Όταν ήμουν μικρή, αγαπούσα όλο τον κόσμο. Λάτρευα τη γιαγιά μου, τον κοκορίκο μου τον Μανωλάκη, τον Αντρίκο. Το «αγαπώ» μου χωρούσε μέσα κόσμο και κοσμάκη.
Ακόμα και τους γονείς και την αδελφή μου αγαπούσα, άλλο που ποτέ δεν το παραδέχτηκα. Είχα τόση ανάγκη να τους δικαιολογώ για τη σκληρότητα και την αδιαφορία τους, που πάντα έβρισκα λόγους να το κάνω. Τα βράδια που ξάπλωνα, όταν έκανα την προσευχή μου, παρακαλούσα τον Θεό να δουν μέσα μου κάτι που θα τους έκανε να με αγαπήσουν κι αυτοί.
Μετά τα απανωτά στραπάτσα που έφαγα, το «ω» μου δεν άντεξε. Άρχισε σιγά-σιγά να κλείνει τις γοητευτικές του καμπύλες και να πνίγει μέσα του όσα του είχα χώσει. Ώσπου κατάντησε να γίνει «ο». Και τα «αγαπώ» μου μεταμορφώθηκαν σε ανορθόγραφα και άχαρα «αγαπό».
Πόσοι άνθρωποι να χωρέσουν μέσα σ’ ένα μικρό «ο»; Στρυμώχτηκαν κι έσκασαν. Έτσι λοιπόν, το «ο» μου τώρα πια χωράει μία και μοναδική αγάπη.
Η Ελένη Κιουσέ γεννήθηκε ξημερώματα 29ης Φεβρουαρίου στην Αθήνα. Δίσεκτο έτος και δίσεκτη μέρα. Από μικρή αγαπούσε το γράψιμο – από ημερολόγια, λευκώματα, συνθήματα σε τοίχους, ραβασάκια, μέχρι εκθέσεις και άρθρα σε διάφορα σάιτ. Έχει σπουδάσει στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του ΤΕΙ Αθήνας και μιλάει άπταιστα τρεις γλώσσες. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και επιμέλειας-διόρθωσης, και ασχολείται με τη δημιουργία περιεχομένου για μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην ηλικία των σαράντα νόσησε από καρκίνο του μαστού, γεγονός που αποτέλεσε ένα επιπλέον έναυσμα για να πραγματοποιήσει το όνειρό της, να γράψει το δικό της βιβλίο.
Το συγκεκριμένο βιβλίο το ξεχώρισα ανάμεσα στις προτάσεις πολλών από εσάς που το προτείνατε και το λατρέψατε και ανυπομονούσα να έρθω Ελλάδα, ώστε να το αποκτήσω. Πρόκειται για την ιστορία της Εύας που από μικρή την φώναζαν τσαουσα λόγω της συμπεριφοράς της, καθώς ο,τι κι αν της συνέβαινε το αντιμετώπιζε με τσαγανο. Δεν θα μπορούσα να γράψω πολλά για το βιβλίο μιας και οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί σποιλ, παρόλα αυτά αναφέρεται σε διάφορα κοινωνικά θέματα και σίγουρα έχει έντονο ελληνικό χαρακτήρα μιας και τα φαγητά κι οι συνταγές δε λείπουν. Ιδιαίτερα όμορφα δοσμένος είναι κι ο δεσμός της πρωταγωνίστριας με την γιαγιά της. Ένα βιβλίο που σε τσακίζει όμως, καθώς σε κάνει να αντιληφθείς πόσο άδικη μπορεί να γίνει η ζωή και πόσο εύκολα κρίνουμε τους ανθρώπους χωρίς να γνωρίζουμε το παραμικρό για αυτούς. Πόνεσα μαζί με την Εύα και μίσησα όσους την πλήγωσαν και μίκρυναν την αγάπη και την ελπίδα της για την ζωή και όσα αυτή φέρνει. Μάθημα 1ο: Ο κόσμος πάντα θα λέει. Μην δίνετε σημασία!! Το έλεγε και η αξιαγάπητη γιαγιά της Εύας. Μάθημα 2ο: Η Εύα παρέμεινε καλός άνθρωπος παρά τα όσα πέρασε και αυτό ήταν που την έκανε περήφανη για τον εαυτό της στο τέλος κάθε δύσκολης μέρας. Εγώ το κράτησα αυτό καλά μέσα μου. Διαβάστε το!
"Την βάφτισαν Εύα. Την φωνάζουν Τσαούσα. Γιατί από κοριτσάκι, άρπαζε τη ζωή από τα μαλλιά και δεν το έβαζε κάτω. Παρά τις απανωτές προδοσίες που αυτή της επιφυλάσσει, η Εύα θα μείνει Τσαούσα - μέχρι η ζωή να της χαρίσει αυτά που της χρωστά, σε μια Αθήνα που αλλάζει..."
Μία χαρισματική καί ελπιδοφόρα νέα φωνή,στον χώρο της λογοτεχνίας στην χώρα μας,είναι η συγγραφέας Ελένη Κιουσέ που με το βιβλίο της,με τίτλο ''Η Τσαούσα'' (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος),έρχεται να μας δείξει τον δρόμο της ενσυναίσθησης,της αγάπης,της αποδοχής καί της κατανόησης,που τόσο πολύ όλοι κι όλες έχουμε ανάγκη στην ζωή μας.
Από μικρή,στο άκουσμα της λέξης ''τσαούσα'' ειπωμένης από κάποιον μεγαλύτερο άνθρωπο,αντί να μου γεννά αρνητικά συναισθήματα για εκείνη την γυναίκα στην οποία απέδιδαν τον εν λόγω χαρακτηρισμό,με έκανε να θέλω να σταθώ δίπλα της καί να της πω πως εγώ δεν το θεωρούσα κακό,αλλά ως προτέρημα να είναι τσαούσα. Διότι,η τσαούσα συνεπάγεται μία γυναίκα με αδάμαστη ψυχή. Μία γυναίκα με ελεύθερο πνεύμα καί λόγο,κόντρα στα λανθασμένα κατεστημένα καί πρότυπα. Μία γυναίκα δυναμική καί ευαίσθητη την ίδια στιγμή,που αποζητά την αγάπη πίσω απ'αυτήν την ''πανοπλία'' που φορά για να μην πληγωθεί. Μία γυναίκα ενάντια σε όλους καί στα πάντα,όχι απλά για το ''φαίνεσθαι'' καί εξαιτίας μίας πιθανής αντίδρασης της ηλικίας,αλλά γιατί δεν μπορεί να φιμωθεί. Την καταπιέζουν όσα δήθεν είναι αποδεκτά,μα κατά βάθος είναι σαθρά... ''Τσαούσα'',μία λέξη,-που για μένα-,δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται καί ταυτίζεται με την λέξη ''γλωσσού'',που αναμφίβολα φέρει πολλά αρνητικά πρόσημα...
"Όταν ήμουν μικρή, αγαπούσα όλο τον κόσμο. Λάτρευα τη γιαγιά μου, τον κοκορίκο μου τον Μανωλάκη, τον Αντρίκο. Το «αγαπώ» μου χωρούσε μέσα κόσμο και κοσμάκη. Ακόμα και τους γονείς και την αδελφή μου αγαπούσα, άλλο που ποτέ δεν το παραδέχτηκα. Είχα τόση ανάγκη να τους δικαιολογώ για τη σκληρότητα και την αδιαφορία τους, που πάντα έβρισκα λόγους να το κάνω. Τα βράδια που ξάπλωνα, όταν έκανα την προσευχή μου, παρακαλούσα τον Θεό να δουν μέσα μου κάτι που θα τους έκανε να με αγαπήσουν κι αυτοί. Μετά τα απανωτά στραπάτσα που έφαγα, το «ω» μου δεν άντεξε. Άρχισε σιγά-σιγά να κλείνει τις γοητευτικές του καμπύλες και να πνίγει μέσα του όσα του είχα χώσει. Ώσπου κατάντησε να γίνει «ο». Και τα «αγαπώ» μου μεταμορφώθηκαν σε ανορθόγραφα και άχαρα «αγαπό». Πόσοι άνθρωποι να χωρέσουν μέσα σ’ ένα μικρό «ο»; Στρυμώχτηκαν κι έσκασαν. Έτσι λοιπόν, το «ο» μου τώρα πια χωράει μία και μοναδική αγάπη. Την αγάπη που νιώθω για μένα…" (Περίληψη οπισθοφύλλου)
''Η Τσαούσα'' είναι ένα βιβλίο που δύναται να εισχωρήσει στο είδος του κοινωνικού μυθιστορήματος καί ταυτόχρονα να αποτινάξει από πάνω του ό,τι μπορεί να το συνδέει με αυτό. Ένα βαθειά ειλικρινές,αποστομωτικό,κατά τόπους χιουμοριστικό,μα πάνω απ'όλα αληθοφανές καί ουσιαστικό μυθιστόρημα που μας γεμίζει από σκέψεις καί συναισθήματα... Κι όλα αυτά,χάρη στην αβίαστη,φρέσκια,τολμηρή καί συνάμα αθώα,γραφή της συγγραφέως,που αν καί πρόκειται για το πρώτο της βιβλίο που εκδόθηκε,δεν δείχνει να φοβάται να τολμήσει μία ''κατάδυση'' στα βαθειά υπολογίζοντας κι αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες καί αντίθετες φωνές.
Προσωπικά αγάπησα την παρούσα ηρωϊδα,την τσαούσα. Είδα κι ένιωσα μέσα από αυτήν την αξία της φιλίας,της ανάγκης στο όνειρο,την αγάπη προς τους ανθρώπους ακόμη κι αν δεν μας συνδέουν δεσμοί αίματος,αφού για πολλούς/ες μοιάζει να μην έχουν σημασία,την ασχήμια του κόσμου,αλλά καί την ομορφιά που υπάρχει εκεί που δεν το περιμένεις. Άν,λοιπόν,συναντήσετε κάποια στιγμή μία τσαούσα,να την αγκαλιάσετε καί να την αποδεχθείτε καί εκείνη θα σας το επιστρέψει στο δεκαπλάσιο. Αλλά προσοχή! Τσαούσες αυθεντικές είναι λίγες. Καί πολλές που δήθεν φέρουν αυτόν τον τίτλο,απέχουν κατά πολύ. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Η Τσαούσα είναι το πρώτο μυθιστόρημα της συγγραφέως. Δεν πρόλαβα να το τελειώσω κι αμέσως ήθελα να σας μιλήσω γι'αυτό. Η Εύα ή αλλιώς η Τσαούσα μας και τι δεν πέρασε. Έζησε αυτά τα χρόνια που το ξύλο ήταν ρουτίνα, ακόμη να το χωνέψω αυτό. Σαν παιδί πριν κάνει κάποιο "λάθος" ήξερε τι την περίμενε. Δεν θέλω και δεν μπορώ να διαβάζω για τέτοιες καταστάσεις αλλά... υπήρχε σε όλα το αισιόδοξο μήνυμα. Διαβάζοντας τις σκέψεις της αφού μεγάλωσε σου δίνει αυτή την γλυκοπικρη αισιοδοξία από τα λόγια που της είχαν μείνει της γιαγιάς της. Θα δούμε την ζωή της από παιδί μέχρι γυναίκα. Από που πέρασε και τι ονειρεύτηκε Πώς βρέθηκε στην Τρούμπα Τον κόσμο που πέρασε από την ζωή της Μια ζωή, μια γεμάτη ζωή από περιπέτειες και όχι μόνο... Σε μια μέρα και κάτι το είχα διαβάσει και ήθελα να σας μιλήσω για αυτό. Θα το σκέφτομαι για μέρες...
Το βιβλίο το άκουσα σε audiobook με αφηγήτρια την ίδια τη συγγραφέα και από την πρώτη στιγμή κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου.
Όσο προχωρούσε αναρωτιόμουν πώς η συγγραφέας μπόρεσε να περιγράψει τόσο πειστικά τη ζωή της ηρωίδας και τις εμπειρίες της ενώ η ίδια είναι πολύ νεότερη και σίγουρα δεν έχει ζήσει όλα αυτά! Σκεφτόμουν συνέχεια πού βρήκε τις πληροφορίες για αυτά που περιέγραφε, πόση έρευνα πρέπει να έκανε.
Παρόλα τα πολλά μπρος πίσω που κάνει η ιστορία, ο αναγνώστης παρακολουθεί εύκολα τη ροή χωρίς να μπερδεύεται και παρόλο που το γράψιμο στερείται μελοδραματισμών και καλλωπισμών και είναι σχεδόν δωρικό, γεννά συναισθήματα και προκαλεί συγκίνηση.
Το βιβλίο έχει πλέον μια θέση στην καρδιά μου. Υπέροχο!
Ένα βαθιά συναισθηματικό βιβλίο, νοσταλγικό μια εποχής που ενώ φαίνεται μακρινή δεν την έχουμε αφήσει και τόσο πίσω. Μια φρέσκια γραφή με καλό και καυστικό χιουμορ σε πολλά σημεία από μια ταλαντούχα νέα συγγραφέα. Την Τσαούσα ή Ευα την κουβαλάς για αρκετό καιρό μαζί σου.
Νοσταλγικό, αφηγηματικό και με μια ροή που ταξιδεύει τον αναγνώστη σε μια εποχή μακρινή μα τόσο κοντινή. Η Εύα λέει την ιστορία της και είναι εξομολογητικη, ειλικρινής, αποφασισμένη να ξεγυμνωθει. Μαζί λέει την ιστορία πολλών ανθρώπων που συνάντησε στη ζωή της. Μα πιο πολύ λέει την ιστορία της ψυχής της. Με τρόπο λυρικό και πλούσιο. Σε λόγια, λέξεις, έθιμα συνταγές, συμβουλές. Ένα βιβλίο γεμάτο νοήματα που μεταφέρονται βιωματικά.
Αυτό το βιβλίο είχε κάτι το ξεχωριστό για μένα: μ' έκανε να γελάσω πολύ και να κλάψω εξίσου. Το διάβασα απνευστί. Γεμάτο εικόνες, γεύσεις και νότες μιας Αθήνας που κάποιοι γνωρίσαμε και άλλοι φανταζόμαστε τα περιέχει όλα: πλοκή, αγωνία, συμβουλές ζωής, μηνύματα. Ενώ διαδραματίζεται σε παλαιότερη εποχή τα θέματα είναι όσο ποτέ επίκαιρα, ενδοοικογενειακή βία, γυναικεία κακοποίηση, ψυχική νόσος, πορνεία, μοναξιά, ρατσισμός. Το προτείνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό!
Θα το πω από την αρχή: το βιβλίο ήταν από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ. Και αφού το ξεκαθαρίσω, να πω και κάτι ακόμη: δεν θα μπω σε τυπικότητες για γραφή και ροή. Θεωρήστε ότι σε όλα βάζω άριστα.
Η κυρία Κιουσέ έχει δημιουργήσει ίσως τον πιο αγαπημένο μου χαρακτήρα σε βιβλίο: την Τσαούσα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να μπω στην ιστορία και να την αγκαλιάσω, να της δώσω λίγη από τη στοργή που της στέρησαν. Αντ’ αυτού την άφησα να με καθίσει στον καναπέ της και να μου αφηγηθεί όλη της τη ζωή. Μιλούσε εκείνη και εγώ άκουγα με την καρδιά μου σφιγμένη. Έχω νιώσει πολλά διαβάζοντας, αλλά πρώτη φορά ένιωσα να θλίβομαι τόσο για έναν φανταστικό χαρακτήρα. Το πιο σκληρό είναι ότι η συγγραφέας ξεκινά την εξιστόρηση από ένα «τώρα» που δεν αφήνει ελπίδες για το happy end που θα ήθελες. Όλα όμως είναι σοφά γραμμένα και βγάζουν νόημα όταν φτάσεις στο τέλος.
Αν αφήσουμε για λίγο την Τσαούσα στην άκρη, η ιστορία είναι γεμάτη αρώματα, καλά και άσχημα∙ από την ευωδιά των λουλουδιών σε έναν κήπο μέχρι τη μυρωδιά της παραίτησης που κολλάει σε σπίτια και ανθρώπους. Γεύσεις, γλυκές και πικρές∙ από τους κουραμπιέδες με το μυστικό συστατικό μέχρι τη γεύση της αδικίας. Και ανθρώπους, που άλλους αγάπησα και άλλους αντιπάθησα βαθιά. Γιατί πλήγωσαν την Τσαούσα μου και την ανάγκασαν να μαζέψει το ανοιχτόκαρδο «ω» της σε ένα μίζερο «ο».
Όταν τελείωσε το βιβλίο, ανέπνευσα βαθιά για πρώτη φορά μετά από 392 σελίδες που μου φάνηκαν πολύ λίγες.
Αν σκοπεύετε να διαβάσετε κάποιο από τα βιβλία που προτείνω, ας είναι αυτό.
Ένα από τα βιβλία που φεύγουν σα νεράκι. Παρόλο που η ζωή της Ευας, της πρωταγωνίστριας, μόνο με ροδοπέταλα δεν ήταν στρωμένη, παρόλο που πέρασε πολλές και δύσκολες καταστάσεις, η συγγραφέας με την εξαιρετική χρήση και ροή του λόγου, καταφέρνει να σου αφήσει ένα γλυκό χαμόγελο. Με χιούμορ και αισιοδοξία, αλλά και πολλή αλήθεια, συστατικά που μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν και στις δικές μας καθημερινότητες! Αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας οπωσδήποτε !!
Ο,τι καλύτερο έχω διαβάσει τελευταία, μεγάλη έκπληξη πως είναι το πρώτο βιβλίο της. Τρυφερό, γλυκό, τραγικό και αιχμηρό με έξυπνο χιούμορ. Το διάβασα μονορούφι και έχω υπογραμμίσει κυριολεκτικά το μισό βιβλίο! Μπράβο!
Ένα υπέροχο βιβλίο που το διαβάζεις και ταξιδεύεις στον κόσμο της Τσαούσας! Χιούμορ και συγκίνηση σε κάνουν να μην θέλεις να τελειώσει! Ένα βιβλίο που όταν το διαβάσετε θα το σκέφτεστε μετά για μέρες και του αξίζει μια θέση στην βιβλιοθήκη σας!
Πολλά συγχαρητήρια! Ένα υπέροχο και μοναδικό βιβλίο που σου δημιουργεί ζωντανές εικόνες και τα συναισθήματα με γλαφυρότητα, καθώς σε ταξιδεύει σε εποχές αλλοτινες! Πρέπει να το διαβάσεις!