What do you think?
Rate this book
Ölü Saatler
Muhabirimizden:
Şehir sokaklarında bir karartı dolanıyor. Profesyonel bir tetikçi. Atina'dan Pire'ye, Midilli'den Lefkoşa'ya bir görünüp bir kayboluyor. Görgü tanıkları erkeksi bir çene ve Antik Yunanvari bir burna sahip orta yaşı geçkin adamın düzenli sigara içtiği ...
Son Dakika:
Soğukkanlı katil, son kurbanını aldıktan sonra iş çıkışı trafiğinde bir taksinin direksiyonunda göründü. Yanında uzun bacaklı, uzun dalgalı saçlı, kırmızı dudaklı bir kadın ve siyah, şüphe dolu sarı gözleri olan bir kedi var.
Ajanslardan:
Türkçede Siyah Bira romanı ve Damla Demirözü'yle birlikte hazırladığı Yunankarası-Yunanistan'dan 11 Çağdaş Polisiye Öykü derlemesiyle tanınan Vasilis Danellis'ten dakikada altmış kalp atışı ritmiyle emin ve keskin akan, vaktinizi profesyonelce öldürecek bir polisiye!
“Kim kesin olarak bir şeyin ne zaman başladığını söyleyebilir ki. Önemli olan bir hikâyenin ne zaman bittiğini söyleyebilmek. Ve benimki şu an bitiyor.”
Hikâyemin son kısmının başlığı bu olabilir mi? Ya da öldürecek kimse olmayan ve belki o kadın da yanımda olmadığı için sıkıntıyla geçecek bir sonraki kısmın başlığı? Yahut keşke hikâyem burada bitseydi. Ayaklarımın altında uzanan denize karşı uzo içerken. Geride üç ceset olmasının bir önemi yok. Her şeyin dört dörtlük olması şart değil.
Şehir sokaklarında bir karartı dolanıyor. Profesyonel bir tetikçi. Atina'dan Pire'ye, Midilli'den Lefkoşa'ya bir görünüp bir kayboluyor. Görgü tanıkları erkeksi bir çene ve Antik Yunanvari bir burna sahip orta yaşı geçkin adamın düzenli sigara içtiği ...
Son Dakika:
Soğukkanlı katil, son kurbanını aldıktan sonra iş çıkışı trafiğinde bir taksinin direksiyonunda göründü. Yanında uzun bacaklı, uzun dalgalı saçlı, kırmızı dudaklı bir kadın ve siyah, şüphe dolu sarı gözleri olan bir kedi var.
Ajanslardan:
Türkçede Siyah Bira romanı ve Damla Demirözü'yle birlikte hazırladığı Yunankarası-Yunanistan'dan 11 Çağdaş Polisiye Öykü derlemesiyle tanınan Vasilis Danellis'ten dakikada altmış kalp atışı ritmiyle emin ve keskin akan, vaktinizi profesyonelce öldürecek bir polisiye!
“Kim kesin olarak bir şeyin ne zaman başladığını söyleyebilir ki. Önemli olan bir hikâyenin ne zaman bittiğini söyleyebilmek. Ve benimki şu an bitiyor.”
Hikâyemin son kısmının başlığı bu olabilir mi? Ya da öldürecek kimse olmayan ve belki o kadın da yanımda olmadığı için sıkıntıyla geçecek bir sonraki kısmın başlığı? Yahut keşke hikâyem burada bitseydi. Ayaklarımın altında uzanan denize karşı uzo içerken. Geride üç ceset olmasının bir önemi yok. Her şeyin dört dörtlük olması şart değil.
168 pages, Paperback
First published November 16, 2017
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
May 21, 2018
Οι νεκρές ώρες του Δανέλλη είναι η μεγάλη έκπληξη που περίμενα από αυτόν. Αν και όταν πρωτοβγήκε ήμουν επιφυλακτική μιας και τα προηγούμενά του δεν με ενθουσίασαν το συγκεκριμένο ήταν (σαν) πυροτέχνημα στο νυχτερινό ουρανό.
"Κοιτάζω το πρόσωπο μου μέσα στα απόνερα της βροχής. Λένε ότι είμαι όμορφος. Αρρενωπό πηγούνι, αρχαιοελληνική μύτη και τα λοιπά. Εγώ βλέπω έναν άντρα μόνο του."
Πρωταγωνιστής στην ιστορία είναι ένας άντρας ο οποίος είναι εκτελεστής... πληρωμένος δολοφόνος. Μας αφηγείται πως "σκοτώνει" τις ώρες του το βράδυ. Με αμεσότητα, σαφήνεια και κυνικότητα. Είναι μεγάλος στην ηλικία και πολλές φορές νιώθει γέρος αυτό βέβαια του δίνει και το κύρος της εμπειρίας.
Είναι επαγγελματίας και δουλεύει με αμεσότητα, σαφήνεια και κυνικότητα.
Και κάποια στιγμή στον δρόμο του μπαίνει εκείνη.
"Η σκέψη μου, χωρίς να το θέλω, πάει στην γυναίκα που συνάντησα έξω από το κλαμπ. Προσπαθώ να την διώξω. Αντιστέκεται. Με κοιτάζει πάνω από τον ώμο της. Με καλεί κοντά της. Χωρίς λόγια, με το βλέμμα. Προσπαθώ να την αγγίξω. Τα μαλλιά της γίνονται κύματα και με τυλίγουν. Χάνομαι μέσα τους, παλεύω να πάρω ανάσα. Όσο παλεύω, τόσο μπλέκομαι στις μακριές τούφες της. Παραδίνομαι. Τα μαλλιά της γίνονται νύχτα."
Η μορφή της τον απασχολεί αρκετά από την στιγμή που μπαίνει στην ζωή του. Τον κάνει να ελπίζει σε κάτι ή τουλάχιστον να γυρίζει σε κάτι άλλο εκτός από σ'ένα άδειο σπίτι.
"Δεν είναι μυθιστόρημα η ζωή μου. Μοιάζει με υβρίδιο νουβέλας και συλλογής διηγημάτων. Ναι, αυτό είναι. Εύχομαι καλή ανάγνωση στο φανταστικό αναγνώστη, πετάω το άδειο πακέτο και κατεβαίνω στο αυτοκίνητό μου."
Τα κεφάλαια χωρίζουν την ιστορία σαν σε μικρά τετράγωνα, "Ένα τετράγωνο την φορά." Μέχρι που φτάνεις στο τέλος και εκεί φανερώνεται η σύνδεση των πάντων.
"Κοιτάζω το πρόσωπο μου μέσα στα απόνερα της βροχής. Λένε ότι είμαι όμορφος. Αρρενωπό πηγούνι, αρχαιοελληνική μύτη και τα λοιπά. Εγώ βλέπω έναν άντρα μόνο του."
Πρωταγωνιστής στην ιστορία είναι ένας άντρας ο οποίος είναι εκτελεστής... πληρωμένος δολοφόνος. Μας αφηγείται πως "σκοτώνει" τις ώρες του το βράδυ. Με αμεσότητα, σαφήνεια και κυνικότητα. Είναι μεγάλος στην ηλικία και πολλές φορές νιώθει γέρος αυτό βέβαια του δίνει και το κύρος της εμπειρίας.
Είναι επαγγελματίας και δουλεύει με αμεσότητα, σαφήνεια και κυνικότητα.
Και κάποια στιγμή στον δρόμο του μπαίνει εκείνη.
"Η σκέψη μου, χωρίς να το θέλω, πάει στην γυναίκα που συνάντησα έξω από το κλαμπ. Προσπαθώ να την διώξω. Αντιστέκεται. Με κοιτάζει πάνω από τον ώμο της. Με καλεί κοντά της. Χωρίς λόγια, με το βλέμμα. Προσπαθώ να την αγγίξω. Τα μαλλιά της γίνονται κύματα και με τυλίγουν. Χάνομαι μέσα τους, παλεύω να πάρω ανάσα. Όσο παλεύω, τόσο μπλέκομαι στις μακριές τούφες της. Παραδίνομαι. Τα μαλλιά της γίνονται νύχτα."
Η μορφή της τον απασχολεί αρκετά από την στιγμή που μπαίνει στην ζωή του. Τον κάνει να ελπίζει σε κάτι ή τουλάχιστον να γυρίζει σε κάτι άλλο εκτός από σ'ένα άδειο σπίτι.
"Δεν είναι μυθιστόρημα η ζωή μου. Μοιάζει με υβρίδιο νουβέλας και συλλογής διηγημάτων. Ναι, αυτό είναι. Εύχομαι καλή ανάγνωση στο φανταστικό αναγνώστη, πετάω το άδειο πακέτο και κατεβαίνω στο αυτοκίνητό μου."
Τα κεφάλαια χωρίζουν την ιστορία σαν σε μικρά τετράγωνα, "Ένα τετράγωνο την φορά." Μέχρι που φτάνεις στο τέλος και εκεί φανερώνεται η σύνδεση των πάντων.
March 18, 2020
Εξεπλάγην πολύ θετικά από αυτό, μιας και ήμουν πολύ σκεπτικός όταν φίλος μου το δάνεισε. Γρήγορο, εσωτερικό, με υπαρξιακό αέρα, κοφτό λόγο χωρίς όμως εκπτώσεις στην ποιότητα γραφής, με ανάπτυξη χαρακτήρων που σε κάνει να συνδέεσαι άμεσα με τον πρωταγωνιστή, ενδιαφέρουσα νουαρ ιστορία με φόντο την παρακμή της Αθήνας του 21ου αιώνα που δεν είναι όμως ο αυτοσκοπός του βιβλίου η σύνθεση της, καλό plot twist στο τέλος που μένει γοητευτικά ασαφές.
Προτείνεται σίγουρα, θα ψάξω και άλλα του Δανέλλη.
Προτείνεται σίγουρα, θα ψάξω και άλλα του Δανέλλη.
April 12, 2020
Ευκολοδιάβαστο με γρήγορη πλοκή και κοφτές περιγραφές. Όταν και στο βαθμό που χρειάζεται γίνεται πιο αναλυτικό και εσωτερικό με σκοπό την ψυχογράφηση του ήρωα και την οικονομία της ιστορίας. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης εντείνεται ξαφνικά καταλήγοντας σε ένα έξυπνο πλοτ τουίστ.
July 1, 2018
Ένας σκοτεινός εσωτερικός μονόλογος ενός εκτελεστή με φόντο την Ελλάδα της κρίσης. Μια σκληρή, μοναχική διαδρομή χωρίς συναισθηματισμούς, στην οποία ο ένα φόνος διαδέχεται τον άλλο, μέχρι την τελική λύτρωση. Το υπαρξιακό και συναισθηματικό αδιέξοδο του πρωταγωνιστή δίνεται από την κοφτή, στακάτη, πένα του συγγραφέα. Συνοψίζοντας, μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια από τον Έλληνα συγγραφέα.
April 5, 2023
Ölü Saatler'de bir kiralık katil işlediği cinayetleri anlatıyor, okur da onunla beraber kurbanların peşinde dolaşıyor. Üzerinde polisiye yazıyor, ancak bana göre polisiye değil, dolayısıyla hayal kırıklığına uğradım. Dilini beğendim, bir kiralık katilin iç dünyasını aktarması ilgi çekici, baskı, kapak çok güzel ama sizlere "okuyun" diye tavsiye edemem...
December 31, 2022
50 sayfa okumama rağmen kitabın içine asla giremedim. Geriye kalan üçte ikiyi gram merak etmediğim için maalesef hayal kırıklığıyla bir yıldız veriyorum. Petros Markaris’in ‘Balkan Blues’u gibi güçlü bir polisiye bekliyordum ama maalesef olmadı.
March 4, 2018
Ένας επαγγελματίας εκτελεστής που γερνάει και προσπαθεί να αποδείξει στον εαυτό του και στον ενδιάμεσό του πως μπορεί ακόμη να ανταπεξέλθει σε αυτό το σκληρό και απαιτητικό επάγγελμα, γνωρίζει μια γυναίκα και συγκατοικούν. Θα έχει η γυναίκα αυτή κατανόηση όταν μάθει πώς βιοπορίζεται; Ο εκτελεστής πόσο διαφορετικά θα νιώσει με την παρουσία μιας γυναίκας πλάι του και πώς θα αλλάξει αυτό την κοσμοθεωρία του, την καθημερινότητά του, τον χαρακτήρα του; Ταυτόχρονα, τι κοινό έχουν τα θύματα που του υποδεικνύουν και πώς θα συνδεθούν μεταξύ τους;
Ένα δυνατό, κοφτό, απότομο εκφραστικά και υφολογικά κείμενο, γεμάτο ατμόσφαιρα, ανατροπές και μια διαφορετική ματιά στον εσωτερικό κόσμο ενός χαρακτήρα. Μικρές περίοδοι, ελάχιστες δευτερεύουσες προτάσεις και έλλειψη κύριων ονομάτων αποτελούν τον «εσωτερικό μονόλογο» του κυρίου Δανέλλη και με έφεραν μπροστά στη ρουτίνα ενός επαγγελματία εκτελεστή. Η δύναμη των αφηγηματικών εκφραστικών μέσων μου έδινε σε κάθε κεφάλαιο να καταλάβω πού βρίσκεται ο εκτελεστής και τι κάνει όμως ποτέ και πουθενά δεν μπόρεσα να καταλάβω εγκαίρως ποιος ήταν ο στόχος από τους χαρακτήρες που συναναστρεφόταν. Κι όταν το καταλάβαινα, είχα ήδη αποχαιρετήσει τον άνθρωπο που μου εμπιστεύτηκε για λίγο την ιστορία του, έστω και μέσα από τα μάτια αυτού που του αφαίρεσε τη ζωή. «Τον διώχνω από τη σκέψη μου. Πάει, τέλειωσε» (σελ. 64).
Αγαπημένο μου κεφάλαιο ο «Θάνατος το απομεσήμερο» και ως τίτλος και ως κορύφωση της δεινότητας του συγγραφέα, όπου οι εξελίξεις κυριολεκτικά τρέχουν και το κεφάλαιο κλείνει με τον γνωστό απροσδόκητο τρόπο. Εδώ ο κύριος Δανέλλης γράφει και την άποψή του για τη δικαιοσύνη: «Αυτό είναι η δικαιοσύνη. Ένα σκυλί έτοιμο να σ’ αρπάξει απ’ τον λαιμό. Εκτός βέβαια αν τα ‘χεις καλά μαζί του. Το χαϊδεύεις πού και πού, του δίνεις στη ζούλα καμιά λιχουδιά, τα’ αφήνεις να πηδάει το πόδι σου. Τότε, ναι, μπορείς να την εμπιστευτείς» (σελ,. 60).
Συγκινητικό είναι και το κεφάλαιο «Περιτύλιγμα», όπου ο εκτελεστής, περιμένοντας το θύμα του στο σπίτι του, αναγκάζεται να ταΐσει το βρέφος του αφού αναγκάστηκε να σκοτώσει την νταντά του, και σιγά σιγά αποκτά μαζί του ένα αλλόκοτο δέσιμο. Είναι συγκλονιστικός ο παραλληλισμός του μωρού με τη ζωή του πρωταγωνιστή: «Το υποσυνείδητό του καθαρό, δεν τροφοδοτεί τα όνειρά του με εφιάλτες και ενοχές. Το δικό μου είναι σκουπιδότοπος, γεμάτος πτώματα που σαπίζουν» (σελ. 93).
Ποιος είναι λοιπόν ο εκτελεστής ως χαρακτήρας; Κάποιος που θέλει να τα παρατήσει γιατί τον ηρέμησε μια γυναίκα που του έδειξε την άλλη πλευρά της ζωής, αυτήν που δικαιούται το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Είναι όμως και κάποιος που θέλει ακόμη ν’ αποδείξει στον εαυτό του και στους γύρω του πως δεν πέθανε, πως έχει ακόμη τα κότσια και τη δύναμη και τις ικανότητες να εκτελεί. Κάποιος που υπακούει στο καθήκον του και εκτελεί ακόμη και με 40 πυρετό, δεν μπορεί όμως να διαχειριστεί σωστά τη συζήτηση με τον μεσάζοντά του, που τον αφήνει να καταλάβει πόσο λάθος κάνει. Τέλος, είναι εκείνος ο άντρας που ανακαλύπτει προς το τέλος του βιβλίου πως κι αυτός πιόνι ήταν σε μια υπόθεση που αρχίζει να βγαίνει στο φως και να συνδέει η αστυνομία και τα ΜΜΕ τα διάφορα κομμάτια του παζλ. Είναι όλα αυτά μαζί και ό,τι ακόμη άφησε ο συγγραφέας απ’ έξω.
Οι «Νεκρές ώρες» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για την ανθρώπινη φύση, με ανατροπές και εκπλήξεις για τον ανυποψίαστο αναγνώστη. Μικρό σε μέγεθος και μεγάλο σε ένταση και αγωνία, αρχικά δείχνει σα να πρόκειται για αυτοτελή διηγήματα με κύριο άξονα τη γυναίκα που συντροφεύει τον εκτελεστή, σταδιακά όμως το κείμενο αρχίζει ν’ αποκτά κι άλλα κοινά σημεία αφήγησης. Ένα διαφορετικό κείμενο για την ανθρώπινη μοναξιά.
Ένα δυνατό, κοφτό, απότομο εκφραστικά και υφολογικά κείμενο, γεμάτο ατμόσφαιρα, ανατροπές και μια διαφορετική ματιά στον εσωτερικό κόσμο ενός χαρακτήρα. Μικρές περίοδοι, ελάχιστες δευτερεύουσες προτάσεις και έλλειψη κύριων ονομάτων αποτελούν τον «εσωτερικό μονόλογο» του κυρίου Δανέλλη και με έφεραν μπροστά στη ρουτίνα ενός επαγγελματία εκτελεστή. Η δύναμη των αφηγηματικών εκφραστικών μέσων μου έδινε σε κάθε κεφάλαιο να καταλάβω πού βρίσκεται ο εκτελεστής και τι κάνει όμως ποτέ και πουθενά δεν μπόρεσα να καταλάβω εγκαίρως ποιος ήταν ο στόχος από τους χαρακτήρες που συναναστρεφόταν. Κι όταν το καταλάβαινα, είχα ήδη αποχαιρετήσει τον άνθρωπο που μου εμπιστεύτηκε για λίγο την ιστορία του, έστω και μέσα από τα μάτια αυτού που του αφαίρεσε τη ζωή. «Τον διώχνω από τη σκέψη μου. Πάει, τέλειωσε» (σελ. 64).
Αγαπημένο μου κεφάλαιο ο «Θάνατος το απομεσήμερο» και ως τίτλος και ως κορύφωση της δεινότητας του συγγραφέα, όπου οι εξελίξεις κυριολεκτικά τρέχουν και το κεφάλαιο κλείνει με τον γνωστό απροσδόκητο τρόπο. Εδώ ο κύριος Δανέλλης γράφει και την άποψή του για τη δικαιοσύνη: «Αυτό είναι η δικαιοσύνη. Ένα σκυλί έτοιμο να σ’ αρπάξει απ’ τον λαιμό. Εκτός βέβαια αν τα ‘χεις καλά μαζί του. Το χαϊδεύεις πού και πού, του δίνεις στη ζούλα καμιά λιχουδιά, τα’ αφήνεις να πηδάει το πόδι σου. Τότε, ναι, μπορείς να την εμπιστευτείς» (σελ,. 60).
Συγκινητικό είναι και το κεφάλαιο «Περιτύλιγμα», όπου ο εκτελεστής, περιμένοντας το θύμα του στο σπίτι του, αναγκάζεται να ταΐσει το βρέφος του αφού αναγκάστηκε να σκοτώσει την νταντά του, και σιγά σιγά αποκτά μαζί του ένα αλλόκοτο δέσιμο. Είναι συγκλονιστικός ο παραλληλισμός του μωρού με τη ζωή του πρωταγωνιστή: «Το υποσυνείδητό του καθαρό, δεν τροφοδοτεί τα όνειρά του με εφιάλτες και ενοχές. Το δικό μου είναι σκουπιδότοπος, γεμάτος πτώματα που σαπίζουν» (σελ. 93).
Ποιος είναι λοιπόν ο εκτελεστής ως χαρακτήρας; Κάποιος που θέλει να τα παρατήσει γιατί τον ηρέμησε μια γυναίκα που του έδειξε την άλλη πλευρά της ζωής, αυτήν που δικαιούται το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Είναι όμως και κάποιος που θέλει ακόμη ν’ αποδείξει στον εαυτό του και στους γύρω του πως δεν πέθανε, πως έχει ακόμη τα κότσια και τη δύναμη και τις ικανότητες να εκτελεί. Κάποιος που υπακούει στο καθήκον του και εκτελεί ακόμη και με 40 πυρετό, δεν μπορεί όμως να διαχειριστεί σωστά τη συζήτηση με τον μεσάζοντά του, που τον αφήνει να καταλάβει πόσο λάθος κάνει. Τέλος, είναι εκείνος ο άντρας που ανακαλύπτει προς το τέλος του βιβλίου πως κι αυτός πιόνι ήταν σε μια υπόθεση που αρχίζει να βγαίνει στο φως και να συνδέει η αστυνομία και τα ΜΜΕ τα διάφορα κομμάτια του παζλ. Είναι όλα αυτά μαζί και ό,τι ακόμη άφησε ο συγγραφέας απ’ έξω.
Οι «Νεκρές ώρες» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για την ανθρώπινη φύση, με ανατροπές και εκπλήξεις για τον ανυποψίαστο αναγνώστη. Μικρό σε μέγεθος και μεγάλο σε ένταση και αγωνία, αρχικά δείχνει σα να πρόκειται για αυτοτελή διηγήματα με κύριο άξονα τη γυναίκα που συντροφεύει τον εκτελεστή, σταδιακά όμως το κείμενο αρχίζει ν’ αποκτά κι άλλα κοινά σημεία αφήγησης. Ένα διαφορετικό κείμενο για την ανθρώπινη μοναξιά.
February 1, 2023
Üç İstanbul’dan sonra şöyle kafa dağıtmalık bir polisiyeye ihtiyacım vardı. Tam bir polisiye olmasa da Ölü Saatler bana iyi geldi. Kahramanımız kiralık katil ve kitap onun ağzından yazılıyor. Neredeyse her bölümde arkasında en az bir ceset bırakıyor katil ve yavaş yavaş konu da oturmaya başlıyor. En sonda da çember tamamlanıyor ama katilin bakış açısından okuduğumuz için “büyük resim” elbette muallakta kalıyor. Çok fazla bir beklentiniz olmayınca keyifle okunuyor ama katil ağzından yazılmış çok çok daha iyi polisiye öyküler okudum Zehirli Kalem Öykü Yarışması için jüri üyeliği yaparken. Okuduğuma pişman olmadığım ama okumasam da pek bir şey kaybetmeyeceğim bir kitaptı. Vakit geçirmelik, yolda, uçakta, metroda okumalık bir kitap arıyorsanız okuyabilirsiniz ama dört başı mamur bir polisiye istiyorsanız, Ölü Saatler o kitap değil.
December 16, 2018
Η υπόθεση μοιάζει απλή: ένας εκτελεστής κάνει την δουλειά του, ένα φονικό το κεφάλαιο και συνειδητοποιεί πως η φθορά έρχεται, όσο γερνάει. Ταυτόχρονα έχει την επιθυμία να γίνει πάλι νέος, να πληρώσει στον εαυτό του όσα χρωστούμενα θεωρεί πως δεν του έδωσε. Πίνει και καπνίζει, όμως ταυτόχρονα ερωτεύεται. Και γερνάει ανεπανόρθωτα. Θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του επαγγέλματος ή θα ξεμωραθεί, όπως φοβάται, και μετά θα πεθάνει; Δεν ξέρει, πάντως περιπλανιέται μέχρι τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου σε Ελλάδα και Κύπρο σκοτώνοντας και βλέποντας τον κόσμο ξανά από την αρχή, έναν κόσμο με νέες απαιτήσεις.
Παθαίνεις πλάκα όταν συνειδητοποιείς πως ένα τόσο μικρό βιβλίο έχει τόσα πολλά να πει. Αν κάποιος μου έλεγε πως ο Δανέλλης θα καταφέρει να χωρέσει σε μια τόσο δα νουάρ ιστορία την ελληνική κοινωνία του σήμερα θα τον έβγαζα υπερβολικό, όμως τώρα μάλλον σειρά δική σας να μου δώσετε αυτόν τον χαρακτηρισμό. Δεν πρόκειται για ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο σενάριο, ο ανώνυμος δολοφόνος θυμίζει αρκετά τον Μαρτίν Τεριέ και τον Ζεφ Κοστελλό, ενώ η έκβαση του βιβλίου είναι κάπως προβλέψιμη. Όμως αυτό δεν ζημιώνει ουσιαστικά την ανάγνωση. Η δύναμη του βιβλίου κρύβεται στην υπέροχη αφήγηση, σαν εσωτερικό μονόλογο του ήρωα.
Αξίζει σίγουρα η ανάγνωση, κυρίως για την πολύ καλή γεύση που αφήνει.
Παθαίνεις πλάκα όταν συνειδητοποιείς πως ένα τόσο μικρό βιβλίο έχει τόσα πολλά να πει. Αν κάποιος μου έλεγε πως ο Δανέλλης θα καταφέρει να χωρέσει σε μια τόσο δα νουάρ ιστορία την ελληνική κοινωνία του σήμερα θα τον έβγαζα υπερβολικό, όμως τώρα μάλλον σειρά δική σας να μου δώσετε αυτόν τον χαρακτηρισμό. Δεν πρόκειται για ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο σενάριο, ο ανώνυμος δολοφόνος θυμίζει αρκετά τον Μαρτίν Τεριέ και τον Ζεφ Κοστελλό, ενώ η έκβαση του βιβλίου είναι κάπως προβλέψιμη. Όμως αυτό δεν ζημιώνει ουσιαστικά την ανάγνωση. Η δύναμη του βιβλίου κρύβεται στην υπέροχη αφήγηση, σαν εσωτερικό μονόλογο του ήρωα.
Αξίζει σίγουρα η ανάγνωση, κυρίως για την πολύ καλή γεύση που αφήνει.
July 8, 2018
Δε θεωρω τις 5-6 ώρες που χρειάστηκα για να το διαβάσω,νεκρές!
Ίσα ίσα γέμισαν με επιθυμία για τσιγαρο και μπυρα!
Είναι το δεύτερο αστυνομικό που διαβάζω μετά το Pulp του Μπουκοφσκι.Οι ομοιότητα τους είναι τέτοια που οι νεκρές ώρες θα μπορούσαν να είναι η εισαγωγη του Pulp.
Μικρές προτάσεις,κοφτές.Κατάλληλες λέξεις.
Καμια φανφάρα.Και τέλος η καταπληκτική ατμόσφαιρα,σε κάνουν να το διαβάσεις μονοκοπανιά.
Να συμπαθήσεις τον πρωταγωνιστή και να ταυτιστείς μαζί του,μέσα από την καθημερινή σου ρουτίνα στην ολοένα και αυξανόμενη φθορά.
Καλή ανάγνωση
Ίσα ίσα γέμισαν με επιθυμία για τσιγαρο και μπυρα!
Είναι το δεύτερο αστυνομικό που διαβάζω μετά το Pulp του Μπουκοφσκι.Οι ομοιότητα τους είναι τέτοια που οι νεκρές ώρες θα μπορούσαν να είναι η εισαγωγη του Pulp.
Μικρές προτάσεις,κοφτές.Κατάλληλες λέξεις.
Καμια φανφάρα.Και τέλος η καταπληκτική ατμόσφαιρα,σε κάνουν να το διαβάσεις μονοκοπανιά.
Να συμπαθήσεις τον πρωταγωνιστή και να ταυτιστείς μαζί του,μέσα από την καθημερινή σου ρουτίνα στην ολοένα και αυξανόμενη φθορά.
Καλή ανάγνωση
August 13, 2023
Ένα βιβλίο παραλίας που ξέρει τι είναι και δεν σου το παίζει κάτι παραπάνω, ούτε απολογείται για τις οποίες ελλείψεις του. Μια υπαρξιακή αστυνομική ιστορία γραμμένη με σκέψη, μεράκι και τεχνική. Η γλώσσα, χωρίς τίποτα το περιττό, καταφέρνει να ρίξει τις αρχικές άμυνες του "και πώς τα κατάφερε ρε ο άνθρωπος" και μέσα από παραλληλισμούς και εικόνες της ελληνικής υπο-κοινωνίας να σε πείσει ότι ναι, ρε συ, γίνονται αυτά.
August 29, 2018
Εκπληκτική γραφή που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
November 20, 2018
Από τα καλύτερα νουάρ που έχω διαβάσει ποτέ- σαφώς το καλύτερο του 2018!
A must read!
A must read!
March 27, 2022
Το βιβλίο "Νεκρές ώρες" αφορά έναν πληρωμένο δολοφόνο σε μεγάλη ηλικία και τις διάφορες αποστολές του που ξεκινούν αυτοτελείς αλλά όσο προχωράει το βιβλίο αποκτά μια καλύτερη συνοχή. Μου θύμισε πολλές φορές το Sin City του Frank Miller διαβάζοντάς το. Πολύ ατμοσφαιρικό.
"Παίζουμε τον Θεό. Είμαστε άγρια ζώα. Το μόνο που έχει σημασία είναι να βγάλουμε τη μέρα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Γεμάτη μέρες που χρειάστηκε να δείξω τα νύχια μου. Κι άλλες τόσο αδιάφορες, που θα ήταν σπατάλη χαρτιού".
Τα βιβλία του Δανέλλη αποτελούν πολύ καλές επιλογές σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας για ελαφρύ διάβασμα.
"Παίζουμε τον Θεό. Είμαστε άγρια ζώα. Το μόνο που έχει σημασία είναι να βγάλουμε τη μέρα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Γεμάτη μέρες που χρειάστηκε να δείξω τα νύχια μου. Κι άλλες τόσο αδιάφορες, που θα ήταν σπατάλη χαρτιού".
Τα βιβλία του Δανέλλη αποτελούν πολύ καλές επιλογές σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας για ελαφρύ διάβασμα.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews