Η «φωτογραφία γάμου» είναι κάτι πολύ περισσότερο από την αποτύπωση μιας ευτυχισμένης στιγμής. Μέσα από ένα ανήσυχο και ίσως πικρό κείμενο –που αντλεί από τους χώρους της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης και της θεωρίας της φωτογραφίας– αποκαλύπτονται αδιόρατες μέχρι τώρα όψεις ενός συνηθισμένου αντικειμένου και φανερώνεται μια ψυχική πραγματικότητα που αγνοούσαμε.
Τι εκφράζει μια «φωτογραφία γάμου»;
Είναι το διαβατήριο για την αιωνιότητα ή ο φόβος ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί;
Μήπως εκφράζει την αγωνία του ανθρώπου για τον θάνατο που επιδιώκει να τον ξορκίσει με τον γάμο και την φωτογραφία;
Ποιος είναι αυτός ο Άλλος που θα είμαι ισόβια μαζί του;
Η «φωτογραφία γάμου» εκφράζει βασικά ερωτηματικά της υπαρξιακής ανησυχίας παράλληλα με ουσιώδη ερωτηματικά για τις ανθρώπινες σχέσεις.
[...]«Ανήθικος είναι αυτός που δεν ακούει την επιθυμία του».[...]
[...]Α, να γνώριζε ο άνθρωπος σε τι απροσμέτρητα υπαρξιακά βάθη ρίχνει την ύπαρξή του κάθε φορά που βγάζει μια φωτογραφία, αν γνώριζε την οντική και οντολογική δίνη μέσα στην οποία περιπίπτει, αβοήθητος, κάθε φορά που σκέφτεται να βγάλει μια φωτογραφία ... Η φωτογραφία τον μεταφέρει στο «χωρίς νόημα» παρότι του υπόσχεται το «για πάντα», την αθανασία. Η φωτογραφία τού προσφέρει το ψέμα του μη «ερριμένου όντος», ενώ ταυτόχρονα του προσφέρει την αλήθεια της καμίας βεβαιότητας.[...]