What do you think?
Rate this book
Atoomgeheimen
Het leven van succesvol lingerieontwerpster Carice van Luijn komt tijdens de vakantie met haar gezin in de Cariben onder grote druk te staan. Wanneer ze in een paaldanseres haar vroegere vriendin Josje herkent, wordt ze geconfronteerd met haar activistische verleden begin jaren tachtig. Zou Josje iets te maken hebben met de gevaarlijke gek die het eiland terroriseert? Om man en kinderen te beschermen, en zich eens en voor al te bevrijden van haar zonden, neemt Carice een ingrijpende beslissing. Een beslissing waarmee ze dat wat haar het meest dierbaar is op het spel zet.
272 pages, Paperback
First published January 1, 2008
22 people want to read
About the author
Marja Pruis
38 books39 followersMarja Pruis is schrijver, columnist en redacteur van De Groene Amsterdammer. Haar romans ontvingen nominaties voor De Gouden Uil, de AKO Literatuurprijs, de Libris Literatuurprijs en de Anna Bijns Prijs. Voor haar essays en columns, gebundeld in Kus me, straf me, Genoeg nu over mij en Oplossingen, ontving ze de Jan Hanlo Essay Prijs, de J. Greshoffprijs en de J. L. Heldringprijs.
Met haar debuut, De Nijhoffs of de gevolgen van een huwelijk (1999), toonde Marja Pruis zich een gedurfd schrijversbiograaf. Het object van haar jarenlange fascinatie, de schrijfster A.H. Nijhoff, echtgenote van de dichter Martinus Nijhoff, deed ze meer dan recht door haar levensverhaal vanuit verschillende standpunten te beschrijven, inclusief dat van de biograaf. Een spannend en relativerend boek was het resultaat, dat zich laat lezen als het relaas van een speurtocht maar ook als een commentaar op het schrijven van biografieën. In 2018 verscheen het in een nieuwe editie als De Nijhoffs en ik, of de gevolgen van een genre.
De typische verteltrant van Pruis, zinderend maar ook afstandelijk en ingehouden, bereikt een nieuw hoogtepunt in de roman Bloem (2002). Op pijnlijk geestige wijze beschrijft ze een amour fou en het lot van de minnaar, onverbeterlijk pathetisch als in een doktersroman. Het thema van de geliefden als intieme vreemden verkent ze opnieuw in de roman De vertrouweling (2005). Vanuit verschillende perspectieven beschrijft ze een aantal ogenschijnlijk kabbelende levens, van stellen met opgroeiende kinderen, die met elkaar op vakantie gaan en ondertussen weinig tot niets van elkaar blijken te weten. Met haar volgende roman Atoomgeheimen (2008) bewijst Pruis opnieuw de chroniqueur van het moderne (vrouwen)leven te zijn. In een verrassende raamvertelling krijgen we de onnavolgbare gangen van een lingerie-ontwerpster voorgeschoteld, en worden we en passant getrakteerd op een onthullend inkijkje in het actiewezen van de jaren tachtig van de vorige eeuw.
In 2011 verscheen Kus me, straf me. Over leven en schrijven, liefde en verraad, met als centraal thema de spanning tussen schrijven en schaamte, toedekken en onthullen, intimiteit en openbaarheid. Een prikkelende combinatie van literatuur- en zelfbeschouwing, van fictie en non-fictie. In 2013 volgde het biografische portret Als je weg bent. Over Patricia de Martelaere en in 2016 verscheen naast de roman Zachte riten haar non-fictie bundel Genoeg nu over mij. Confessies van een ervaren schamer waarin ze de vage grenzen tussen zelfhaat en ijdelheid, schoonheid en verdriet, verlegenheid en narcisme, liefde en medelijden verkent.
In 2019 verscheen Oplossingen, een selectie van haar columns, en stelde ze De nieuwe feministische leeslijst samen. Haar essay over eigenliefde, Omdat je het waard bent, verscheen in 2020.
In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie (2022) bundelde Pruis essays over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden. Lief zijn, maar ook stoer. Alleen niet té stoer, want dan ben je een boos meisje. Terwijl dat juist de leukste vrouwen zijn. Boos meisje bevat een galerij van deze vrouwen
Met haar debuut, De Nijhoffs of de gevolgen van een huwelijk (1999), toonde Marja Pruis zich een gedurfd schrijversbiograaf. Het object van haar jarenlange fascinatie, de schrijfster A.H. Nijhoff, echtgenote van de dichter Martinus Nijhoff, deed ze meer dan recht door haar levensverhaal vanuit verschillende standpunten te beschrijven, inclusief dat van de biograaf. Een spannend en relativerend boek was het resultaat, dat zich laat lezen als het relaas van een speurtocht maar ook als een commentaar op het schrijven van biografieën. In 2018 verscheen het in een nieuwe editie als De Nijhoffs en ik, of de gevolgen van een genre.
De typische verteltrant van Pruis, zinderend maar ook afstandelijk en ingehouden, bereikt een nieuw hoogtepunt in de roman Bloem (2002). Op pijnlijk geestige wijze beschrijft ze een amour fou en het lot van de minnaar, onverbeterlijk pathetisch als in een doktersroman. Het thema van de geliefden als intieme vreemden verkent ze opnieuw in de roman De vertrouweling (2005). Vanuit verschillende perspectieven beschrijft ze een aantal ogenschijnlijk kabbelende levens, van stellen met opgroeiende kinderen, die met elkaar op vakantie gaan en ondertussen weinig tot niets van elkaar blijken te weten. Met haar volgende roman Atoomgeheimen (2008) bewijst Pruis opnieuw de chroniqueur van het moderne (vrouwen)leven te zijn. In een verrassende raamvertelling krijgen we de onnavolgbare gangen van een lingerie-ontwerpster voorgeschoteld, en worden we en passant getrakteerd op een onthullend inkijkje in het actiewezen van de jaren tachtig van de vorige eeuw.
In 2011 verscheen Kus me, straf me. Over leven en schrijven, liefde en verraad, met als centraal thema de spanning tussen schrijven en schaamte, toedekken en onthullen, intimiteit en openbaarheid. Een prikkelende combinatie van literatuur- en zelfbeschouwing, van fictie en non-fictie. In 2013 volgde het biografische portret Als je weg bent. Over Patricia de Martelaere en in 2016 verscheen naast de roman Zachte riten haar non-fictie bundel Genoeg nu over mij. Confessies van een ervaren schamer waarin ze de vage grenzen tussen zelfhaat en ijdelheid, schoonheid en verdriet, verlegenheid en narcisme, liefde en medelijden verkent.
In 2019 verscheen Oplossingen, een selectie van haar columns, en stelde ze De nieuwe feministische leeslijst samen. Haar essay over eigenliefde, Omdat je het waard bent, verscheen in 2020.
In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie (2022) bundelde Pruis essays over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden. Lief zijn, maar ook stoer. Alleen niet té stoer, want dan ben je een boos meisje. Terwijl dat juist de leukste vrouwen zijn. Boos meisje bevat een galerij van deze vrouwen
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 21, 2011
Carice van Luijn lijkt een succesvol zakenvrouw in de lingeriewereld. Alleen hoe groot is haar succes als ze wordt achtervolgd door schuldgevoelens en angst en niet meer in staat is zichzelf te relativeren.
Tijdens de vakantie met haar gezin op een Caribisch eiland wordt Carice achtervolgd door herinneringen aan haar activistisch verleden in de jaren tachtig in Amsterdam, kraakrellen en de kroning van koningin Beatrix, omdat ze haar oude vriendin en medeactiviste Josje, als paaldanseres op het eiland werkzaam meent te herkennen. Dat brengt Carice terug naar die tijd in Amsterdam. Mij ook. Dankzij deze zeer herkenbare en hilarische beschrijvingen met personages in scènes, die het boek dragen.
Het paranoïde en zenuwachtige gedrag van Carice op het vakantie-eiland wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van 'de Mexicaan,' een loslopende gevaarlijke gek, en zodra ze weet dat Josje op het eiland is, twijfelt ze er niet aan dat 'de Mexicaan' August is, een (Duitse) vriend van Josje en mede activist. Hem heeft ze indertijd aangegeven bij de politie en ze weet zekere dat hij haar wil wreken.
De eilandstukken vind ik weliswaar goed geschreven, luchtig en komisch, maar ook wat nietszeggend.
De haarexploitatie waar Carice als zakenvrouw mee te maken heeft (en de onontbeerlijk verslavende relatie met Pavan, een vage Indiër) is schokkend om te lezen, maar nodig voor de extra laag.
De memen theorie van Hofstadter waar vakantiebuurman Aldert-Jan mee op de proppen komt vind ik er wat bijgehaald om Carices dood uiteindelijk een extra dimensie te geven. Dat einde vind ik tegelijk boeiend en zwak.
Het wachten is op het moment dat Carice August tegenkomt. Dat gebeurt in een grot en ze laat zich ongeloofwaardig makkelijk, zelfs dom, door hem in palmen. Terwijl ze nooit rijdt, wil hij dat ze met zijn hondje Ulrike, die een halsbandje met explosieven om heeft, naar het grote spelpaleis Pleasure Dome rijdt. Daar moet ze het hondje uit de auto laten, die zal het gebouw binnenlopen en op zoek naar Josje gaan, die zich net opmaakt voor een paaldans-sesie. Carice besluit in tegenstelling tot Augusts opdracht, eerst zelf naar Josje op zoek te gaan. De beide oude vriendinnen voeren een verhelderend gesprek, waaruit blijkt hoe verkeerd Caice alles interpreteerde, en vooral zichzelf anders zag dan de anderen haar zagen.
Uiteindelijk rijdt Carice met hondje Ulrike + halsbandje nog om, terug en explodeert.
Een te makkelijk einde, zelfs een beetje afgeraffeld, vind ik.
Maar toch, in een ruk en met plezier dit boek uitgelezen, het is spannend en bijzonder goed geschreven, maar helaas, een tussendoortje.
Tijdens de vakantie met haar gezin op een Caribisch eiland wordt Carice achtervolgd door herinneringen aan haar activistisch verleden in de jaren tachtig in Amsterdam, kraakrellen en de kroning van koningin Beatrix, omdat ze haar oude vriendin en medeactiviste Josje, als paaldanseres op het eiland werkzaam meent te herkennen. Dat brengt Carice terug naar die tijd in Amsterdam. Mij ook. Dankzij deze zeer herkenbare en hilarische beschrijvingen met personages in scènes, die het boek dragen.
Het paranoïde en zenuwachtige gedrag van Carice op het vakantie-eiland wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van 'de Mexicaan,' een loslopende gevaarlijke gek, en zodra ze weet dat Josje op het eiland is, twijfelt ze er niet aan dat 'de Mexicaan' August is, een (Duitse) vriend van Josje en mede activist. Hem heeft ze indertijd aangegeven bij de politie en ze weet zekere dat hij haar wil wreken.
De eilandstukken vind ik weliswaar goed geschreven, luchtig en komisch, maar ook wat nietszeggend.
De haarexploitatie waar Carice als zakenvrouw mee te maken heeft (en de onontbeerlijk verslavende relatie met Pavan, een vage Indiër) is schokkend om te lezen, maar nodig voor de extra laag.
De memen theorie van Hofstadter waar vakantiebuurman Aldert-Jan mee op de proppen komt vind ik er wat bijgehaald om Carices dood uiteindelijk een extra dimensie te geven. Dat einde vind ik tegelijk boeiend en zwak.
Het wachten is op het moment dat Carice August tegenkomt. Dat gebeurt in een grot en ze laat zich ongeloofwaardig makkelijk, zelfs dom, door hem in palmen. Terwijl ze nooit rijdt, wil hij dat ze met zijn hondje Ulrike, die een halsbandje met explosieven om heeft, naar het grote spelpaleis Pleasure Dome rijdt. Daar moet ze het hondje uit de auto laten, die zal het gebouw binnenlopen en op zoek naar Josje gaan, die zich net opmaakt voor een paaldans-sesie. Carice besluit in tegenstelling tot Augusts opdracht, eerst zelf naar Josje op zoek te gaan. De beide oude vriendinnen voeren een verhelderend gesprek, waaruit blijkt hoe verkeerd Caice alles interpreteerde, en vooral zichzelf anders zag dan de anderen haar zagen.
Uiteindelijk rijdt Carice met hondje Ulrike + halsbandje nog om, terug en explodeert.
Een te makkelijk einde, zelfs een beetje afgeraffeld, vind ik.
Maar toch, in een ruk en met plezier dit boek uitgelezen, het is spannend en bijzonder goed geschreven, maar helaas, een tussendoortje.
November 7, 2023
Ik vond dit echt een heel stom boek. Het taalgebruik is onnodig moeilijk en er worden heel veel anekdotes gebruikt die zonder enige achtergrondinformatie onbegrijpelijk zijn.
De stukken over de gebeurtenissen die tijdens de vakantie op het eiland afspelen vind ik nog wel leuk geschreven. Maar de terugblikken naar vroeger zijn echt rommelig.
Carice heeft een bedrijf in lingerie gemaakt van vrouwenhaar uit India. Ze blikt terug op een van haar eerste vrouwelijke ‘liefdes’ Josje, wie ze onverwachts tegenkomt op het eiland. Ze heeft met Josje samengewoond in een ongezonde relatie. In die tijd werden ze onderdrukt door een man August.
August blijkt de gevaarlijke Mexicaan te zijn die het eiland teistert. Hij laat Carice met een hondje die een bom draagt naar de Pleasure Dome rijden. Hij wil wraak op Josje die hier paaldanseres is. Carice krijgt spijt en in een poging de mensen op het eiland te redden door de bom te ontmantelen, komt ze zelf bij de explosie om het leven.
Er zitten veel dubbelzinnige en vergezochte theorieën in het boek, waardoor het heel lastig leest. Ik vind dit dus zeker geen aanrader.
De stukken over de gebeurtenissen die tijdens de vakantie op het eiland afspelen vind ik nog wel leuk geschreven. Maar de terugblikken naar vroeger zijn echt rommelig.
Carice heeft een bedrijf in lingerie gemaakt van vrouwenhaar uit India. Ze blikt terug op een van haar eerste vrouwelijke ‘liefdes’ Josje, wie ze onverwachts tegenkomt op het eiland. Ze heeft met Josje samengewoond in een ongezonde relatie. In die tijd werden ze onderdrukt door een man August.
August blijkt de gevaarlijke Mexicaan te zijn die het eiland teistert. Hij laat Carice met een hondje die een bom draagt naar de Pleasure Dome rijden. Hij wil wraak op Josje die hier paaldanseres is. Carice krijgt spijt en in een poging de mensen op het eiland te redden door de bom te ontmantelen, komt ze zelf bij de explosie om het leven.
Er zitten veel dubbelzinnige en vergezochte theorieën in het boek, waardoor het heel lastig leest. Ik vind dit dus zeker geen aanrader.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 22, 2017
Het boek begint goed en spannend, maar ook verwarrend. Over wie gaat het eerste hoofdstuk? Wat gaat er op de vakantie gebeuren, met het gezin en met de buren, en met de terrotist? Wat gebeurde er in het Kurhaus? Veel vragen al, die lang niet allemaal (direct) beantwoord worden, maar on hold worden gezet om ook een hele geschiedenis van een huis vol activisten én een avontuur in India rondom de lingerie-industrie waarbij dan blijkbaar óók nog eens een affaire ontstaan is, terwijl er tussendoor nog wat ideeën over de werking van de hersenen half worden uitgewerkt. Het is helaas allemaal wat te veel, waardoor de ooit spannende situaties nogal plompverloren worden verteld; de ontmoetingen met August en Josje zijn totaal niet realistisch en op dat moment in het verhaal ook niet erg relevant meer.
Wat uiteindelijk het meest blijft hangen zijn de ideeën over de emancipatie van de vrouw en het verloop van het leven van de activisten; in hoeverre pak je daarna nog een heel ander (geëmancipeerd of juist niet?) leven op?
Wat uiteindelijk het meest blijft hangen zijn de ideeën over de emancipatie van de vrouw en het verloop van het leven van de activisten; in hoeverre pak je daarna nog een heel ander (geëmancipeerd of juist niet?) leven op?
January 12, 2024
Ondanks de verschillen laten de romans van Marja Pruis de indruk achter dat je een serie leest: waar bevind ons moeder/de vrouw zich nu? Dit maal op een tropisch eiland tijdens de gloriedagen van de iPod, maar vastgeklonken in de jaren tachtig. Parallelle levens, parallelle moeders.
Als ik een slechte blurb moet schrijven: Het feministische antwoord op Houellebecqs Platform.
Al kun je die classificatie het best direct vergeten.
Als ik een slechte blurb moet schrijven: Het feministische antwoord op Houellebecqs Platform.
Al kun je die classificatie het best direct vergeten.
July 16, 2013
Pruis is geestig en slim – altijd en in alles wat ze schrijft. Het is moeilijk (voor mij althans) om niet van die vrouw te houden!
‘Atoomgeheimen’ is een complexe roman, hoewel dat niet meteen zo voelt: het verhaal speelt zich af tijdens een gezinsvakantie op de Caraïben. De hoofdpersoon, Carice, is lingerieontwerpster en heeft een succesvol bedrijf. Twintig jaar geleden was ze feministe én activiste, en huisde ze met haar vriendin in een Amsterdamse woongroep. Nu draagt ze fijne schoentjes en exclusieve lingerie, schat ze onveranderd de cupmaat van iedere vrouw die ze ontmoet, is ze vervuld van de onzekerheden en besognes vrouwen van haar leeftijd en status eigen… De verborgen geheimen uit het leven van Carice komen beetje bij beetje aan het licht en uit verschillende tijdlagen en moeiteloos wisselende vertelperspectieven haakt Pruis een bij wijlen hilarisch maar ook hallucinant en ingenieus verhaal. Schuld en boete in het banale kader van een ordinaire vakantiebestemming.
‘Atoomgeheimen’ begint met ‘Vreemde kronkels’ (er landt een viegtuig op het eiland dat in rep en roer staat omdat er ‘iets aan de hand was’) die op hun beurt al vooraf gegaan zijn door een cursief gedrukte proloog waar een onbehaaglijke dreiging van uitgaat.
‘Het was zo’n mooie dag. Het water rimpelloos en witbleek, het zonlicht mistig geel, de hemelse omspanning eindeloos en helderblauw en de roeispanen die beurtelings hun melkachtige kleur lieten zien en het licht vingen.
Splesj, splesj…
Zo zou je willen dat het leven zich eindeloos voortzette, als één langgerekt verhaal van Guy de Maupassant. De roeispanen zachtjes kletsend in het water, vogeltjes die zich lieflijk aan het voortplanten waren in het struikgewas, riethalmen die een gedicht bij elkaar ritselden… ‘
Op de allerlaatste bladzijde wordt de cursieve tekst, bij wijze van epiloog, verdergezet. Je hebt dan wel even een opdonder gekregen, het lachen is je vergaan, de schuld is ingelost.
Het verhaal heeft de ‘loop’-structuur die tijdens een conversatie over Douglas Hofstadter aan bod komt: het leven hangt aan elkaar van ‘toevalligheden’ die niet zo toevallig zijn volgens Hofstadter maar ‘strange loops’ vormen, vaak gespiegeld bovendien. Ook in de wereld van de cultuur-overdracht zijn dergelijke echo's of ‘memen’ schering en inslag, een theorie van evolutiebioloog Richard Dawkins. Het leven als spiegelpaleis…
Marja Pruis schrijft scherp en snel, met een ‘merkwaardige mengeling van sensuele zijdezachtheid, botte glossy humor (…) en een intelligente moraal’ (de Volkskrant 2008).
Eigenaardig genoeg wordt een verhaal over en door vrouwen, ook op superieure wijze geschreven, nog altijd in een aparte categorie ondergebracht door sommige recensenten…
‘Pruis schreef met Atoomgeheimen een soepele vertelling die meer is dan een vrouwenverhaal voor en door dames. Dit is de veel betere chicklit omdat Pruis van haar vrouwengeschiedenis tegelijk een ideeënroman maakt met sociale angeltjes. (aldus Frank Hellemans)
‘de veel betere chicklit’, godbetert…
‘Atoomgeheimen’ is een complexe roman, hoewel dat niet meteen zo voelt: het verhaal speelt zich af tijdens een gezinsvakantie op de Caraïben. De hoofdpersoon, Carice, is lingerieontwerpster en heeft een succesvol bedrijf. Twintig jaar geleden was ze feministe én activiste, en huisde ze met haar vriendin in een Amsterdamse woongroep. Nu draagt ze fijne schoentjes en exclusieve lingerie, schat ze onveranderd de cupmaat van iedere vrouw die ze ontmoet, is ze vervuld van de onzekerheden en besognes vrouwen van haar leeftijd en status eigen… De verborgen geheimen uit het leven van Carice komen beetje bij beetje aan het licht en uit verschillende tijdlagen en moeiteloos wisselende vertelperspectieven haakt Pruis een bij wijlen hilarisch maar ook hallucinant en ingenieus verhaal. Schuld en boete in het banale kader van een ordinaire vakantiebestemming.
‘Atoomgeheimen’ begint met ‘Vreemde kronkels’ (er landt een viegtuig op het eiland dat in rep en roer staat omdat er ‘iets aan de hand was’) die op hun beurt al vooraf gegaan zijn door een cursief gedrukte proloog waar een onbehaaglijke dreiging van uitgaat.
‘Het was zo’n mooie dag. Het water rimpelloos en witbleek, het zonlicht mistig geel, de hemelse omspanning eindeloos en helderblauw en de roeispanen die beurtelings hun melkachtige kleur lieten zien en het licht vingen.
Splesj, splesj…
Zo zou je willen dat het leven zich eindeloos voortzette, als één langgerekt verhaal van Guy de Maupassant. De roeispanen zachtjes kletsend in het water, vogeltjes die zich lieflijk aan het voortplanten waren in het struikgewas, riethalmen die een gedicht bij elkaar ritselden… ‘
Op de allerlaatste bladzijde wordt de cursieve tekst, bij wijze van epiloog, verdergezet. Je hebt dan wel even een opdonder gekregen, het lachen is je vergaan, de schuld is ingelost.
Het verhaal heeft de ‘loop’-structuur die tijdens een conversatie over Douglas Hofstadter aan bod komt: het leven hangt aan elkaar van ‘toevalligheden’ die niet zo toevallig zijn volgens Hofstadter maar ‘strange loops’ vormen, vaak gespiegeld bovendien. Ook in de wereld van de cultuur-overdracht zijn dergelijke echo's of ‘memen’ schering en inslag, een theorie van evolutiebioloog Richard Dawkins. Het leven als spiegelpaleis…
Marja Pruis schrijft scherp en snel, met een ‘merkwaardige mengeling van sensuele zijdezachtheid, botte glossy humor (…) en een intelligente moraal’ (de Volkskrant 2008).
Eigenaardig genoeg wordt een verhaal over en door vrouwen, ook op superieure wijze geschreven, nog altijd in een aparte categorie ondergebracht door sommige recensenten…
‘Pruis schreef met Atoomgeheimen een soepele vertelling die meer is dan een vrouwenverhaal voor en door dames. Dit is de veel betere chicklit omdat Pruis van haar vrouwengeschiedenis tegelijk een ideeënroman maakt met sociale angeltjes. (aldus Frank Hellemans)
‘de veel betere chicklit’, godbetert…
October 25, 2014
Geweldig
Displaying 1 - 7 of 7 reviews