รอบบ้านทั้งสี่ทิศ

by กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

แม้นว่าสังคมแต่เดิม รุ่นที่ยังมี 'นักดูตาน้ำ'
มาชี้แนะพื้นที่ที่สามารถขุดบ่อให้ออกน้ำตลอดปี
บ้านแต่ละหลังต่างมีน้ำคนละบ่อ มีตะเกียงคนละดวง
แต่สังคมก็มิได้แยกจากกัน
ในยุคแห่งการพัฒนาเป็นยุคที่ใช้น้ำ ไฟ และหนทางเดียวกัน
แต่คนเริ่มตัดขาดจากกันมากขึ้น
ยิ่งในยุคที่ทุนมีบทบาท
ท่ามกลางวาทะแห่ง 'ความทันสมัย'
แม้คนจะพูดคุยเจรจาผ่านระบบสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์มากขึ้นถี่ขึ้น
ทว่า 'ใกล้ตา ไกลตีน' สภาวะสังคมเปลี่ยนไป
ทั้งเป็นสังคมเทียมแท้และสังคมเวอร์ช่วล
ความสัมพันธ์โดยสายเลือดและฉันพี่น้องกำลังสั่นคลอน
รอวันล้มลง

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ มุ่งมั่นที่จะสื่อสาร
เรื่องราวรอบบ้านของตนเอง
เรื่องที่คนในสังคมฉันพี่น้องกำลังเผชิญหน้าอยู่
เพื่อเป็นเรื่องเล่าของสังคมหนึ่ง
หากเราปฏิเสธเรื่องเล่าของเราเองเสียแล้ว
ก็เท่ากับเรากำลังปฏิเสธตัวของเราเองเช่นเดียวกัน

240 pages

First published October 1, 2006

About the author

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 จ.นครศรีธรรมราช— 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น

กนกพงศ์จบชั้นประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดไทรโกบ ประถมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดพิกุลทอง มัธยมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง การศึกษาในระบบขั้นสุดท้ายสาขาวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทว่าไม่จบ ออกมาทำงานด้านสำนักพิมพ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหันไปใช้ชีวิตคลุกคลีกับชาวบ้านแถบเทือกเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช

กวีบทแรก “ความจริงที่เป็นไป” ตีพิมพ์ใน “สยามใหม่” ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น (2523)

เรื่องสั้นเรื่องแรก “ดุจตะวันอันเจิดจ้า” ขณะเรียนชั้นมัธยมปลาย (2527)

เป็นสมาชิกยุคก่อตั้งของ “กลุ่มนาคร” กลุ่มทำงานด้านศิลปะวรรณกรรมอันสำคัญของภาคใต้

เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน

ปี พ.ศ. 2532 เรื่องสั้น “สะพานขาด” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกด และคัดเลือกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น

ปี 2533 เรื่องสั้น “โลกใบเล็กของซัลมาน” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดอีกครั้ง

ผลงานหลายชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น มาเลเซีย สเปน ฝรั่งเศส เยอรมันและอังกฤษ รวมทั้งเป็นหนี่งในนักเขียนดีเด่นของอาเซียนที่คัดสรรโดยสถาบันวัฒนธรรมเดวาน แห่งมาเลเซีย

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 2 out of 5]

หลายเรื่องสั้นอ่านแล้วรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก
เราไม่ชอบอ่านหนังสือแนวนี้เลย
แม้มันจะนำเสนอความจริง
แต่เป็นความจริงที่หดหู่ (โดยไม่ต้องมีใครตาย)
มันเอียนเลี่ยนในกิเลสของคน
อ่านแล้วคลื่นไส้เมากิเลส (เหมือนเวอร์ แต่มันประมาณนั้นจริงๆ)
ไม่ใช่แนวเราจริงๆ ค่ะ