Is een vrouw, een schrijvende vrouw, een lesbische vrouw, het aan zichzelf verplicht om ook over deze thema’s te schrijven? Heeft ze de verantwoordelijkheid haar verhaal te vertellen, omdat niemand anders het voor haar doet?
Op zoek naar antwoorden doet de schrijver waar ze goed in is: onderweg zijn. Met het boek Carol van Patricia Highsmith – de eerste roman over een vrouwenliefde met een relatief goed einde – als leidraad, gaat ze op zoek naar wat het betekent om zichtbaar te zijn en ruimte in te nemen.
Ze volgt de route en de plaatsen die Carol en Therese tijdens hun roadtrip door het midwesten hebben bezocht, verbindt vrouwelijke kunstenaars aan maatschappelijke tendensen, maakt een brug tussen heden en verleden. Haar tocht leidt haar naar de hedendaagse schrijvers van lesbische literatuur, naar een mogelijk nieuwe liefde en naar een kluwen van polyamoreuze kunstenaars, tot ze tegen haar eigen vooroordelen aanloopt en moet beslissen of ze aankomst en vertrek laat samenvallen.
Ik heb Heerlijk monster gelezen van schrijfster en activiste Fleur Pierets.
In haar eerste boek, Julian, schreef Pierets over haar vrouw Julian, met wie ze als kunstproject wilde trouwen in alle landen waar het homohuwelijk toegelaten was. Maar na vier plaatsen kreeg Julian de diagnose van een agressieve kanker. Ze stierf in januari 2018.
In Heerlijk monster gaat Fleur Pierets opnieuw op pad. Na een lezing over lesbische pulp fiction krijgt ze het boek Carol van Patricia Highsmith cadeau, het eerste boek in de geschiedenis waarin het met de lesbische hoofdpersonages goed afloopt. Ze besluit om de roadtrip van de romanpersonages te volgen en op zoek te gaan naar de geschiedenis van queer kunstenaars. Tegelijk ontdekt ze deels ook zichzelf en ontwikkelt ze haar eigen seksualiteit.
In mijn gesprek met de schrijfster voor de podcast drie boeken noemde ik de roadtrip met enige schroom 'haar eigen seksuele bevrijdingstournee'. Haar reactie? Gaat over queer tijd en hoe haar puberteit pas begon na haar veertigste. Luister naar de podcast via Spotify of Apple Podcasts.
Ik heb al een paar jaar een boon voor Fleur. Sinds haar speech op de boekvoorstelling van Heerlijk monster werd dat een giga boon. En nu, na het lezen van dit boek ben ik verliefd. Op Fleur zelf én op haar boek!
Ik hou, net als Pierets, van autofictie. Ik lees dat enorm graag. Omdat het iets zegt over de wereld waarin wij nu leven, de echte wereld, zoals die is. Niet zoals mensen denken (of willen denken) dat de wereld is maar zoals die daadwerkelijk vorm heeft in het bestaan van mensen. Echte mensen. Het leert me iets over die mensen maar ook over mijzelf. Net als Fleur lees ik graag Maggie Nelson (en haar partner Harry Dodge), Rebecca Solnit, Rachel Cusk, Olivia Laing,… Ik voeg aan dat rijtje graag Eva Meijer en Eileen Myles toe. Zij schrijven stuk voor stuk heel moedig, nietsontziend, eerlijk en vol vuur. Ze doen mijn hart jubelen en mijn hoofd bruisen. Ik onderlijn me te pletter, zoek duizend dingen op en ben na het lezen van hun boeken een ander mens.
Dat alles deed Heerlijk monster ook met mij. Ik genoot van elke pagina, elk woord, elk idee. Pierets roept meer vragen op dan ze beantwoordt, ze neemt hoofdwegen, volgt kronkelende zijwegen en komt altijd weer bij zichzelf, de kern, terecht. Ondertussen bestookt ze je op een nonchalante manier met bakken kennis, weetjes, feiten. Ze laat je de achterkant, de bovenkant, de binnenkant van dingen zien.
We volgen de schrijfster op een roadtrip, in de voetsporen van Carol en Therese, uit de roman Carol van Patricia Highsmith. We maken kennis met de vrouwen die zij ontmoet, we zitten bij hen aan tafel, we liggen met hen in bed. En ja, dit is autofictie, dus nee, Fleur en de schrijfster in het boek vallen niet één op één samen. Dat maakt het net boeiender. Zij tekent een route die ze had kunnen nemen, volgt een pad dat ze had willen kiezen,… Ze geeft ons een boeiende inkijk in haar hoofd, hart en verlangend lichaam. Ze zoekt en wij zoeken mee. In de wereld om ons heen, in onszelf.
Gun jezelf dit boek dat als een mokerslag, een warme deken, een ijsblok in je mond zal voelen. Voel je hart bonzen, je buik fladderen en je hoofd zinderen. Fleur Pierets is naast de toekomstige burgemeester van Antwerpen (een fan mag dromen) ook één van de schrijvers die je moet gelezen hebben wil je nog kunnen buitenkomen. Ze is relevant, actueel, hedendaags, activistisch en queer as f*ck. Heerlijk monster haalt op de valreep, maar met gemak, nog mijn boeken top tien van 2022!
''Onzichtbaarheid en activisme zijn intrinsiek met elkaar verbonden, en ik kan enkel concluderen dat sommigen onder ons uit noodzaak zo erg zichtbaar willen zijn, omdat we anders langzaam zouden verdwijnen. Omdat het leven en onze ervaring anders kleine stukjes van ons afkerft tot er niets meer overblijft. Het queer lijf als politieke daad.''
Het genre waarin Fleur schrijft, auto-fictie, geeft de lezer de mogelijkheid om volledig in haar fascinerende hoofd te kruipen zonder de begrenzingen van het feitelijke. Begrijp me niet verkeerd: het boek staat vol met interessante ‘weetjes’ uit onze rijke, maar vaak onderbelichte, queer-geschiedenis. Dit maakt Fleur’s boek tot een ontzettend rijk archief wat ongetwijfeld aanzet tot zelfonderzoek. Maar naast dit alles is ‘Heerlijke Monster’ ook een fijne roman vol verbeelding, humor, liefde en andere dromerigheid, zonder dat het ergens sentimenteel wordt.
Ik vond dit helemaal leuk en fantastisch en ontroerend! Fijn om nog iets van Fleur Pierets te lezen na Julian (daar was ik misschien achteraf gezien iets te kritisch over? Of dit was gewoon meer mijn ding, dat kan ook), even een frisse blik en ik herkende me in veel dingen. Lekker essayistisch en dat heb ik graag - al hielp het wel dat we een referentiekader delen en ik dus veel van de verwijzingen meteen begreep. Maar tegelijkertijd heb ik zo veel dingen leren kennen die ik verder wil verkennen, boeken die ik wil lezen,... Dialogen waren voor mij wat minder en voelden heel geforceerd aan, maar dat was denk ik een van de enige dingen waar ik me aan heb gestoord.
Ook: pas achteraf ontdekt dat dit autofictie is?! Ik was helemaal mee in het verhaal, kan bijna niet geloven dat het niet echt gebeurd is, haha. Leuk!
Zoals iemand eerder al schreef: 'ik heb een boon voor Fleur Pierets.' Ik vind het een boeiende vrouw met kloten aan haar lijf en door haar ruime blik en uitgebreide kennis vind ik haar aantrekkelijk als schrijver en als persoon. Ik luister misschien liever naar haar podcasts/lezingen/... dan dat ik haar boeken lees. 'Julian' was niet zo mijn ding (hoewel ik dit bijna beschamend vind om toe te geven, aangezien het boek zo’n persoonlijk en droevig verhaal is). ‘Heerlijk monster’ heeft me dan wel weer bekoord. Ik geef het 4 sterren omdat ik heel veel heb bijgeleerd, en dit was tevens misschien ook wat me soms stoorde. Het komt heel 'belerend' over, het boek leek voor mij soms een essay die Fleur in een roman heeft proberen te gieten. Desalniettemin vond ik het interessant, leerrijk en vaak meeslepend. Ik ben blij dat ik de rusteloze maar fascinerende kronkels in haar hoofd weer wat beter heb leren begrijpen.
Ik eindig met een citaat uit het boek:
"En voor iemand met de boutade komt dat 'we niets meer mogen zeggen', wil ik antwoorden dat iedereen àlles mag zeggen. Je moet er nu alleen tegen kunnen dat je weerwoord krijgt, dat er commentaar op komt, dat je je gelijk niet behaalt. Iets wat de meesten niet gewend zijn."
Zoals in veel reviews al is genoemd is dit inderdaad een erg uitleggerig boek. Soms lijkt het net alsof Fleur een soort encyclopedie heeft geschreven met daarin alle mogelijke namen en kunstwerken die je MOET kennen mits je een uitspraak wil doen over queer zijn of de geschiedenis van queer zijn. Dat gevoel van 'moeten kennen' dat ik kreeg van die eindeloze lijst aan namen leidde af van de hele reden dat die namen werden genoemd: om de diversiteit, verscheidenheid en vergetelheid van de geschiedenis van queer-zijn te benadrukken. Ik vind dat jammer, omdat Fleur daarmee het doel van inclusie binnen de queer-gemeenschap voorbij gaat. Ook was het moeilijk om het gevoel van gemaaktheid van het verhaal aan de kant te zetten, waardoor ik denk ik ook langer heb gedaan over het boek dan ik wilde. Alles leek een gedetailleerd, gefabriceerd puzzelstukje van het verhaal uit te maken en dat liet weinig over aan verbeelding. Daardoor is het moeilijk mee te worden genomen in dit verhaal.
Ik vond de persoonlijke verhalen en Fleurs omschrijving van haar geschiedenis een stuk interessanter om te lezen.
De foto's in het boek en op de omslag mogen van mij worden weggelaten en voegden niets toe.
Fleur Pierets schrijft fantastisch, vanaf de eerste zin word ik in het verhaal getrokken, ik beleef het bijna net alsof ik erbij ben.
Het onderwerp ligt me soms niet helemaal. Ik voel weinig affiniteit met onderwerpen zoals cruising, anonieme seks, polyamorie en apps voor queer vrouwen.
Maar het boek gaat gelukkig over veel meer dan dat, het gaat over de impact van keuzes, over alle mogelijke levens die je kan leiden, over vrijheid en over de grenzen ervan, over kunst, over betekenis, over zelfonderzoek en over hoe de realiteit altijd een representatie is van de meerderheid.
"En voor iemand met de boutade komt dat 'we niets meer mogen zeggen', wil ik antwoorden dat iedereen álles mag zeggen. Je moet er nu alleen tegen kunnen dat je weerwoord krijgt, dat er commentaar op komt, dat je je gelijk niet haalt. Iets wat de meesten niet gewoon zijn."
Ik vond ‘Julian’ gewoon prachtig, meer had ik dus niet nodig om vrij snel ‘Heerlijk monster’ te lezen. In ‘Heerlijk monster’ krijgen we een stukje inkijk in een leven als niet-hetero/queer persoon, zowel vroeger als anno vandaag. Aan de hand van het boek ‘Carol’ reist Fleur op papier een stukje wereld af op zoek naar geschiedenis, interessante locaties en personen maar ook op zoek naar een ‘thuis’.
‘Heerlijk monster’ legt enkele pijnpunten van onze maatschappij bloot. Dat het anno 2023 nog steeds niet is zoals het zou moeten zijn. Dat er wel progressie is, maar nog lang niet genoeg. Dat er nog werk aan de winkel is om verder te kijken dan geaardheid en geslacht.
Maar er is meer verhaal dan dat. ‘Heerlijk monster’ gaat over de liefde, de leegte en de liefde ná de grote liefde. Het een beetje verloren lopen, zoekende zijn, bang zijn maar dan toch ook durven springen.
‘Heerlijk monster’ is een (h)eerlijk actuele roman.
Het boek leest vlot en ik kan niet anders dan fan zijn van Fleur haar manier van denken. Dit boek is niet enkel een boek, maar het is een middel om verder te gaan dan de bladzijden zelf. Je volgt de vele referenties, zoekt op, leert bij. Je maakt je eigen associaties en een breed vertakt netwerk van nieuwe informatie die zich buiten het boek bevindt. Je moet er wel voor open staan om bij te leren, om meer te weten te willen komen, om op te zoeken en kritisch na te denken. Haar boek Julian had dat ook.
« Haar kaarten waren afbeeldingen van een imaginaire wereld. De papieren dromen van een reis die nooit zou gereisd worden maar die zich al in ons hoofd had genesteld. Een herinnering die nooit had plaatsgevonden maar die zo levensecht leek dat ze mooier werd dan de werkelijkheid, waardoor we haar automatisch voor waar aannamen. »
Ik zou het boek een 3,5 geven, wat ik relatief goed vindt voor de eerste keer een autofictie te lezen in het Nederlands. Ook heel interessant om een boek te lezen van een persoon die je ontmoet hebt. Aanrader als je meer wilt weten over de film Carol!
Lievelingsquotes uit het boek:
- Zelfs als vrouw zijn we geconditioneerd om seksistisch te zijn tegenover vrouwen.
- Na vijf vrouwen kwam er ook steevast een man voorbij. Alsof ze wilden testen of je wel zeker was.
- De snelheid waarmee ik beslissingen neem overvalt me soms, maar wordt ingegeven door de idee van eindigheid.
- Als er een mannelijke held was, dan fantaseerde ik gewoon dat ik dat was. Het is wat boeken doen.
- Fannie Lou Hamer: Niemand is vrij tot iedereen vrij is.
- Net zoals homoseksualiteit de heteroseksualiteit niet heeft vervangen. En een trans persoon het bestaan van cis persoon niet uitwist.
- Dat Niko de route bekeek op haar telefoon, maar ook op een wegenkaart van papier? Niet alleen omdat ze in Carol geen mobiele telefoons hadden, maar ook omdat ze had gelezen dat mensen door digitale wegenkaarten afleerden om het grotere geheel te begrijpen. Omdat ze online enkel de volgende bocht te zien krijgen.
- Het verbaast me elke keer opnieuw dat je in een paar uur tijd van een koude, regenachtige stad naar een zonnig paradijs kunt worden geteleporteerd.
- Vloekend op de slakken, de sprinkhanen en de rupsen maar te begaan met hun leven om ze met insecticide uit te roeien. Soms vloekt ze niet, maar vraagt ze ze vriendelijk haar moestuin te verlaten.
een mooi boek met veel queer geschiedenis, maar het las regelmatig als een berg aan droge feiten en een hoop namen die tussen het verhaal werden gestrooid, in plaats van echt dieper in te gaan op deze verwijzingen en de relatie tot het verhaal. desalniettemin, geen slecht boek :-)
Bijzonder, het lijkt soms tussen essay en roman in te zitten. Het persoonlijke reisverhaal door Amerika wordt verweven met informatie over de lesbische literaire geschiedenis. Ik vond het erg prettig lezen.
Ik heb het wel voor boeken waarin een zoektocht beschreven wordt, boeken met een vleugje (activistische) essayistiek ook. 'Heerlijk monster' is er zo een: Fleur Pierets doet de roadtrip uit 'Carol' van Patricia Highsmith zorgvuldig over en gaat in de steden die ze kruist op zoek naar vrouwelijke en queer kunstenaars in de marge.
Achteraf ben ik nog meer van het boek gaan houden toen ik dit interview met haar las: https://www.parool.nl/kunst-media/fle... Indrukwekkend staaltje biomythography.
Als ik met mijn potlood zinnen onderstrepen kan, ben ik een blij mens. En als ik bovenop al dat fraais uitstapjes mag maken naar kunstzinnige schoonheid, dan neigt dat naar geluk.
In de sombere en iets wat donkerdere december en januari maanden las ik eerst “Julian” en vervolgens “Heerlijk monster” van Fleur Pierets. Naast de prachtige diepgang en oprechte emoties van haar persoonlijke geschiedenis maakt ze ook plaats voor de LGBTQIA+ geschiedenis. In een doordachte verwevenheid weet ze beide geschiedenissen neer te pennen. “Heerlijk monster” vormt als het ware een inventaris van een aantal invloedrijke lesbische literaire werken uit het verleden. Daarnaast doet het nadenken over wat het betekend om queer te zijn, over wat het betekend om vrouw te zijn, om te rouwen ect. Het is een boek dat op littekens van rouw en anders zijn een zachte zalf aanbrengt en laat helen. Een wondermooie aanvulling op elke boekenkast en warme literatuur in koudere maanden. Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat Fleur Pierets zich de vraag stelde of ze ook verantwoordelijk is om over de thema’s schrijvende vrouw en lesbische vrouw te schrijven en als gevolg van deze vraag “Heerlijk monster” neerscheef. Hoewel ze in mijn ogen die verantwoordelijkheid niet hoefde op te nemen ben ik zo blij dat ze dat deed. Heerlijk monster resoneert, golft en doet nadenken. Het is een boek dat ruimte mag innemen op mijn boekenplank, dat zichtbaar mag zijn!
Ik was al langer fan van Fleur Pierets als maker en als activiste, misschien daarom ook mijn te hoge verwachtingen.
Het boek is erg geknutseld geschreven en potentieel interessante passages worden zonder veel opbouw en van de hak op de tak verteld. Hoewel er soms boeiende stukken zijn over de geschiedenis van lesbische literatuur en kunstenaars, zul je het meeste ook al wel gehoord hebben als je ooit een interview van de schrijfster las.
Vooral de schrijfstijl en de poging tot een combinatie van essays, roman, politiek pamflet en historische 'weetjes', vond ik niet geslaagd. Dat ik op voorhand wist dat het autofictie was en dat ze de reis via google maps maakte tijdens corona zal er ook niet aan geholpen hebben dat het erg geconstrueerd en uitleggerig overkwam.
Hoe dan ook slaagt Pierets er wel in om het belang van queer stemmen aan te kaarten en kijk ik er naar uit om volgend werk van haar te lezen, zien of horen.
Niet het boek wat ik verwachtte, maar echt een plezier om te lezen.
Ik heb veel mensen horen zeggen dat het verhaal gekunsteld leek en dat ze de combinatie van roman, essay, feitjes, etc. niet fijn vonden, maar voor mij las het heel natuurlijk en ik vond de combinatie heel leuk. Een prachtige wirwar van vreemde en mooie verhalen.
Ik hou van de manier waarop Fleur Pierets Niko omschrijft. Ik zou ook zo verliefd op haar kunnen worden.
Mooie non-fictie. Een autobiografisch verhaal over een reis van twee vrouwen, opgehangen aan Patricia Highsmiths ‘Carol’, een verhaal over een reis van twee vrouwen. Een handige kapstok voor informatie en weetjes over lesbische kunstenaars en schrijvers en terechte verontwaardiging over de ongelijkheid en discriminatie die nog steeds bestaat.
niet helemaal mn ding! leuke queer feitjes en duidelijk dat er veel research achter dit boek zit, maar dat kwam soms juist op mij een beetje te wijs over en het verhaal an sich pakte me niet.
wel mooi laatste gedeelte: "en omdat ik diep vanbinnen weet dat wij allemaal die gigantische kracht hebben om weer rechtop te veren. Niet noodzakelijk naar hoe we eerder waren, maar naar een nieuwe versie. Keer op keer opnieuw."
en de zin: "te voelen tot in de toppen van mijn tenen" vond ik prachtig.
verder zijn deze zinnen niet zo representatief want de rest van het boek vond ik niet zo diep of poëtisch, maar het was wel een prima read!
Heerlijk boek! Fleur volgt de route van de hoofdpersonages van Carol, een lesbische roman waar ze ook vaak naar refereert. In het boek is ze zoekend maar toch ook vastberaden, wat het heel realistisch en herkenbaar maakt.
Het boeiendste vond ik de elementen uit de lesbische literatuur, waardoor ik nu een hoop nieuwe boeken aan mijn lijstje moet toevoegen. Ik vind Fleur een enorm fascinerend en intelligent persoon, wat dit boek ook echt reflecteert. Eén ding weet ik zeker: ik wil nu ook 'Julian' lezen! Hoe sneller, hoe liever.
Ontzettend genoten van dit boek. Ik wil het nu al opnieuw lezen.
In Heerlijk Monster volg je het hoofdpersonage wanneer zij een roadtrip maakt in America, gebaseerd op de roman Carol. (Ik ben niet zo goed in beknopt de inhoud van een boek uitleggen, dus als je wil weten waar het nog meer over gaat, verwijs ik je naar de flaptekst of andere recensies.) Je staat als lezer heel dicht bij haar, je weet wat ze doet en denkt, waar ze over twijfelt en wat ze zeker weet.
Door de vele parallellen tussen het hoofdpersonage en de auteur, zou je denken dat het autofictie of autobiografisch is. Maar of dat nu klopt of niet, het verhaal gaat over een bijzonder interessant persoon en het voelt alsof ik haar echt heb leren kennen. En als het kon/kan, zou ik graag eens een koffie met haar gaan drinken:)
Ik heb zo veel geleerd uit dit boek, van queer geschiedenis tot feminisme tot cultuur - en alles wat daar tussen en rond ligt. Vaak knap ik af op (veel) verwijzingen naar literatuur, maar dat was bij dit boek allesbehalve het geval. Ik heb zin om elk boek, artikel of essay te lezen waarnaar Pierets verwijst. Elk woord prikkelde me, elke zin vond ik interessant en ik kon het boek maar heel moeilijk wegleggen.
Heerlijk Monster is zonder twijfel een nieuwe favoriet.