Οι μύθοι των λαών δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι λαïκές κοσμογονίες. Αυτοί οι μύθοι σμιλεύονται από τον χρόνο, συσσωματώνονται με άλλους και κάποιες φορές συντίθενται χαοτικά και αυτοοργανώνονται με τη μορφή έπους. Το έπος είναι το ανώτερο λογοτεχνικό είδος και η μόνη μορφή ποίησης που η ανθρώπινη ύπαρξη δικαιώνεται, που το ευτυχισμένο τέλος δεν είναι γελοιότητα.
Στην Κρήτη, τριάντα χρόνια και πίσω, πριν από την καθολική επιβολή του άρρυθμου τηλεοπτικού λόγου, η επική τραγουδαφήγηση ήταν μέρος της καθημερινότητας, στα χείλη αγράμματων αλλά πολύ μορφωμένων ανθρώπων. Τον Ερωτόκριτο τον μαθαίναμε από την προφορική παράδοση. Μάλιστα, έχω τη σκληρή τύχη να ανήκω στην τελευταία γενιά ‒στην Ελλάδα και την Ευρώπη‒ που έμαθε ένα έπος με το αυτί. Τα ιστορικά γεγονότα και τα ηρωικά κατορθώματα τα αποστηθίζαμε με τη μορφή επικών τραγουδαφηγήσεων. Και τα κωμικοτραγικά συμβάντα, επίσης. Αυτή η υπέροχη τέχνη γαλούχησε γενιές και γενιές, από την ομηρική αρχαιότητα μέχρι πρόσφατα.
Το Δρακοδόντι μού δόθηκε, δεν το σκέφτηκα. Το έζησα αλλόκοτα, μεταφυσικά, όπως ακριβώς αναπαρίσταται στο βιβλίο, ένα φθινόπωρο, ασκητεύοντας στην κρητική ενδοχώρα. Είναι ένα επικό, μεταφυσικό τραγουδαφήγημα, ένα αποκαλυπτικό παραμύθι, που αρχίζει με τον ήρωα να υπόσχεται στην αγαπημένη του ότι θα της φέρει του Δράκοντα το δόντι. Οι περιπέτειές του, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στην τάξη και στο χάος, τον οδηγούν στην ανακάλυψη των μεγάλων αιώνιων μυστικών της ζωής.
Στου πόθου τα σκεπάσματα, νύχτα μ’αστραποβρόντι έταξα στην αγάπη μου του Δράκοντα το δόντι
Πολύ ωραία ιστορία που από ότι καταλαβαίνω είναι από κάποιο ποίημα/τραγούδι το οποίο μεταφέρθηκε σε αυτό εδώ το δημιούργημα με έναν σαμουράι που διηγείται την ιστορία του κάπως έτσι.
Όμορφη ιστορία, με ωραίο σχέδιο. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.
Η κοσμογονία, ο δράκος μέσα μας, η επαφή με τον εαυτό μας και το σύμπαν, η ολότητα, η τάξη και η αταξία, μέσα από ένα τραγουδαφήγημα με υπέροχη εικονογράφηση, διανθισμένο με τα όμορφα νοήματα του Αποστολάκη!
Excelente ilustraciones y si eres fan del trabajo musical de Xainides, va a traerte grandes recuerdos en concreto de su álbum bajo el mismo nombre del título del cómic
This entire review has been hidden because of spoilers.
Είναι υπέροχος καλλιτέχνης, τελικά, αυτός ο τρελαρας, ο Χα'ι'νης ο Αποστολακης! Η μουσική κυλάει μέσα του και γεννάει στίχους, μύθους κι όνειρα, που κάπου αλλού, κάποτε, τα έχεις ξανακουσει...Σαν το παραμύθι της γιαγιάς η' το νανούρισμα της μάνας, σαν το αρχαίο ποίημα, που διάβαζες και δεν πολύ καταλάβαινες στο σχολείο μικρός. Όμως ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος απογειώνεται χάρη στην ακουαρέλα του Μπράτου, που σπάει τα όρια της παράδοσης του Ερωτοκρίτου και της Ανατολικής Μεσογείου και μας ταξιδεύει στην Ιαπωνία των Σαμουράι και στους Δράκους των βόρειων λαών, αλλά και των Κινέζων και του Αϊ Γιώργη της χριστιανικής παράδοσης. Όμορφο comic, το χάρηκα.
Υπέροχη, ονειρική εικονογράφηση! Ο Νίκος Μπράτος έπιασε ακριβώς τον παλμό του Αποστολάκη και εξέφρασε φανταστικά τις ιδέες του μέσα από τις εικόνες. Πραγματικά έδεσαν καλλιτεχνικά οι δυο τους και αυτό βγαίνει προς τα έξω πολύ έντονα. Ελπίζω να δουλέψουν και πάλι μαζι σε κάτι επόμενο.