با بخش هایی حتی آشنایی اسمی هم نداشتم. اعتراف می کنم بخش هایی رو به هیچ وجه نفهمیدم اما، به قدری فهمیدم که برای من کارامد باشه و مجذوبش بشم. به قدری فهمیدم که دوستش داشته باشم.
هنر و مکانیسم پنهان مجموعه مقالاتیه که بابک روشنی نژاد در وصف، توضیح و تجسس سه هنر محبوب خودش نوشته. موسیقی رو شکافته. سینما رو جست و جو کرده و نقاشی رو توضیح داده. بخش های سینما و موسیقی برای من ملموس تر بود. هم به خاطر اندک قطره دانشی که ازشون دارم و هم به دلیل علاقه بیشتر.
بخشی از سینما رو به توضیح دلیل رویکرد و چگونگی تغییر پرداخته. آنچه سینما بوده و هست و باید باشه رو توضیح داده. وظیفه سینما و اصالتش رو به رخ کشیده و نهایتا گفته سینما برای چه هدفی، چه چیزی رو بیان می کنه. گریزی به هر گوشه فرهنگ عام زده و اندک اندک ویژگی هر کارگردان رو بازگو کرده و چرایی اهمیت سه فیلم رو بیان کرده.
الگریتم موسیقی و چیزی که خالق خود خلق شده، در سرای خلق داره رو توضیح می ده (آره من هم بلدم قلمبه سلمبه حرف بزنم هرچند کپی شدهی متن کتابه) در کنار تمام این ها، عناصر موسیقی رو بیان کرده و گفته چرا به چنین عنصری نیاز داریم.
نقاشی رو چندان حرفی ندارم. دلیلش هم عدم شناخت کافی منه اما اون بخش هایی که فهمیدم و دوست داشتم مربوط به پیوند نقاشی و فلسفه و حتی فلسفه بودن نقاشی و نقاشی بودن فلسفه می شد. حقی که زیبا بود. نگارهای هم آخر کتاب گذاشته شده که شاید به هر تصویرش 2 دقیقه تمام خیره بودم.
با تمام این ها، روشنی نژاد پله ای بالاتر هم رفته. چیستی هنر رو عنوان کرده. وظیفه هنر رو گفته و تاثیراتش رو نشون داده.
در کل بگم که اگر نسبت به سینما، موسیقی و نقاشی، چیزی بیش از«علاقه» دارید و با یکی دوتا اصطلاح و نحوه بیان آکادمیک آشنا هستید؛ احتمالا کتاب به دردتون بخوره. من که خوشم اومد و از مطالبش لذت بردم. کتاب سختی نیست و از خوندنش نترسید( وقتی من فهمیدم دیگه برای بقیه نباید کاری داشته باشه) با این که با بخش هایی از حرف های مطرح شده مقالات مخالفت دارم ولی نحوه بیان باوری که در مقالات استفاده شده واقعا خوبه.