"A gdzie można wymyć zęby? W Warszawie. Duduś wzruszył ramionami. Nie rozumiem, jak można położyć się nie myjąc zębów. Jeżeli nie myje się zębów, bakterie atakują szkliwo, szkliwo pęka i można dostać próchnicy".
Chociaż Duduś był trochę ciapa, to w tym wypadku miał rację. Ja bym nie zasnęła z brudnymi zębami :)
Poldek i Duduś mieli jechać do Międzywodzia na wakacje. Ich matki pojechały tam wcześniej z młodszymi pociechami, a dwójkę głównych bohaterów po zakończeniu roku szkolnego należało dostarczyć do reszty towarzystwa, planowo i cybernetycznie miał to zrobić ojciec Poldka. Niestety wyjechał nagle służbowo do huty "Florian", a problemem logistycznym obarczono w zastępstwie ciocię Ankę, która była akurat chwilowo ogromnie zajęta, więc postanowiła ostatecznie wysłać chłopców samych pociągiem. W wyniku pewnych nieprzewidzianych okoliczności losu, cała wyprawa pociągiem nie doszła do skutku, a nasi bohaterowie postanowili dotrzeć nad morze autostopem, a jak wiadomo taka wycieczka musiała przynieść wiele przygód.
Całkiem zabawna historia, ale kiedyś bardziej mi się podobała. Starość daje o sobie znać :) 7/10
Poldek i Duduś - niesamowity duet unieśmiertelniony przez Filipa Łobodzińskiego i Henryka Gołębiewskiego - w wakacyjnej podróży autostopem z Warszawy nad morzem. Książka zarówno przygodowa, jak i pouczająca.
"Matk naeratuse eest" sattus minu lugemisnimekirja tänu kiitvale arvustusele Raamatuvahetuses. Mõtlesin pikalt, kas hoida seda lastele ette lugemiseks (ees on ootamas veel mitme raamatu pikkune järjekord) või võtta ta ise kätte. Aga lõpuks sai uudishimu minust võitu; jääb vaid üle seda lastele soovitada. Las loevad ise - kuigi ka koos oleks olnud vahva arutada, kui palju on maailmas napi poolesaja aastaga muutunud.
Raamat räägib kahest 14-aastasest poisist, kes sõidavad pärast kooliaasta lõppu vanematele järgi puhkama. Kuna neil õnnestub aga rongipileti ostuks mõeldud raha ära kaotada, võtavad nad 600+ kilomeetri pikkuse teekonna ette autostopiga. Sisuliselt häälega, kelle jaoks autostop on liiga kauge ja tume maa. Eks ikka selleks, et vanemad ei peaks nende pärast lisakulutusi tegema.
Poisid, kuigi sugulased, erinevad üksteisest nagu öö ja päev. Poldek on seiklushimuline, julge, leidlik ja ääretult hea fantaasiaga. Nii ei ole ka midagi imestada, et just tänu temale reisisellid mitmetesse sekeldustesse satuvad (ja ka neist puhta nahaga välja tulevad). Dudus seevastu on eluvõõras memmekas, kellel on küll hiiglama suured faktiteadmised, ent olematud praktilised oskused. Just läbi tema suu valgustatakse meid ka tee peale jäävate Poola vaatamisväärsuste ning linnade ajaloo kohta.
Oma paarinädalasel teekonnal satuvad nad mitmetesse lõbusatesse sekeldustesse ning kohtuvad hulga erisuguste, võiks isegi öelda fantastiliselt vahvate inimestega.
Tegu oli ääretult lõbusa lugemisega. Kahju, et hääletamiskultuur on ka Eestis vaibunud. Oma 15-20 aastat tagasi sai isegi häälega mööda Eestit ringi seigeldud. Ja tol ajal olid ikka pea kõik suuremad maanteede väljasõidud hääletajaid täis. Praegu aga juhtub harva, kui kedagi pöialt tõstmas näed... Eks bussi-autoga ole muidugi turvalisem ja mugavam, aga seiklused jäävad ju sündimata! Hea seegi, et on raamat, mille abil teiste seiklustele kaasa elada.
Fajnie się razem z Alą bawiłam, czytając jej o perypetiach Dudusia i Poldka, którzy w czasach głębokiej komuny podróżowali sobie wakacyjnie autostopem nad morze :)
Lapsepõlvest mäletan, et oli see vast lustakas raamat, kus sai palju nalja. Taas lugedes avastasin, et minu noor mina oli tekstis lausa naerukohad harilikuga ära märkinud. Ju siis lugesin neid ridu veel üle. Muhe lugu naerutas mind seegi kord. Nutikus, väljapääsu leidmine nutusest olukorrast, ebaõnnestumise trotsimine, optimism, oskus enese üle naerda - need igihaljad ellujäämisoskuste ivad võtaks raamatust kaasa ja jagaks kohe ohtralt kõigile. https://pilleraamatujakassiga.blogspo...
"Podróż za jeden uśmiech" sprawia, że uśmiech nie znika z twarzy. Fantastyczna książka, nie tylko dla dzieci i młodzieży. Ja bawiłam się świetnie mimo, że kilkukrotnie oglądałam serial i ma on szczególne miejsce w moim sercu. Uwierzyłam, że historia opowiadana jest przez 14-letniego Poldka, który został wykreowany świetnie, ma śmieszne powiedzonka. Wiele zabawnych przygód i wielu napotkanych po drodze ciekawych ludzi.
Zupelnie nie pamietam tej ksiazki z dziecistwa. Dla wspolczesnych dzieciakow, obawiam sie, pozycja juz historyczna: jezykowo i pod wzgledem konceptu fabularnego - podrozowanie autostopem to juz niestety zamierzchla przeszlosc. Podobalo mi sie kontrastowe przedstawienie bohaterow: ugrzeczniony Dudus i nieprzewidywalny Poldek.
Bardzo ciekawa książka. Wątek na końcu, że pieniądze nie zostały zgubione tylko zostały na stole zmienił to jak patrzę na książkę. Czuć, że książka jest z 64 roku, ale i tak bardzo przyjemnie się czyta.
Ocena: 9,5/10
This entire review has been hidden because of spoilers.
Opisy krajoznawcze całkiem udolnie zachęcają do odkrywania nowych miejsc, lecz "metody wychowawcze", jakie stosują napotkani przez głównych bohaterów dorośli, pozostawiają naprawdę wiele do życzenia od strony merytorycznej, przysłaniając tym samym jaśniejsze, komediowo-przygodowe aspekty opowieści.
🚗Zabawna i pełna humoru opowieść o szalonej podróży autostopem Poldka i Dudusia. 🚗Młodzi Warszawiacy wybierają się na wakacje do Międzywodzia, gdzie czekają na nich mamy z rodzeństwem. 🚗Niestety gubią pieniądze przeznaczone na pociąg i decydują się na podróż autostopem. 🚗Po drodze czaka na nich mnóstwo przygód, zabawnych sytuacji oraz cała galeria barwnych postaci. 🚗Ilość humoru nie pozwala się oderwać od czytania. 🚗Miło było powrócić do tej książki po latach!❤️ 5/5⭐️ PS. Ekranizacja filmowa tez genialna!😻
Bardzo pozytywna i wesoła książeczka o przygodach dwóch chłopców próbujących dojechać autostopem z Warszawy do Gdańska. Trochę uderza niewinność życia w latach '50, co sprawia, że człowiek uświadamia sobie, że podobne przygody byłyby w dzisiejszych czasach niestety niemożliwe. Książka osadzona jest mocno w czasach, w których została napisana, dlatego nie jest do końca uniwersalna: młodsze pokolenia (tak jak ja) mogą mieć problemy ze zrozumieniem nazw własnych przedmiotów, które są bardzo często używane, akronimów i wyrażeń slangowych, które nieraz można wydedukować jedynie z kontekstu.