Een fotograaf heeft zich een plaats verworven te midden van de culturele elite in Nederland. Hij is een veelgevraagd vakman, werkzaam voor glossy tijdschriften en toonaangevende week- en maandbladen. Zijn ouders, die vijfentwintig jaar geleden toen hij nog een kleine jongen was vanuit Marokko naar Nederland emigreerden, ziet hij nauwelijks. Daarin komt verandering als hij op een dag gebeld wordt door zijn vader, die hem dringend vraagt naar huis te komen. Zijn zieke moeder wil het familiefotoalbum zien. Dat album heeft zijn vader, met wie hij een zeer moeizame verhouding heeft, niet kunnen vinden. De fotograaf realiseert zich dat hij de ziekte van zijn moeder – en haar al jarenlange stilzwijgen – kan keren. Het fotoalbum is daarbij van het grootste belang, evenals de voorzichtige confrontatie met een uiterst trieste gebeurtenis die het gezin, nu al zo'n twintig jaar geleden, voorgoed heeft ontwricht. De herbeleving van dat drama heeft verrassende gevolgen. Abdelkader Benali keert met De stem van mijn moeder terug naar zijn oorspronkelijke thema uit o.a. Bruiloft aan zee: dat van het migrantenkind tussen twee culturen.
Benali was born in Morocco, but came to Rotterdam at the age of four. Later he moved to Amsterdam. Except novels and plays Benali also writes articles and reviews for various Dutch newspapers and magazines.
Wat een prachtig boek! Ik begrijp alle negatieve kritieken niet. De opbouw is goed, het verhaal mooi en ik genoot van het beeldende taalgebruik. Aanrader!
In 'de stem van mijn moeder' staat paradoxaal genoeg een moeizame vader-zoon relatie centraal. Het hoofdpersonage - de zoon dus - is een succesvolle fotograaf en doet erg zijn best om zijn familie op afstand te houden. Telefoontjes van zijn vader ontwijkt hij, maar het hele boek lang houdt hij er wel een lang uitgesponnen innerlijke dialoog mee. Gaandeweg wordt zo de complexiteit van de getroubleerde verhouding duidelijk. Waarom wordt de vader 'Schoonspringer' genoemd, waarom weigert de moeder nog te spreken, wie is de mysterieuze broer en wat is er met hem gebeurd?
Ondertussen ontwikkelt zich nog een nevenintrige met een geliefde en komt ook het thema migratie - of beter gezegd: de positie van de eerste generatie migrant - aan bod. Het boek zit dus redelijk vol en dat komt het anders verdienstelijke verhaal niet ten goede.
Benali is een schrijver met een rijk taalgebruik, soms neigt hij naar overdrijving. Op andere momenten dan weer gortdroog grappig.
Vreemd, dit boek heeft heel veel negatieve kritiek gekregen. Daarentegen heb ik het graag gelezen. De verteltrant is niet typisch Arabisch, integendeel, zeer modern. Misschien gunnen de critici Benali niet dat hij, een Marokkaan, kan schrijven als een blanke. Het is haast meesterlijk hoe de schrijver erin slaagt geen overbodigheden te schrijven. Een kritische, ietwat zuurkijkende lezer, had niet meteen door dat de cursieve teksten van de overleden broer zijn. Sorry, ik had dat zo goed als meteen begrepen. Ongeëvenaard is hoe in dit verhaal een mythe verwordt tot waarheid en verdort.
Geen moment kreeg ik bij het lezen het idee dat er iets aan de hand is wat het lezen de moeite waard maakte. Slecht uitgewerkte thematiek, ongeloofwaardige gedachtengang en dialoog. Nergens werd ik geraakt of aangezet tot nadenken. Helaas een gemiste kans voor alle migranten, vaders en zonen, moeders en zonen, mannen en vrouwen.
Ik vond dit boek zo verwarrend. Ik had echt moeite om het boek te begrijpen. Ik vond het hoofdpersonage niet sympathiek en ik mocht hem niet. Het was precies heel onduidelijk beschreven. En ik had een emotionele einde verwacht waarbij spanning wordt opgebouwd, maar dat was helemaal niet zo. Ik vond het oprecht gewoon saai. Het boek heeft me helemaal niet geraakt.
Gemiste kans om een invoelend boek te schrijven over de moeilijke relatie van een zoon met zijn ouders die migreerden, moeite hebben met het leven in het nieuwe land en lijden onder een familietragedie. Bezwijkt onder pompeus en gezwollen taalgebruik. Heb het niet uit kunnen lezen.
Vond het een verwarrend boek. Had het pas later door dat de schuine stukken tekst door de broer geschreven waren. Pas op het einde vond ik het mooier worden. Vond de hoofdpersoon niet zo sympathiek, misschien kwam het daardoor dat ik er niet zo in kwam.
There were some chapters that reminded me a bit of Albert Camus - The Stranger (and that's kind of a stretch). Then there were some parts of the book where I simply could not focus enough on because it was random and boring.
For a book called ''My mother's voice'' (Or however it is translated from Dutch, I read my copy in Bosnian translation) I expected something spectacular happening that made her talk again. This way it was just random and forced...
And what the hell was that Cactus chapter???
I read this while waiting for Murakami's- he Wind-Up Bird Chronicle to arrive by mail. So basically I read it just to kill the empty space. No space was killed...