In het Rotterdamse supporterscafé Zora's Place wordt verhit gediscussieerd. Over Rimmer, de aanvoerder van de Erdam-hooligans, die met een honkbalknuppel zijn broer Wilmer doodsloeg in de strijd om de erfenis van hun vader Movo. En over het verbod van hun oom Hero om Wilmers lichaam een eervolle begrafenis te geven op Crooswijk. Zus Jolente komt in opstand tegen deze gewelddadige familie - met verschrikkelijke gevolgen. In Drijfzand koloniseren staat het wrede lot van de erven Movo centraal. De novelle is een vrije bewerking van (gedeelten van) de Oidipous-trilogie van Sofokles.
Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is een Nederlandse schrijver. Hij heeft ook gepubliceerd als Patrizio Canaponi en als A.F.Th. In 2003 ontving hij de Schrijversprijs der Brabantse Letteren en in 2011 de Constantijn Huygensprijs, telkens voor zijn hele oeuvre.
Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is a Dutch writer. He also published as Patrizio Canaponi and as A.F.Th. In 2003 he received the Schrijversprijs der Brabantse Letteren and in 2011 the Constantijn Huygensprijs, both prizes for his entire work.
A.F.Th. van der Heijden schreef met 'De Gevarendriehoek' en 'Vallende Ouders' twee van de misschien wel beste Nederlandse boeken die ik ooit las. De beste, denk ik. Zijn uit de hand gelopen ooit trilogie geheten maar inmiddels uit iets van tien delen bestaande 'De Tandeloze Tijd' is een ongekend magnum opus. Qua stijl is de grootmeester wat mij betreft met voorsprong de beste van zijn generatie.
Maar hier vliegt hij uit de bocht, en niet zo'n klein beetje. Met zijn tweede reeks, de Movo-tapes, heb ik sowieso moeite. Ik ben nooit door het eerste deel heen gekomen. Uit latere delen of afgeleiden en met name 'Stemvorken' waarin de personages van de twee reeksen vermengd raken heb ik de kern van de Movo-mythe wel meegekregen.
Dit boek is geschreven als geschenk voor boekhandels. Het is een soort samenvatting van de levensgeschiedenis van Movo, verteld in de vorm van een hertelling van de Oedipus-mythe. En dat geplaatst tegen kringen van voetbalhooligans.
Dat klinkt belachelijk, en dat is het ook. Als je dit boek platslaat zijn het belachelijke personages met nog belachelijker namen die belachelijke dingen doen en beleven. Er is geen enkele geloofwaardigheid, daar waar de Tandeloze Tijd in elk geval tot het vijfde dubbeldeel juist uitblonk in het neerzetten van karakters die je buurjongen hadden kunnen zijn. Of jezelf.
Detectivebureau Recter & Cliteur, doe me een lol zeg. Het is niet eens grappig.
Toch is dat nog niet het ergste. Zonder te spoilen: hoofdpersoon Hero wil bijna het hele boek lang domme dingen doen, en diverse karakters gebruiken allerlei steekhoudende argumenten om dat niet te doen. Hero wil van niks weten. Dan komt een soort orakel (ja, dat heb je met Griekse mythes...) en Hero draait als een blad in de wind om, op basis van dezelfde argumenten die hij al 100 pagina's lang te horen heeft gekregen.
Een twee voor de stijl, want die is natuurlijk voortreffelijk, en ook een beetje waardering voor de zorgvuldige omwerking van Sofocles.
Waardering voor het boek fluctueerde van **** naar **. Knap hoe het net als met de Movo-tapes zo is dat het boek onbevredigend voelt maar je wel naar meer doet verlangen.