταν γινόταν, καταντούσε ενοχλητικό. Όπως τα βράδια που ο πατέρας έσκυβε εκεί που είμασταν ξαπλωμένα για να κοιμηθούμε και μας κατατρυπούσε με τα γένια του λέγοντας: -Παιδάκια μου! ...`
...Γινόταν και τ' άλλο:
-Αυτός είναι κομμουνιστής! ακουγόταν στην αγορά για κάποιον περαστικό, που δεν έμοιαζε ωστόσο με τα τέρατα της φαντασίας μας. Κι έπεφταν όλοι απάνω του με τις μαγκούρες τους και τον έκαναν λιώμα...

Βαθύ, ανθρώπινο και σπαρακτικά ειλικρινές, το «Τώρα θα δεις» του Δημήτρη Γκιώνη είναι πάνω απ' όλα ένα βιβλίο βιωματικό και τίμιο.

Με λόγο απλό αλλά μεστό, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μικρές και μεγάλες αλήθειες της παιδικής του ηλικίας, φωτίζοντας το φαινομενικά ασήμαντο με συγκλονιστικό τρόπο. Κάθε σελίδα σε καλεί να σταθείς, να αναλογιστείς, να νιώσεις. Με άγγιξε επειδή η κινηματογραφική ματιά του συγγραφέα πέτυχε να ζωντανέψει ένα κόσμο που έχει πια χαθεί και του οποίου πρόλαβα κι εγώ να βιώσω κάποιους απόηχους.

[Eva Sinner · Rating 5 out of 5]

Ο συγγραφέας αφηγείται μνήμες της παιδικής του ηλικίας, σε ένα ελληνικό χωριό της δεκαετίας του '50 και όταν τελειώνει το βιβλίο, αναρωτιέσαι γιατί δεν ήταν μεγαλύτερο σε έκταση! Με μια νοσταλγική και χιουμοριστική ματιά, θυμάται τα σχολικά του χρόνια και εμείς ως αναγνώστες, διαβάζοντας τα όσα ανασύρει από τη μνήμη του άλλες φορές σκεφτόμαστε πόσο πιο απλή ήταν η ζωή και άλλες πώς ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Με τις μνήμες του εμφυλίου πρόσφατες μέσα σε μια βαθιά πατριαρχική, θρησκευόμενη και συντηρητική κοινωνία, οι ζαβολιες των μικρότερων και η οπτική τους στα γεγονότα της καθημερινότητας, κάνουν το βιβλίο αυτό ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα.

[Mengrelaos · Rating 4 out of 5]

Εύθυμο, το διαβάζεις στα γρήγορα. Μπορεί οι ιστορίες για το άφθονο... ξύλο να είναι λίγο τραβηγμένες, αλλά κάποιες άλλες όπως αυτή με την οβίδα είναι παρόμοιες με μαρτυρίες παιδιών μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολύ θυμίζει τον Calvin του Bill Watterson με την πιο θετική έννοια• μια πολύ αυθεντική εξιστόρηση από τα παιδικά μάτια του αφηγητή. Ίσως από τα πιο δυνατά σημεία του βιβλίου.

[Georgia Kapitsaki · Rating 3 out of 5]

Ο συγγραφεας μας περιγραφει διαφορα συμβαντα των παιδικων του χρονων. Ωραιες περιγραφες.

[Vaios · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο!