Η ιστορία ξεκινά με την άφιξη του εφοπλιστή Ταξιάρχη με την πολυτελή θαλαμηγό του στο λιμάνι, συνοδευόμενο από μια κομψή, αλλά αμφιλεγόμενη παρέα, στο ξενοδοχείο πολυτελείας "Καλυψώ". Η ήρεμη ζωή του νησιού αναστατώνεται σύντομα από ένα έγκλημα που απαιτεί τη διείσδυση του αστυνόμου Μπέκα στον κόσμο της υψηλής κοινωνίας. Η αφήγηση εστιάζει στην έρευνα, τις ανακρίσεις των μελών της παρέας, τα κρυφά πάθη, τα ψέματα και τις ίντριγκες που κρύβονται πίσω από τη λάμψη και τη χλιδή. Ο Μαρής συνδυάζει το ελληνικό τοπίο με το κλασικό αστυνομικό μυστήριο, δείχνοντας πώς τα εγκλήματα δεν απουσιάζουν ούτε από τα πιο όμορφα μέρη.
Το βιβλίο ασχολείται με την απληστία, τη ζήλια και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ο συγγραφέας αναδεικνύει το κενό νόημα της επιφανειακής ζωής και πώς τα χρήματα και η εξουσία μπορούν να οδηγήσουν σε ακραίες πράξεις. Είναι μια καλή κουβέντα για την ηθική, την αλήθεια και τη σημασία της δικαιοσύνης, ακόμα και σε μέρη όπου όλοι μοιάζουν να κρύβουν κάτι.
Η γραφή είναι τυπική μαρίσσα, απλή, άμεση και με έναν γρήγορο ρυθμό που διατηρεί το ενδιαφέρον. Η γλώσσα ρέει φυσικά, κάνοντας την ανάγνωση εύκολη και ευχάριστη. Το ύφος είναι αστυνομικό, με έμφαση στην πλοκή και την επίλυση του μυστηρίου, χωρίς να εμβαθύνει υπερβολικά σε ψυχολογικές αναλύσεις.
Ο αστυνόμος Μπέκας είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, έξυπνος, παρατηρητικός και μεθοδικός. Τα μέλη της παρέας του εφοπλιστή είναι μάλλον στερεοτυπικές φιγούρες της υψηλής κοινωνίας, που εξυπηρετούν την πλοκή του μυστηρίου.
Συνολικά, μιλάμε για ένα βιβλίο που δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, εξ ου και τα 2 αστέρια. Η αξία του έργου είναι μάλλον μέτρια, καθώς η πλοκή είναι αρκετά προβλέψιμη για κάποιον εξοικειωμένο με το είδος ή με το σύνολο του έργου του Μαρή. Η αφήγηση ακολουθεί μια γνωστή συνταγή, χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο ή ανατρεπτικό. Ο συγγραφέας επαναλαμβάνεται σε γνώριμα μοτίβα, με αποτέλεσμα το μυστήριο να μην είναι τόσο συναρπαστικό όσο σε άλλα, καλύτερα, βιβλία του. Η έμφαση στην ατμόσφαιρα της Μυκόνου είναι ωραία, αλλά δεν αρκεί για να καλύψει την έλλειψη πρωτοτυπίας στην εξέλιξη της ιστορίας. Οι χαρακτήρες μένουν στην επιφάνεια, χωρίς βάθος, και οι διάλογοι είναι μερικές φορές τυποποιημένοι. Για τους φανατικούς οπαδούς του είδους ή του συγγραφέα, ίσως προσφέρει μια γρήγορη ανάγνωση, αλλά για τον μέσο αναγνώστη, η εμπειρία είναι μάλλον αδιάφορη. Η ιστορία είναι καλογραμμένη μεν, αλλά στερείται εκείνης της σπίθας που θα την έκανε αξέχαστη. Παρέχει μια ελαφριά ματιά σε ένα έγκλημα, χωρίς να προσφέρει κάποιο ιδιαίτερο μάθημα ή συγκίνηση.
Μια μέτρια αστυνομική ιστορία που δεν θα σας μείνει αξέχαστη.