What do you think?
Rate this book
Jak dziewczyna. Inspirujące historie kobiet, które żyją po swojemu
O tym, jak nie zgubić siebie, gdy świat wie lepiej
Są w różnym wieku, pochodzą z odmiennych środowisk. Mają inne doświadczenia zawodowe, życiowe, emocjonalne. Na tym polega ich siła i piękno.
Zwykle robić coś „jak dziewczyna” oznacza: słabiej, gorzej. Tytułowe dziewczyny na pewno by się z tym nie zgodziły.
Janina Bąk, Sylwia Chutnik, Maja Heban, Martyna Kaczmarek, Magdalena Mołek, Helena Norowicz, Maja Ostaszewska, Agnieszka Smoczyńska, Danuta Stenka, Katarzyna Wolińska, Aleksandra Petrus.
Anna Tatarska zaprosiła je do intymnej rozmowy o stereotypach, dojrzewaniu, poszukiwaniu swojej ścieżki. O ciele i emocjach, o porażkach, rozczarowaniach i wkurzeniu. Bohaterki szczerze i otwarcie mówią także o rzeczach bolesnych i trudnych. O przemocy, traumie, wykorzystywaniu. O potrzebie bycia inną, o oczekiwaniach, których nie chcą już spełniać. Ale również o trudnej nauce akceptacji siebie, wynikającej z bycia sobą sile.
Kobiety w społeczeństwie nieustannie się ocenia, obserwuje. Ich decyzje i potrzeby często bywają kwestionowane. Sytuacja bohaterek książki jest o tyle wyjątkowa, że wszystkie – choć każda w inny sposób – są dodatkowo osobami publicznymi. Dziennikarkami, aktorkami, pisarkami, influencerkami. Są widoczne. Opinie innych ludzi, niekiedy okrutne i bezmyślne, to coś, z czym mierzą się na co dzień.
Słuchając opowieści bohaterek, poczujesz więź z kobietami, które mimo różnic wiele łączy. Jak dziewczyna to historia o ponadpokoleniowej i ponadpolitycznej wspólnocie kobiecych doświadczeń.
Są w różnym wieku, pochodzą z odmiennych środowisk. Mają inne doświadczenia zawodowe, życiowe, emocjonalne. Na tym polega ich siła i piękno.
Zwykle robić coś „jak dziewczyna” oznacza: słabiej, gorzej. Tytułowe dziewczyny na pewno by się z tym nie zgodziły.
Janina Bąk, Sylwia Chutnik, Maja Heban, Martyna Kaczmarek, Magdalena Mołek, Helena Norowicz, Maja Ostaszewska, Agnieszka Smoczyńska, Danuta Stenka, Katarzyna Wolińska, Aleksandra Petrus.
Anna Tatarska zaprosiła je do intymnej rozmowy o stereotypach, dojrzewaniu, poszukiwaniu swojej ścieżki. O ciele i emocjach, o porażkach, rozczarowaniach i wkurzeniu. Bohaterki szczerze i otwarcie mówią także o rzeczach bolesnych i trudnych. O przemocy, traumie, wykorzystywaniu. O potrzebie bycia inną, o oczekiwaniach, których nie chcą już spełniać. Ale również o trudnej nauce akceptacji siebie, wynikającej z bycia sobą sile.
Kobiety w społeczeństwie nieustannie się ocenia, obserwuje. Ich decyzje i potrzeby często bywają kwestionowane. Sytuacja bohaterek książki jest o tyle wyjątkowa, że wszystkie – choć każda w inny sposób – są dodatkowo osobami publicznymi. Dziennikarkami, aktorkami, pisarkami, influencerkami. Są widoczne. Opinie innych ludzi, niekiedy okrutne i bezmyślne, to coś, z czym mierzą się na co dzień.
Słuchając opowieści bohaterek, poczujesz więź z kobietami, które mimo różnic wiele łączy. Jak dziewczyna to historia o ponadpokoleniowej i ponadpolitycznej wspólnocie kobiecych doświadczeń.
352 pages, Paperback
First published February 20, 2023
2 people are currently reading
81 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
July 27, 2024
Sylwia Chutnik- "Nie będę nikomu wmawiać, że jest feministką bądź też nie. (...) Nie ma znaczenia, jak kto się tam nazywa czy jakiego sformułowania używa, najważniejsze jest to, co myśli. I czy jest dobrym człowiekiem."
Magda Mołek - "Bunt jest reakcją na niewysłuchanie. (...) Jeśli do tej pory nikt cię nie słuchał, to w końcu wrzeszczysz, a jest to głos z trzewi."
Katarzyna Wolińska - "Całe życie byłam przeciwniczką ślubów (...), a potem nastąpił dzień mojego ślubu i wszystko, co wcześniej twierdziłam, legło w gruzach. (…) Teraz mogłabym brać ślub co tydzień.”
Janina Bąk – „To, że ktoś się dzieli fragmentem jakiejś historii, nie oznacza bynajmniej, że mamy prawo do całości informacji. Postujący ma prawo wyznaczyć gdzieś granice, powiedzieć: mam trudności psychiczne, ale nie chcę mówić o powodach. (…) Żaden człowiek nie jest nam winny swojej historii, a jeśli się nią dzieli, to ma prawo wybrać, ile z niej i jak szczegółowo opowie.”
Maja Ostaszewska – „Problemy, z którymi pojawiłam się na terapii, intelektualnie ogarniałam całkowicie. Mogłam się wręcz zdiagnozować (…). Tylko to wszystko nie zmieniało faktu, że nie umiałam sobie z nimi poradzić. To, że umiemy coś nazwać, to jedno, ale żeby móc pójść dalej, musimy to przepracować. I w tym pomaga nam dobry terapeuta.”
Maja Heban – „Są też śmieszne sytuacje, na przykład gdy ktoś bardzo się chce przestawić, to czasami przestawia też własne zaimki. Mój ojciec tak pilnował się w głowie, żeby stosować wobec mnie żeńskie zaimki, że czasami o sobie mówił, używając czasowników w formie żeńskiej. (…). W miarę przyzwyczajenia to mija.”
Helena Norowicz – „Słuchaj, ja już jestem na emeryturze. Chodzę po lesie, drzewa się nie śmieją. A jak ludzie się będą śmiali, to im tylko na zdrowie wyjdzie.”
Agnieszka Smoczyńska – „Normą stają się pewne udogodnienia, na przykład na planach może być opiekunka i ja zawsze chcę mieć opiekunkę zapewnioną w kontrakcie. (…) Na festiwalach filmowych są żłobki, sale dla maluchów. Już nie musisz wybierać: pracuję, ale omija mnie ich dzieciństwo, albo siedzę w domu i tęsknię za pracą.”
Ola Petrus – „Sama niemal całe życie podchodziłam tak do pewnych spraw: muszę pokazywać, że sobie radzę, że jestem dzielna, że nic się nie dzieje. (…) Takie duszenie w sobie podgrzewa toksyny, wybuch jest pewny, pytanie brzmi tylko: kiedy?”
Martyna Kaczmarek – „(…) ciałoakceptacja, godzenie się ze swoim ciałem, to proces. Wiele z nas toczyło albo nadal toczy tę walkę, przeżywa wzloty i upadki. Czasami wydaje się nam, że już jest super, że wszystko mamy pod kontrolą. A za chwilę przychodzi gorszy dzień. Warto pamiętać, że on nie przekreśla tych dobrych dni, które były wcześniej.”
Danuta Stenka – „Depresja jest odczytywana jako słabość. Tak się jakoś przez wieki przyjęło, że o nadwyrężonej psychice się nie mówi. (…) Wstyd i strach przyznać się, że się potrzebuje pomocy, wstyd i strach udać się po pomoc. Dlaczego?! Jeżeli mam złamaną nogę, to idę do lekarza i nie ukrywam tego przed światem. Jeśli mam złamaną psychikę, też idę do lekarza. To jest to samo.” - jeśli masz przeczytać tylko jeden wywiad z tej książki, polecam, aby był to ten
Anna Tatarska – „We mnie to, że ktoś miał wygodny start, nie wzbudza emocji. Okej, dostałaś od losu kapitał, pytanie brzmi: co z nim zrobisz? Jest wiele osób, które są uprzywilejowane, zaczynają z kapitałem i nie robią nic dobrego, wręcz marnują wszystko albo siadają na laurach i żyją sobie wygodnie. To nie jest wcale oczywiste, że ma Ci się chcieć.”
Magda Mołek - "Bunt jest reakcją na niewysłuchanie. (...) Jeśli do tej pory nikt cię nie słuchał, to w końcu wrzeszczysz, a jest to głos z trzewi."
Katarzyna Wolińska - "Całe życie byłam przeciwniczką ślubów (...), a potem nastąpił dzień mojego ślubu i wszystko, co wcześniej twierdziłam, legło w gruzach. (…) Teraz mogłabym brać ślub co tydzień.”
Janina Bąk – „To, że ktoś się dzieli fragmentem jakiejś historii, nie oznacza bynajmniej, że mamy prawo do całości informacji. Postujący ma prawo wyznaczyć gdzieś granice, powiedzieć: mam trudności psychiczne, ale nie chcę mówić o powodach. (…) Żaden człowiek nie jest nam winny swojej historii, a jeśli się nią dzieli, to ma prawo wybrać, ile z niej i jak szczegółowo opowie.”
Maja Ostaszewska – „Problemy, z którymi pojawiłam się na terapii, intelektualnie ogarniałam całkowicie. Mogłam się wręcz zdiagnozować (…). Tylko to wszystko nie zmieniało faktu, że nie umiałam sobie z nimi poradzić. To, że umiemy coś nazwać, to jedno, ale żeby móc pójść dalej, musimy to przepracować. I w tym pomaga nam dobry terapeuta.”
Maja Heban – „Są też śmieszne sytuacje, na przykład gdy ktoś bardzo się chce przestawić, to czasami przestawia też własne zaimki. Mój ojciec tak pilnował się w głowie, żeby stosować wobec mnie żeńskie zaimki, że czasami o sobie mówił, używając czasowników w formie żeńskiej. (…). W miarę przyzwyczajenia to mija.”
Helena Norowicz – „Słuchaj, ja już jestem na emeryturze. Chodzę po lesie, drzewa się nie śmieją. A jak ludzie się będą śmiali, to im tylko na zdrowie wyjdzie.”
Agnieszka Smoczyńska – „Normą stają się pewne udogodnienia, na przykład na planach może być opiekunka i ja zawsze chcę mieć opiekunkę zapewnioną w kontrakcie. (…) Na festiwalach filmowych są żłobki, sale dla maluchów. Już nie musisz wybierać: pracuję, ale omija mnie ich dzieciństwo, albo siedzę w domu i tęsknię za pracą.”
Ola Petrus – „Sama niemal całe życie podchodziłam tak do pewnych spraw: muszę pokazywać, że sobie radzę, że jestem dzielna, że nic się nie dzieje. (…) Takie duszenie w sobie podgrzewa toksyny, wybuch jest pewny, pytanie brzmi tylko: kiedy?”
Martyna Kaczmarek – „(…) ciałoakceptacja, godzenie się ze swoim ciałem, to proces. Wiele z nas toczyło albo nadal toczy tę walkę, przeżywa wzloty i upadki. Czasami wydaje się nam, że już jest super, że wszystko mamy pod kontrolą. A za chwilę przychodzi gorszy dzień. Warto pamiętać, że on nie przekreśla tych dobrych dni, które były wcześniej.”
Danuta Stenka – „Depresja jest odczytywana jako słabość. Tak się jakoś przez wieki przyjęło, że o nadwyrężonej psychice się nie mówi. (…) Wstyd i strach przyznać się, że się potrzebuje pomocy, wstyd i strach udać się po pomoc. Dlaczego?! Jeżeli mam złamaną nogę, to idę do lekarza i nie ukrywam tego przed światem. Jeśli mam złamaną psychikę, też idę do lekarza. To jest to samo.” - jeśli masz przeczytać tylko jeden wywiad z tej książki, polecam, aby był to ten
Anna Tatarska – „We mnie to, że ktoś miał wygodny start, nie wzbudza emocji. Okej, dostałaś od losu kapitał, pytanie brzmi: co z nim zrobisz? Jest wiele osób, które są uprzywilejowane, zaczynają z kapitałem i nie robią nic dobrego, wręcz marnują wszystko albo siadają na laurach i żyją sobie wygodnie. To nie jest wcale oczywiste, że ma Ci się chcieć.”
December 29, 2023
Tytuł tej książki idealnie oddaje, czym ona tak naprawdę jest, zbiorem wywiadów z różnorodnymi kobietami, które odniosły sukces i żyją według własnych zasad. Udowadniają, że "jak dziewczyna..." nigdy nie powinno być używane jako obelga, uczestniczki pokazują swoją siłę i determinację w czynieniu swoich żyć, takimi jakie chcą, żeby były. Dostajemy tutaj szeroki wachlarz opowieści. Każda z kobiet dzieli się swoją historią i swoją prawdą pokazując, że nie istnieje jedna dobra droga na to, żeby przeżywać swoje życie.
Poznajemy tutaj aktywistki, pisarki, aktorki, reżyserki, influencerki, modelki, stand-uperki, które łączy jedna rzecz, są silnymi i niezależnymi kobietami.
Jestem pewna, że jedne historie będą Wam bliższe i znajdziecie w nich okruchy siebie, inne odbierzecie wyłącznie jako zbiór cudzych doświadczeń, ale poza tym zostawiają one w czytelniku swego rodzaju podziw do tych wspaniałych, przełamujących stereotypy kobiet.
Dla mnie zdecydowanie najciekawsze były wywiady z: Sylwią Chutnik, Mają Heban, Mają Ostaszewską, Martyną Kaczmarek i Aleksandrą Petrus.
Poznajemy tutaj aktywistki, pisarki, aktorki, reżyserki, influencerki, modelki, stand-uperki, które łączy jedna rzecz, są silnymi i niezależnymi kobietami.
Jestem pewna, że jedne historie będą Wam bliższe i znajdziecie w nich okruchy siebie, inne odbierzecie wyłącznie jako zbiór cudzych doświadczeń, ale poza tym zostawiają one w czytelniku swego rodzaju podziw do tych wspaniałych, przełamujących stereotypy kobiet.
Dla mnie zdecydowanie najciekawsze były wywiady z: Sylwią Chutnik, Mają Heban, Mają Ostaszewską, Martyną Kaczmarek i Aleksandrą Petrus.
June 4, 2024
Mam mieszane uczucia. Nie ma tu konkretnych, inspirujących historii, a bardziej czytamy krótkie rozmowy z raczej ciekawymi kobietami. Przy czym realnie inspirujące uznałabym tylko kilka z tych rozmów (rozmów, nie kobiet!).
Prowadząca rozmowę też robi to od Sasa do lasa i w ramach jednej rozmowy skacze między tematami, często dodając własne, prywatne uwagi.
Czy czytało się to miło? Jak najbardziej. Ale to raczej nadaje się na cykl artykułów w kwartalniku niż książkę.
Zgaduje też, że ta książka powstawała w szczycie tematów aborcyjnych, bo zaskakująco często rozmowa się do nich sprowadza, jakby to była jedyny sposób, aby być inspirującą kobietą w Polsce. Pozostałe tematyki, jak niepełnosprawności widoczne i niewidoczne czy lgbtq+ wydają się być zepchnięte daleko w głąb.
Prowadząca rozmowę też robi to od Sasa do lasa i w ramach jednej rozmowy skacze między tematami, często dodając własne, prywatne uwagi.
Czy czytało się to miło? Jak najbardziej. Ale to raczej nadaje się na cykl artykułów w kwartalniku niż książkę.
Zgaduje też, że ta książka powstawała w szczycie tematów aborcyjnych, bo zaskakująco często rozmowa się do nich sprowadza, jakby to była jedyny sposób, aby być inspirującą kobietą w Polsce. Pozostałe tematyki, jak niepełnosprawności widoczne i niewidoczne czy lgbtq+ wydają się być zepchnięte daleko w głąb.
October 27, 2024
niestety nie wszystkie wywiady były interesujące, część „na jedno kopyto”, totalnie nie wykorzystując potencjału zaproszonych osób
June 24, 2025
kupiłam dla uczennic licealnych, żeby pokazać im, że są różne ścieżki i inne historie.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews