Het hoofdpersonage in Mijn haar is lang is niemand minder dan Herman Brusselmans. Herman is zoals we weten een sociaal en aimabel persoon die graag met mensen praat, hun kant van de zaak wil horen, geïnteresseerd is in hun bestaan en hen graag aan het woord laat, ook in kapsalons. Hij organiseert zelfs wel eens een quiz, waarin zijn zwager op een onverwachte manier een rol speelt.Herman ontpopt zich in deze mooie roman als een gedreven man, die weet wat hij wil, maar die net als iedereen vaak in zijn wensen wordt gedwarsboomd, door de omstandigheden, door het lot, door het gedrag van anderen. Daar trekt hij zich als het erop aankomt niet zoveel van aan; dood moeten we toch allemaal. De dood is een belangrijk thema in dit boek, dat tenslotte is geschreven door een wees. En ook de liefde staat, zoals steeds bij deze schrijver, op de eerste rang.Mijn haar is lang is een eenvoudige doch gelaagde roman die de lezer veel amusement brengt, maar die hem ook zal doen nadenken over vele aspecten van het dagelijkse geploeter dat des mensen is. Herman Brusselmans heeft met Mijn haar is lang een belangwekkende stap gezet op het pad van zijn omvangrijke en unieke oeuvre.
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Van de hak op de tak, vaak absurd en vulgair maar tegelijk op luchtige manier toch ook over existentiële thema’s. Mijn eerste boek van Herman Brusselmans en best leuke ervaring. Ook heel grappig einde, ik moest hard op gniffelen hahaha
Een van de betere Brusselmansen. Niet alleen omdat ik zelf best vrij vaak net iets te gepreoccupeerd met mijn eigen "dos" ben. Ik heb dit bijzonder goed door, maar weiger vooralsnog in te grijpen.
Mijn haar is ook lang geweest. Best lang, zowel in tijd als wat de lengte zelf betreft. Dat waren op zich mooie tijden, maar die zijn voorbij gegaan, geheel in lijn met de aard en eigenschappen van tijd.
Nadat mijn haar een tijdlang eerst langer werd, werd het vervolgens een heel stuk korter. Maar niet vanzelf. Neenee, dat kwam door de interventie van een schaar. Jawel, zo'n knipding. Welk een ervaring was dat. Ik zou er bijna een roman over gaan schrijven, maar nu ben ik even met deze recensie bezig. Laat me, goddomme, jaag me niet zo op.
Vervolgens werd mijn haar weer langer, dat ging dan weer wel vanzelf. Middeltjes heb ik nooit gebruikt, en ja, alles daaromtrent zal ik glashard ontkennen. De rest van mijn leven kende een grillig verloop, ook haargewijs. Het was een perpetuum mobile van langer, langer, korter, en weer langer etc. & enz. - in variërende mate. Erg boeiend om te mogen ervaren, nog boeiender voor alle lezers van deze recensie, kan ik me eigenlijk niet anders voorstellen.
Onlangs heeft de "echte" Brusselmans de schaar in zijn lokken laten zetten. Ik verfoei(de) de dag op de welke dit moest gebeuren. De datum is me alweer ontschoten, misschien boeit het me toch minder dan ik zou willen.
Affijn, met "Mijn haar is lang" heeft Herman een dosepos (zij het niet op rijm of in een moeilijk metrum) van jewelste nagelaten. En een blijvende herinnering aan iets belangrijks, totdat de vergetelheid ons allen opslokt. Wee, die dag! Maar eerst vandaag maar eens gaan beleven.
PS Over mijn coupe vandaag heb ik tot dusver niets te klagen, dank voor het tonen van belangstelling hierin.
Genres : Humor;Mood: Grof;Hedendaags Citaat : Onderweg naar het mijne dacht ik: ik ben niet hip, ik ben niet cool, ik heb dode ouders en ik ben verliefd op mijn eigen vrouw. Hoe kan ik dit in dit geval mezelf omschrijven? Ik vond het juiste woord niet, terwijl het vinden ervan toch mijn stiel is. Een sukkeltje, dat ben ik. Doch met zelfmedelijden schiet het sukkeltje niets op, en het kan zichzelf beter het koninkje van de wereld noemen. Oei, oei, wat een klein koninkje. Review : Voor wie Herman Brusselmans een gewone schrijver is en niet een viespeuk die porno schrijft, is dit boek zeker een heel prettige leeservaring. Het thema op zich alleen al is hilarisch. Herman Brusselmans zijn haar is lang. De puntjes moeten eraf want anders wordt zijn haar dof. Dus stapt hij zoals ieder ander in zijn plaats zou doen, een kapsalon binnen. Maar zo eenvoudig gaat dat uiteraard niet in een boek van deze auteur. Wij hebben heel Gent doorkruist en heel wat slapstick doorleefd, voor er iets met dat haar gebeurt. Ondertussen krijgen wij ook nog heel wat dialoog, monoloog en filosofie van Vlaanderens Enfant terrible te verwerken.
Mijn haar is lang blijkt zijn vijftigste boek te zijn en dat zou nu toch wel eens met een serieuze prijs mogen gevierd worden. Ik vond het een zalig boek dat ook heel geraffineerd geschreven is!
Ik heb nog nooit eerder een boek van Brusselmans gelezen, maar wist wel dat het grof taalgebruik en de seks-getinte woorden niet vreemd voor hem zijn. Er wordt vaak gezegd dat hij de beste schrijver is die over niets kan schrijven, en al na enkele bladzijden kon ik beamen dat dat inderdaad het geval is. Brusselmans schrijft zoals hij spreekt. Ook zijn er, volgens mij, geen dieperliggende boodschappen of filosofische gedachten in dit verhaal. Als je het boek een paar weken laat liggen en er dan weer mee doorgaat, zou je nog perfect kunnen volgen. Mijn vader kon, adhv andere boeken die hij van Brusselmans heeft gelezen, al wat onderwerpen aanhalen die in het boek zouden voorkomen. Echter, het boek heeft me niet verveeld. Er zijn vaak momenten geweest dat ik mijn lezen moest stopzetten omdat ik een lachbui kreeg (dit ligt misschien gewoon aan mij of omdat ik wat moe was, want mijn vriendin vond er niets aan). Echte literatuur zou ik dit niet noemen maar het is wel vermakelijk en ik wil graag nog enkele andere boeken lezen om ze te vergelijken.
PS niet de moeite genoeg om te herlezen, dan kies je beter een van zijn andere 75 boeken.
"Hoe kan ik in dit geval mezelf omschrijven? Ik vond het juiste woord niet, terwijl het vinden ervan toch m´n stiel is. Een sukkeltje, dat ben ik. Doch met zelfmedelijden schiet het sukkeltje niets op, en het kan zichzelf beter het koninkje van de wereld noemen. Oei, oei, wat een klein koninkje."
Het boek begon erg leuk, maar naar het einde toe begon het me erg te vervelen en heb ik me er echt toe moeten zetten om hem uit te lezen, in tegenstelling tot De Terugkeer van Bonanza, die me bleef boeien.
Brusselmans is Brusselmans. Regelmatig grappig en gevat, maar niet langer (zoals met De Man Die Werk Vond) in staat boeken te schrijven die ook uitgelezen moeten worden.