El exitoso retorno a la novela de la autora de Donde el corazón te lleve con una inolvidable historia de amor entre dos polos opuestos. Edith y Andrea, una joven transgresora y un capitán de barco serio y disciplinado, se encuentran por casualidad en un ferry entre Venecia y Grecia, una coincidencia mínima de las muchas que componen la vida. Pero en su caso, este hecho cambia el rumbo de ambos para no se enamoran de inmediato, tampoco pueden olvidarse. Lo que sigue son años de noches clandestinas, una separación reveladora y la felicidad inesperada en la isla desde la que Andrea se enfrenta ahora a la promesa que le hizo a Edith. Sencilla y poderosa, Una gran historia de amor plantea preguntas fundamentales sobre los lazos que forjan los seres humanos, nuestra capacidad para cambiar y el destino que une y separa. De una fuerza y belleza inusuales, es, sobre todo, una historia sobre el corazón, que permanece en silencio cuando olvidamos cómo escucharlo.
Susanna Tamaro is an Italian novelist. Her second novel Per voce sola (Just For One Voice) won the International PEN Award and was translated into several languages. Her novel Va' dove ti porta il cuore (Follow your Heart) was an international best seller.
All’inizio non è facile comprendere subito a cosa si va incontro poi mano mano si riesce in parte a capire. Il pov è completamente maschile e non so nemmeno se chiamarlo proprio pov perché qui Andrea si rivolge solamente alla sua Edith, il suo grande amore. Non ho trovato il libro scorrevole anzi ci ho messo un po’ di giorni per finirlo, seppur bello ti mette tanta tristezza addosso ed angoscia, nonostante ciò consiglio comunque di leggerlo.
“¿Y cuánto silencio puede haber en una casa donde los únicos pasos que resuenan son los propios?”
Cuando tomé este libro, era porque quería una historia sencilla que me hiciera pasar de una novela densa a otra. Por tanto mis expectativas eran más bien escasas. Pero me encontré una obra magnífica, bien narrada, y con una historia de amor, de pérdida y de dolor.
En la novela conoceremos la historia entre Andrea y Edith, dos personas que tienen poco en común pero terminan viviendo un gran amor. La autora nos la cuenta como una conversación entre amigos que tratan de ponerse al día, pero con una nostalgia y una gran carga emocional… resulta prácticamente imposible no sentir empatía con este narrador.
No conocía a esta autora italiana, pero he quedado encantada con su pluma y su capacidad para conmover desde las páginas, es una prosa sencilla pero que refleja toda la complejidad de sentimientos de quien nos habla. En este caso he disfrutado que la voz sea de Andrea, son pocas las veces que lees de esta manera a un personaje masculino, donde nos cuenta con el corazón lo que ha vivido a lo largo de los años.
La historia no es lineal, hábilmente la autora nos lleva entre el presente y el pasado, lo que nos permite entender cómo se conocen nuestros protagonistas, lo que han vivido, lo que han perdido, y la carga que les ha tocado acarrear.
“La amargura es un suelo lunar, un mundo hecho de cenizas y carente de atmósfera, y cada uno de nosotros era un satélite desolado; cuando terminamos con la Luna, fuimos mudándose lenta, muy lentamente, a otros planetas, a Marte, con su atmósfera mínima, a Venus, más generoso en aire”.
Perché ho letto un libro dal titolo così poco invitante? Perché non avevo mai letto un romanzo della Tamaro ed ero curioso. Perché l'ho trovato a due euro su un banchetto dell'usato. Ma soprattutto perché nella sinossi leggo che i due protagonisti si conoscono su un traghetto per la Grecia e che vanno a vivere su un'isola battuta dal vento e io, appena sento odore di Grecia mi butto a pesce. Poi scopro che il traghetto li porta sì in Grecia, ma di Grecia non se ne parlerà più (ai fini del romanzo se la nave fosse andata in Corsica o in Croazia non sarebbe cambiato nulla) e che l'isola ventosa non è Kithira, Idra o Naxos, ma è l'Elba o una delle sue sorelle dell'arcipelago toscano. Pazienza, è colpa mia che a volte mi faccio dei film nella testa, leggo una cosa e ne immagino altre. La storia, lo dice il titolo, è una storia d'amore come tante che abbiamo già letto o visto, ma con una piacevole differenza: la Tamaro la arricchisce col suo sguardo carico d'ammirazione e meraviglia per la natura e allora qua e là, con garbo e maestria, ci parla pure di calamari, nuvole, venti, balene, bulbi e api.
Formato Audiolibro!! Este libro resultó ser una joya, al principio no me convenció y tuve que volver a escuchar porque no entendía nada. Pero la historia de amor me gustó, tuvo muchos tropiezos. Lo único que no me gustó es que ciertas situaciones del engaño no se hablen con la verdad.
Dory - per RFS . Ho sempre amato Susanna Tamaro, fin da quando ero piccola, e questo romanzo ha confermato la mia stima per questa scrittrice.
La grande storia d’amore narrata è quella tra Andrea e Patrizia, alias Edith, che si conoscono a Venezia da giovani e, poi, dopo varie peripezie, passano la loro vita insieme. In mezzo a tutti questi anni, c’è una figlia di Patrizia avuta da una precedente relazione, che Andrea amerà come se fosse sua, e un altro figlio morto dopo la nascita a causa di una grave malattia genetica.
Tra dolori, passioni, amore, gli anni passano fino a che il loro destino non li porterà all’isola d’Elba, dove trascorreranno gli ultimi giorni insieme, fino alla morte di Patrizia per aneurisma cerebrale.
Il romanzo racconta una storia d’amore bellissima e profonda e lo fa con maestria: non c’è una parola che sia di troppo, il ritmo della scrittura è scorrevole e delicato, lo stile della Tamaro è riconoscibile e ricercato anche se non c’è nessun tentativo di rendere difficile la comprensione degli eventi. Non è un esercizio di bravura ma solo il racconto lineare e introspettivo di un amore grande, che supera il tempo e anche la morte.
La Tamaro tocca le corde del cuore, con leggiadria ma, allo stesso tempo, fa riflettere su ciò che si è appena letto.
L’ambientazione è descritta in maniera approfondita e mirabile: si vede che Susanna Tamaro conosce bene Venezia e anche l’isola d’Elba. La Venezia raccontata è inedita: non solo quella carnevalesca e divertente ma anche quella più cupa, più uggiosa, con le persone che scivolano sui ponti e le strette calli in cui Andrea si perde volutamente mentre è immerso nei suoi pensieri.
Quello che davvero ho amato di questo romanzo è stata la volontà di narrare la storia dai due punti di vista, sia quello di Andrea, voce narrante, sia quello di Patrizia, trovandolo in una lunga lettera che racconta di nuovo la relazione e tutte le vicissitudini con nuovi risvolti.
La profondità dell’introspezione è davvero commovente: si capiscono i pensieri dei personaggi, le loro solitudini, il loro dolore di fronte alle avversità.
Sinceramente, sono proprio queste le sensazioni che ricerco in un libro: un romanticismo non stucchevole, degli amori reali che, magari, non sempre finiscono bene perché la vita non sempre ci porta al lieto fine.
Consiglio questo romanzo a coloro che vogliano indagare l’animo umano e anche a chi non si accontenta dell’happy ending, ma ami le storie reali, fatte di bellezza e sofferenza.
Cuando empecé este libro pensaba que iba sobre una historia de amor promedio como cualquier otra, pero mientras mas que involucraba en la historia mas me daba cuenta de que la historia trata sobre una vida.
Una vida con sus alegrías, desgracias, dificultades, simplezas, una historia por la que pasa la vida, la muerte, el sufrimiento...
Si bien he terminado el libro sacando dos conclusiones: 1. Susana Tamaro es una escritora que redacta como los mismísimos dioses 2. Durante todo el libro he tenido la sensación de estar viendo la vida de dos compañeros, desde su banalidad, pero a su misma vez desde esa simpleza y normalidad que posee la vida.
Siempre tratamos de sacar un aprendizaje de los libros que nos leemos, si tuviera que sacar uno de este es que la vida ha de ser aceptada, con sus decisiones, con sus proezas, con sus consecuencias.
Está historia va entre la añoranza y tristeza que generan los recuerdos.
Melancolía, la frase perfecta que describe esta historia. Cómo nos aferramos a aquellos momentos vividos cuando navegamos entre momentos complicados y estamos afligidos.
Andrea, un hombre decidido, bondadoso, pacífico y que cree tener claro sus deseos, encuentra a Edith una mujer que vive en conflicto con sus sentimientos y aquellos que quiere ser, indecisa y extremista. Dos personalidades que no sabemos en qué momento pueden encajar, pero de alguna manera ellos lo logran.
Me gustó mucho, el tema de que Andrea fuera el que narraba y sus saltos en el tiempo, me cautivo muchísimo. Me hizo sentir el miedo a lo desconocido y la incertidumbre que viene con los años. Con hermosos mensajes y paisajes también. Es un libro hermosamente escrito y que te cautiva desde el inicio, que muestra el camino de la vida, con sus pérdidas y ganancias.
Peroooo, choque demasiado con algunas actitudes de los personajes. La pasividad de Andrea y el egoísmo de Edith disfrazado de "amor", situación que me hizo generar un conflicto interno, siento que le resta mucho a la historia de amor que quieren mostrar. Y el tema de las descripciones que llegaba a ser excesivo para mí.
Di Susanna Tamaro avevo letto "Va dove ti porta il cuore" e " Per voce sola". Mi erano piaciuti entrambi per l'intensità e lo stile di scrittura. Per questo ho deciso di leggere "Una grande storia d'amore" e devo dire che, nella sua semplicità, lo stile inconfondibile e ricco di sfumature della Tamaro non mi ha deluso.
Una storia che ci pone domande fondamentali: sui legami che forgiamo tra le anime, sulla nostra capacità di cambiare, sul destino che unisce e separa. Quando ci sembra di aver perso la capacità di stupirci, cercare la luce, prenderci cura, è il cuore che tace o solo noi che non lo sappiamo ascoltare?
Questo il fulcro del romanzo, ben illustrato nella sinossi. Una conferma di come nella vita le cose non sempre avvengono per caso e su come, a volte, il destino decida di legare due anime con un filo sottile che le costringe a trovarsi e non perdersi nonostante tutto e tutti.
Triste y romántica. La historia de Andrea y Edith y cómo pasan su vida orbitando el uno al lado del otro, juntándose, separ��ndose, hasta el día de su muerte. Una vida en común, un ciclo que se repite, el tiempo pasa y quedan los arrepentimientos, pero también los momentos vividos.
Uno hace planes, pero no siempre la vida está de acuerdo con ellos.
Parti para a leitura deste livro sem saber nada sobre ele mas, parti do pressuposto, que seria daqueles romances românticos leves e clichés, no entanto, não foi bem o que encontrei. Temos a história de amor de Andrea e Edith, duas pessoas que, pouco têm em comum mas que acabam por viver um grande amor. A sua história é-nos contada quase como uma conversa, desabafo, de Andrea para Edith. Mas, para mim, não foi muito fácil perceber logo quem era o narrador da história. Vamos também saltitando entre passado e presente e, para mim, também não foi conseguido na melhor forma e achei muito confuso. A história tem também uma forte carga emocional, já que temos uma história, não só de amor, mas de perda e dor, e que acabou por me tocar emocionalmente. Vejam a minha opinião mais detalhada em vídeo, AQUI.
“Sonuçta bizi bir araya getiren aslında ikimizin de yalnızlık düşkünü insanlar olmamızdı. İç dünyalarımız vardı ve belli bir uyum içinde böylesine uzun süre yan yana yol almamızı bu dünyalar sağladı. İkimiz de birbirimizi ne görmezden geldik ne hayatlarımıza müdahale ettik.
Farklı kalarak birbirine bağlanmak.”
“Bir resim, bir dokuma güneş altında bırakılırsa, gelip geçen mevsimlerin etkisiyle solar. Seninle geçirdiğim o alevli ayların anısı da zaman içinde solmuştu.”
"Mükemmel olmak gerektigi nerede yazıyor? Hiçbir yerde! Mükemmellik bu hayata ait değildir ve bu takıntıdan kurtulabilirsek vican azabı denen yükten, olanlar ve olmayanlar arasında sürüklenmekten de kurtuluruz."
Stile scorrevole, le pagine volano veloci. Una scrittura che a tratti mi ha indotta a leggere alcuni passaggi al alta voce per quanto musicali. Parla di amore, ma non solo amore romantico. Di famiglia, di perdita, di lutto, di rinascita. Unica pecca: la frammentarietà del modo di raccontare questa grande storia d'amore in alcune occasioni (poche) ha creato una leggera confusione. Per il resto consigliato!
There is only one word to describe this book: Beautiful! As I was reading the very last sentence, I started to cry because it is such a moving story. Loved it
“Il cuore ha ragioni che la mente non conosce”. Anche in questo romanzo, Susanna Tamaro sceglie personaggi realistici e complessi: Edith, una giovane donna smarrita che si aggrappa agli ideali della sua epoca; Andrea, un uomo con un'educazione rigorosa; e Amy, la figlia che vive con i fantasmi del passato. La Tamaro affronta i temi dell'attesa, della perdita e della capacità di lasciarsi trasformare dalla forza dell'amore.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Etkileyici. Aşkın özveri istediğinin öyküsü. Özellikle son bölümler duygulandırıcı. Malzeme insan olunca bilinmezlikler, anlaşılmazlıklar, çıkmaz sokaklar. Aşk işte! Okunmalı!
Edith è una ragazza curiosa e insicura, disordinata e inquieta. Andrea è rigoroso, ordinato, serio ed è un Capitano! Lei perde la strada più volte; lui da Capitano trova la rotta quasi sempre... Si incontrano su un traghetto, si innamorano, si perdono e si ritrovano per vivere insieme una storia d’amore piena di amore ma anche di tanto dolore così come è la Vita stessa.. che sempre ti mette alla prova. Susanna Tamaro ci fa porre domande importanti! Abbiamo un destino già scritto? La storia si ripete sempre e gli errori dei genitori ricadono sui figli ? Si può continuare a vivere e ad amare quando si hanno dolori così grandi? Non ho amato particolarmente la figura di Edith anche se sul finale ho capito il suo percorso interiore...ho amato però molto quella di Andrea. Non si ama mai nello stesso modo. Anche se due persone si amano in maniera diversa possono amarsi entrambi con tutto se stessi ... Buona lettura
Kolay okunan çok da güzel akan bir aşk hikayesiydi. Müthiş değil ama kafa dağıtmak isterseniz iş görür. Hüzünlü ama sıcak bir his bırakıyor insanın içinde. Anlatılardan, geçmiş ve şimdiki zamana dair söylenenlerden oluşuyor. Yeri geldi bir empati yaptım yeri geldi çok kızdım ve galiba genel olarak bencillikle suçladım karakterleri. Bazı noktalar çok klasik, yıllarca söylenmeyen ama bir mektupla açıklanan şeyler.. ama tadından hiçbir şey eksiltmedi. Büyük beylik cümleler kurma derdi yok yazarın ama konuşmalar arasında öyle hoş alıntılar oldu ki paylaşmadan edemeyeceğim:
“Farklı kalarak birbirine bağlanmak”
“… hayatın çek soğanı dikmekten, açtığını görüp göremeyeceğimizden emin olmadığımız tohumları toprağa emanet etmekten başka bir şey olmadığını düşündüm”
“Trajik günler trajik olmayan öteki günler gibi başlarlar”
“Her zaman inandığım nadir şeylerden biri çocukların anne babalarına değil, sadece kendilerine ait olmalarıdır. Onları sevmekten vazgeçmeden özgürlüklerini kabul etmek…”
“Her şey gerçeğini içsel olarak olgunlaşma zamanı bulduğunda yaşar, üzerine bir isim yaftası yapıştırıldığında değil”
Una gran historia de amor es eso, una historia donde un viudo rememora como conoció a su pareja, su vida en común, sus tragedias familiares y personales. Su vida.
Susanna Tamaro con una bella prosa nos muestra una sencilla historia donde, no nos equivoquemos, no hay grandes escenas de amor al uso de la novela romántica.
Es una novela llena de sentimientos, de amor a la vida y a la familia. Una historia de readaptación cuando te falta el ser querido. De aceptación ante lo inevitable.
Una bonita lectura que he disfrutado y que recomiendo
💜 Andrea je ostao sam, od Edith su mu samo ostala sjećanja koja su razasuta po cijeloj kući i košnice pune uspavanih pčela koje će prije ili kasnije izaći u potrazi za nektarom. Ali cvijeće koje je bilo u bašti nestalo je popit osmjeha njegove žene koji je osvetljavao tamna mjesta u njihovom malom kraljevstvu.
💜 Sjećanja kreću od samog početka - od dana kada ju je upoznao. U tom trenutku njegov život bio je do tančina isprogramiran i potpuno unaprijed isplaniran. Posao, roditelji, verenica- sve je imalo svoj udio u slagalici njegovog života. Ali kada je došla ona - sva smirenost i sigurnost tako savršeno zamišljena isparila je poput jeftinog parfema. Ispred njega se našlo stotinu pitanja bez odgovora, praćeni njegovim uzdahom i jakim udarcem srca kada god je ugleda. I znao je da ništa više neće biti kako je bilo - od prvog pogleda - jer je odlučno izabrao da prevaziđe strah i da riskira za ljubav.
💜 Tako drugačiji, a opet toliko slični, dvoje ljubavnika samoće, a opet vezani neraskidivom vezom jedno za drugo. U toj praznoj kući Andrea prolazi kroz svoj život sa Edith, među sećanjima na prve susrete, udvaranja, mjesece provedene čekajući da prodju njene pauze, neočekivanu radost kad ju ponovo ugleda, dubinu njenog zagrljaja. Sve je obilježeno zaglušujućom tišinom- u sjećanju koja je u isto vrijeme i bol i preporod. Andrea ju je čekao kada je bio mlad, a čeka ju i sada.
💞 Bez ikakvog razmišljanja ova knjiga je definitivno ljubavna knjiga godine što se tiče mojih pročitanih knjiga. Puna je osjećanja, emocija, ali opet nimalo patetike. Pisanje je jednostavno, lagano potpuno vjetra, zraka.. slobode.. I upravo je ta sloboda ono što vas privlači svakoj stranici, Edith kao simbol slobode koju je tražila cijeli život- i upravo zbog koje je spremna da odbaci svoje osjećaje, i koja kroz sve ono što prolazi na kraju shvata da je slobodu moguće imati i sa nekim pored tebe - onim pravim.
💞 Ovo je priča o slušanju i o tišini - o nemirnoj i lutajućoj duši koju ima Edith i o zahtjevnom kapetanu Andrei koji se nalazi između kopna i mora, između svoje aristokratske porodice i neuredne Edith. Predivna proza kroz koju su nam prikazane dirljive slike iz njihovih života donosi nostalgiju, i prikazuje realnost, gdje srećan kraj nije odusustvo bola nego sposobnost da se oprosti i počne iznova. Andrea nas uči da ponovo proživimo i damo smisao nečemu što se ne može shvatiti olako, i pokazuje da mir sa prošlošću postaje terapija za sadašnjost.